Gülşah Şehitoğlu Alpağut
Research Subjects
Gülşah Şehitoğlu Alpağut has a total of 21 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Pınar Ayvat
İzmir Demokrasi Üniversitesi
5 shared publications - Ali Galip Ayvat
İZMİR PROJE AJANSI
4 shared publications - Aysel Başer
Izmir Democracy University Medical School
2 shared publications - Günal Bilek
İzmir Demokrasi Üniversitesi
2 shared publications - Hazal Koca
Department of Anesthesiology and Reanimation, Buca Seyfi Demirsoy Training and Research Hospital, İzmir, Turkey
2 shared publications - Özlem Öner
Division of Critical Care Medicine, Department of Anesthesiology and Reanimation, Buca Seyfi Demirsoy Training and Research Hospital, İzmir Demokrasi University, İzmir, Türkiye
2 shared publications
Latest Publications
- 28 September 2026
- Published by Izmir Democracy University in Izmir Democracy University Health Sciences Journal
- Vol. 9 (2) , 105-115
Prehabilitasyonun Perioperatif Yönetimdeki Önemi ve Anestezistin Genişleyen Rolü
Ameliyat sonrası hızlandırılmış iyileşme programlarının başarılı uygulanabilmesi, hastanın ameliyat öncesi fizyolojik durumunun optimize edilmesiyle yakından ilişkilidir. Son yıllarda anestezi pratiğinde yaşanan paradigma değişimi, anestezistleri yalnızca intraoperatif koşulları yöneten hekimler olmaktan çıkararak perioperatif sürecin bütüncül yöneticileri haline getirmiştir. Bu bağlamda prehabilitasyon, cerrahi stres yanıtını azaltmayı, komplikasyonları sınırlamayı ve hastanın fonksiyonel iyileşme kapasitesini artırmayı hedefleyen; egzersiz, beslenme desteği, psikolojik hazırlık ve sağlıksız alışkanlıkların düzenlenmesini içeren multimodal bir yaklaşımdır.Prehabilitasyonun temel dayanağı, düşük fonksiyonel kapasitenin artmış mortalite, daha uzun hastanede kalış süresi ve postoperatif komplikasyonlarla güçlü şekilde ilişkili olmasıdır. Kişiye özel fiziksel egzersiz programları, direnç ve aerobik antrenmanlar ile esneklik ve denge çalışmalarını içermekte; özellikle yaşlı ve kırılgan hastalarda belirgin yarar sağlamaktadır. Beslenme optimizasyonu, katabolik süreci azaltarak iyileşme döneminde kas proteini sentezini artırmayı hedeflerken, psikolojik müdahaleler kaygıyı azaltarak perioperatif uyumu desteklemektedir. Literatürde hem unimodal hem multimodal prehabilitasyon programlarının fonksiyonel kapasiteyi artırdığı, bazı cerrahi alanlarda komplikasyon oranlarını azalttığı ve maliyet etkinlik sağladığına dair bulgular mevcuttur.Anestezistlerin multidisipliner ekiplerdeki merkezi konumu, prehabilitasyonun uygulanmasında kritik öneme sahiptir. Preoperatif değerlendirme sırasında hastanın risk faktörlerinin tanımlanması, uygun adayların belirlenmesi, ölçülebilir hedeflerin oluşturulması ve kişiselleştirilmiş müdahalelerin koordine edilmesi anestezi hekiminin liderlik rolünü pekiştirir. Özellikle yaşlı, zayıf, malnütrisyonlu veya sosyal açıdan dezavantajlı hastalarda prehabilitasyonun zamanında başlatılması, cerrahi sonuçların iyileştirilmesi için önemli bir fırsat sunar.Türkiye’de prehabilitasyon uygulamaları henüz sınırlı olsa da, anestezistlerin organizasyon becerileri ve hasta yönetiminde multisistemik yaklaşıma hâkim olması, bu programların yaygınlaştırılmasında öncü bir rol üstlenmelerini mümkün kılmaktadır. Prehabilitasyonun ulusal düzeyde benimsenmesi, yoğun bakım yataklarının daha etkin kullanılmasına, komplikasyonların azalmasına ve anestezi-yoğun bakım ekiplerinin iş yükünün hafiflemesine katkı sağlayacaktır.
- 28 September 2026
- Published by Izmir Democracy University in Izmir Democracy University Health Sciences Journal
- Vol. 9 (2) , 105-115
Prehabilitasyonun Perioperatif Yönetimdeki Önemi ve Anestezistin Genişleyen Rolü
Ameliyat sonrası hızlandırılmış iyileşme programlarının başarılı uygulanabilmesi, hastanın ameliyat öncesi fizyolojik durumunun optimize edilmesiyle yakından ilişkilidir. Son yıllarda anestezi pratiğinde yaşanan paradigma değişimi, anestezistleri yalnızca intraoperatif koşulları yöneten hekimler olmaktan çıkararak perioperatif sürecin bütüncül yöneticileri haline getirmiştir. Bu bağlamda prehabilitasyon, cerrahi stres yanıtını azaltmayı, komplikasyonları sınırlamayı ve hastanın fonksiyonel iyileşme kapasitesini artırmayı hedefleyen; egzersiz, beslenme desteği, psikolojik hazırlık ve sağlıksız alışkanlıkların düzenlenmesini içeren multimodal bir yaklaşımdır.Prehabilitasyonun temel dayanağı, düşük fonksiyonel kapasitenin artmış mortalite, daha uzun hastanede kalış süresi ve postoperatif komplikasyonlarla güçlü şekilde ilişkili olmasıdır. Kişiye özel fiziksel egzersiz programları, direnç ve aerobik antrenmanlar ile esneklik ve denge çalışmalarını içermekte; özellikle yaşlı ve kırılgan hastalarda belirgin yarar sağlamaktadır. Beslenme optimizasyonu, katabolik süreci azaltarak iyileşme döneminde kas proteini sentezini artırmayı hedeflerken, psikolojik müdahaleler kaygıyı azaltarak perioperatif uyumu desteklemektedir. Literatürde hem unimodal hem multimodal prehabilitasyon programlarının fonksiyonel kapasiteyi artırdığı, bazı cerrahi alanlarda komplikasyon oranlarını azalttığı ve maliyet etkinlik sağladığına dair bulgular mevcuttur.Anestezistlerin multidisipliner ekiplerdeki merkezi konumu, prehabilitasyonun uygulanmasında kritik öneme sahiptir. Preoperatif değerlendirme sırasında hastanın risk faktörlerinin tanımlanması, uygun adayların belirlenmesi, ölçülebilir hedeflerin oluşturulması ve kişiselleştirilmiş müdahalelerin koordine edilmesi anestezi hekiminin liderlik rolünü pekiştirir. Özellikle yaşlı, zayıf, malnütrisyonlu veya sosyal açıdan dezavantajlı hastalarda prehabilitasyonun zamanında başlatılması, cerrahi sonuçların iyileştirilmesi için önemli bir fırsat sunar.Türkiye’de prehabilitasyon uygulamaları henüz sınırlı olsa da, anestezistlerin organizasyon becerileri ve hasta yönetiminde multisistemik yaklaşıma hâkim olması, bu programların yaygınlaştırılmasında öncü bir rol üstlenmelerini mümkün kılmaktadır. Prehabilitasyonun ulusal düzeyde benimsenmesi, yoğun bakım yataklarının daha etkