SKSami Kalaycı

Sami Kalaycı

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article

Previous Organizations / Institutes

The organizations / institutes from the scholar's other articles in the past ten years


Sami Kalaycı has a total of 27 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Yeni Yoksulluk ve Sosyal Dışlanma

    by Sami Kalaycı, Beyza Hatipoğlu Erkoç

  • Değişen Dünyada Sosyal Sorunlar ve Sosyal Hizmet Müdahaleleri

    by Beyza Hatipoğlu Erkoç, Fatma İnCe, A. Ferhat Öztürk, Merve Karaman, Kıvanç Uzun, Hıdır Apak, Halime Cete, Yazbahar Çetin Doğan, Görkem Kaya, Aylin Arıcı, et al.

  • Sosyal Hizmet Tarihine Genel Bir Bakış

    by Sami Kalaycı

    Sosyal hizmet, bireylerin refahını artırmayı, toplumsal adaleti sağlamayı ve yaşam kalitesini yükseltmeyi amaçlayan bir meslek ve bilim dalıdır. Tarihsel gelişimi, toplumların ekonomik, kültürel ve siyasal dönüşümleriyle yakından ilişkilidir. Sosyal hizmetin kurumsal temelleri Batı’da, özellikle İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri’nde atılmıştır. İngiltere’de 1601 tarihli Elizabeth Yoksullar Yasası, yoksulluğun toplumsal bir sorun olarak ele alınmasının ve devletin sosyal yardım sorumluluğunu üstlenmesinin başlangıcını oluşturmuştur. 19. yüzyılda ortaya çıkan Hayırseverlik Örgütleme Cemiyetleri ve “Yerleşim Evi” hareketi, sosyal hizmetin bilimsel ve sistematik bir nitelik kazanmasına katkı sağlamıştır. Amerika Birleşik Devletleri’nde sosyal hizmetin gelişimi, sanayileşme ve kentleşmeyle ortaya çıkan yoksulluk, göç ve eşitsizlik sorunlarına yanıt olarak şekillenmiştir. Jane Addams’ın kurduğu Hull House ve Mary Richmond’un Sosyal Teşhis adlı eseri, modern sosyal hizmetin kuramsal ve uygulamalı temelini oluşturmuştur. Bu süreç, 1930’larda sosyal güvenlik yasalarının yürürlüğe girmesiyle kurumsal bir yapıya kavuşmuştur. Türkiye’de ise sosyal hizmetin kökenleri, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerindeki dini temelli yardımlaşma ve dayanışma kurumlarına dayanmaktadır. Ahilik teşkilatı, vakıflar, imarethaneler, kervansaraylar ve darüşşifalar, toplumsal dayanışma ve yardımlaşmanın somut örneklerini oluşturmuştur. Cumhuriyet döneminde Darülaceze, Darüleytam ve Himaye-i Etfal Cemiyeti gibi kurumlar, modern sosyal hizmetin öncülleridir. Sonuç olarak sosyal hizmetin tarihsel gelişimi, farklı kültürlerde çeşitlilik gösterse de ortak amacı insan onurunun korunması ve sosyal adaletin sağlanmasıdır. Bu miras, günümüz sosyal hizmetinin etik değerlerinin, toplumsal sorumluluk anlayışının ve refah devletinin temel dayanaklarını oluşturmaktadır.

  • EVSİZLİKLE MÜCADELEDE YEREL YÖNETİMLER

    by Sami Kalaycı

    Evsizlik, bireyleri yaşam hakkından mahrum bırakan ve toplumun genel refahını tehdit eden önemli bir sosyal meseledir. İnsanlık onurunu zedeleyen bu durum, bireylerin sokak, park, otobüs durağı gibi güvensiz alanlarda yaşamak zorunda kalmasına yol açmaktadır. Dolayısıyla çalışmada, evsizlikle mücadelede yerel yönetimlerin rolünün incelenmesi amaçlanmıştır. Yapılan literatür taramasında barınma, danışmanlık, konut, istihdam ve işbirliği olmak üzere beş temel politika alanları belirlenmiştir. Belirlenen bu temel politikalar kapsamında nitel yöntemlerden biri olan doküman incelemesi yöntemi kullanılarak veriler toplanmış ve analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, yerel yönetimlerin evsizlikle mücadelede mevzuat güncellemelerine, nitelikli insan kaynağına, mali kaynak artırımına ve kurumsal işbirliklerinin güçlendirilmesine ihtiyaç duyduğunu göstermektedir. Çalışma sonucunda, evsizliğe yönelik politika geliştirmede yerel yönetimlerin daha etkin, kapsayıcı ve sürdürülebilir politikalar üretmeleri gerekliliği ortaya çıkmıştır.

  • Open Access

    The evaluation of the mediation role of life engagement in resilience and trauma levels of individuals experiencing the earthquake in Kahramanmaraş, Türkiye

    by Esma Özmaya, Beyza Erkoç, Sami Kalaycı, Sevda Uzun, Sayra Lotfi

    The aim of this study is to evaluate the mediation role of life engagement in resilience and trauma levels of individuals experiencing the earthquake on February 6, 2023 in the city of Kahramanmaraş in Türkiye. The sample of this descriptive and correlational study included 1406 individuals. The questionnaire data was obtained through Google Forms and other data collection tools were Socio-demographic Information Form, Trauma Level Determination Scale, Short Resilience Scale and Life Engagement Scale. To analyse the data, frequency (percentage, arithmetic mean) and correlation analyses were used. Depending on the findings of the study, the resilience and trauma levels were negatively correlated, whereas the resilience and life engagement levels were positively correlated. Furthermore, the life engagement levels were negatively correlated with trauma levels while they were positively correlated with resilience. It was found that the life engagement played an mediation role in resilience and trauma levels of individuals experiencing the earthquake in Kahramanmaraş, Türkiye. In this study, we found that the life engagement has an important role in resilience and trauma levels of individuals. We are of the opinion that the findings of this study might help researchers and conductors to plan and perform effective strategies for post-impact phase of an earthquake.


  • Open Access

    YAŞLILARDA YALNIZLIK ALGISININ SOSYAL HİZMET PERSPEKTİFİ İLE İNCELENMESİ

    by Sami Kalayci, Beyza Erkoç

    Yalnızlık, yaşlı bireylerin yaşadıkları psikososyal sorunlardan biri olmakla birlikte yaşlı bireyin tüm hayatına etki eden olumsuz bir gerçekliktir. Bu çalışma ile yaşlı bireylerin hissettikleri yalnızlık algısının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi ve elde edilen sonuçların sosyal hizmet perspektifi ile elen alınarak önerilerin geliştirilmesi amaçlanmıştır. Araştırma 01.07.2021- 31.12.2022 tarihleri arasında, Şırnak ili ve ilçelerinde yaşayan, 60 yaş ve üzeri yaşlı bireylerle anket yöntemiyle gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında 271 adet anket formu değerlendirilmiştir. Verilerin toplanmasında Katılımcı Bilgi Formu ile Yaşlılar İçin Yalnızlık Ölçeği kullanılmış, analizler SPSS 22 paket programıyla yapılmıştır. Analizler sonucunda; cinsiyete göre sosyal yalnızlık puanlarında anlamlı fark yokken, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı fark tespit edilmiştir. Yaş durumuna göre sosyal yalnızlık, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı fark olduğu; eğitim durumuna göre ise sosyal yalnızlık puanlarında anlamlı fark bulunmazken, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı fark olduğu görülmüştür. Ayrıca medeni duruma göre sosyal yalnızlık, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı bir fark bulunurken aylık gelire göre sosyal yalnızlık puanlarında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Buna karşın duygusal yalnızlık ve toplam puanda medeni duruma göre anlamlı fark gözlenmiştir. Diğer bir kriter olan kronik hastalık bulunma durumuna göre ise sosyal yalnızlık, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı fark tespit edilmiştir. Bir diğer kriter olan kurum bakımı ve desteği alma durumuna göre de sosyal yalnızlık puanlarında anlamlı fark yokken, duygusal yalnızlık ve toplam puanda anlamlı fark olduğu tespit edilmiştir. Yaşlı bireylerin yaşamış oldukları yalnızlık duygusu ile baş edebilmeleri için güçlendirilmeleri adına sosyal hizmet meslek ve disiplininin mikro, mezzo ve makro düzeylerde çalışmalar yapması önerilmektedir.


  • Open Access

    Social Work Practices of Municipalities During the COVID-19 Outbreak

    by Sami Kalayci

    Covid-19 (koronavirüs) salgın hastalığı ilk defa 2019 yılı aralık ayında Çin’de görülmüştür. Daha sonra tüm dünyaya yayılarak küresel ölçekte krizlere neden olmuştur. Birçok ülke idaresi başta sağlık olmak üzere ekonomi, eğitim gibi birçok alanda salgının verdiği zararları karşılama ve ortaya çıkabilecek olası daha derin krizleri de önleme çabasına girişmiştir. Bu kapsamda ülkelerin hem merkezi hem de belediye idareleri kendine özgü imkân ve kaynaklar çerçevesinde koronavirüs salgınına karşı mücadele vermeye başlamıştır. Nitekim krizin dünya genelinde hızla yayılmaya başlaması, mücadelenin de en az bu hızla yürütülmesini zorunlu kılmıştır. Bu nedenle yerel alanlarda birey ve topluluklara en yakın olan ve hizmetlere de en kolay şekilde erişme imkânı sunan belediye idareleri salgınla mücadelede daha avantajlı durumda olmuştur. Çünkü salgınla birlikte ortaya çıkan küresel krize karşı alınacak hızlı ve etkili tedbirler toplumun daha az kayıpla süreci atlatabilmesine imkân tanımıştır. Dolayısıyla birçok ülkede merkezi yönetim yanında yerel yönetim birimi olan belediyeler de salgınla mücadelede kapsamında çeşitli sosyal hizmet uygulamalarını yerel halka sunmaya çalışmıştır. Bu bağlamda çalışmada dünyayı etkisi altına alan koronavirüs salgınına karşı farklı ülkelerin belediyeleri tarafından pandeminin başlangıcından itibaren sunulan sosyal hizmet uygulamaları incelenmiştir.

  • SOSYAL HİZMETLERİN YEREL YÖNETİMLERDE ÖRGÜTLENMESİ ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME

    by Sami Kalayci

    Sosyal hizmetler, dezavantajlı bireyler ile toplulukların öncelikli olduğu ancak toplumun tüm üyelerinin karşılaştığı sosyo-ekonomik sorunların çözümüne yönelik sunulan hizmetlerin bütünüdür. Dolayısıyla birçok ülkede, bu hizmetlerin belirlenmesinden üretilip sunulmasına kadar tüm süreçten birincil derecede sorumlu olan yönetim kademesi merkezi yönetim olmuştur. Ancak 1980’li yıllarla birlikte küreselleşme, yerelleşme gibi fikirler ile neo-liberal politikalar sonucunda sosyal hizmetlerin yürütülmesinde, merkezi idareler yanında yerel yönetimler de yer almaya başlamıştır. Bu dönüşümden etkilenerek geliştirilen reformlarla yerel yönetim kademelerini sosyal hizmetler konusunda yetkilendiren ülkelerden birisi de Türkiye’dir. Özellikle 2000’li yıllarda başlatılan kamu yönetimi alanındaki reformlarla, belediyelere sosyal hizmetler alanında önemli yetki ve sorumluluklar yüklenmiştir. Böylece Türkiye’de yerel alanda sunulan sosyal hizmetler konusunda belediyeler de kendilerine özgü geliştirdikleri örgütlenme biçimleri ile bu hizmetleri yürütmüşlerdir. Ancak niteliği itibariyle bireyi merkeze alan önemli bir hizmet alanı olan sosyal hizmetlerin belediyelerdeki örgütlenme şekilleri durum itibariyle belirli bir standart ve ölçüden uzak kaldığı ve buna bağlı olarak da hizmet kollarının teşkilatlanma içerisinde dağınık bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir. Bu bağlamda, çalışmada Türkiye’deki büyükşehir belediyelerinin teşkilat yapıları içerisinde sosyal hizmetlerle ilgili birimlerin örgütlenme şekilleri ele alınarak bir değerlendirme yapılmıştır.


  • Sosyal Hizmetlerin Yerelleşmesine Kent Konseylerinin Katkıları

    by Sami Kalaycı, Aziz Aki̇n

    Refah devleti uygulamalarının tartışılıp neo-liberal politikaların uygulanmaya konulduğu 1980’li yıllardaki ekonomik ve mali krizler, ülkelerin sosyal politika belirleyicilerinde çeşitli aktörlerin yer almasına imkân tanımıştır. Özellikle ülkelerdeki sosyal refah politikalarının belirlenmesinde merkezi idareye destek olma amacı taşıyan yönetişim ilkesi katılımcı bir yönetim mekanizmasına zemin hazırlamıştır. Böylece sosyal politikaların bel kemiğini oluşturan sosyal hizmetlerde yerel yönetimlerden sivil toplum kuruluşlarına kadar katılımcı bir idare şekli yerelde ortaya çıkarılmıştır. Özellikle kent konseyleri eliyle yerel alandaki sosyal yönlü hizmetlerin türünü belirleyen yerel halk, kararlara da katılarak hizmetlerin niteliğinin gelişmesine ve verimliliğinin artmasına katkı yapmıştır. Türkiye de kamu yönetimi alanında başlattığı reformlar aracılığıyla yaşanan bu tür gelişmeleri yerelde uygulama koymuştur. Bu bağlamda 2004 yılından itibaren yerel yönetim alanında başlatılan yasal düzenlemelerin içerisine kent konseyleri de eklenerek sosyal hizmetlerin yerelleşme süreci hızlandırılmak istenmiştir. Çalışmada kent konseylerinin sosyal hizmetlerin yerel idareler eliyle yaygınlaştırılması arayışı sürecine olası katkılarının ortaya konması amaçlanmıştır.


  • THE ROLE OF MUNICIPALITIES IN THE ACCESS OF THE DISABLED TO THE PUBLIC SERVICES

    by Sami Kalayci

    Engelli bireyler, toplum içerisinde yaşayan dezavantajlı gruplar arasında yer almaktadır. Dünya Sağlık Örgütü (WHO) tarafından bireyin sosyal hayata katılmasını engelleyen, bireyin eylem ve faaliyetlerini kısıtlayan zihinsel veya bedensel kısıtlılık şeklinde tanımlanan engellilik, günümüzün devam eden önemli sorunları arasında kabul edilmektedir. Özellikle erişebilirlik kavramı bağlamında insan haklarına erişim, fiziksel mekânların kullanımı ve toplumsal imkânlara ulaşım konusunda engelli bireyler büyük sorunlarla karşılaşmaktadır. Nitekim söz konusu sorunla mücadele konusunda hem uluslararası hukukta hem de ulusal mevzuatta alınan yasal düzenlemelerle başta engelli bireyin kendi yaşam çevresi olmak üzere toplumdaki tüm hizmet ve alanlara erişebilmesine imkân tanınmaya çalışılmıştır. Bu kapsamda belediyeler de eğitimden sağlığa istihdamdan ulaşıma kadar engelliler için gerekli olan tüm gereksinimlerin karşılanmasında önemli görev ve sorumluluklar yüklenen kurumlar arasında bulunmaktadır. Erişebilirlik ölçütüne göre engelli bireylerin hizmet ve imkânlardan yararlanması konusunda avantajlı bir durumda olan belediyeler, fiziki mekânların erişebilir hale getirilmesinden, engellilerin istihdamına kadar üstlendiği çeşitli görevler ile yürüttüğü hizmetler bakımından günümüzde daha fazla önemli bir hale gelmiştir. Dolayısıyla çalışmada engelli bireylerin kamusal hizmetlere ulaşımı ile mekânlara erişebilmesinde belediyelerin sunduğu sosyal hizmetler ele alınarak erişilebilirlik konusunda yürütülen politika ve uygulamalara katkı verilmesi amaçlanmıştır.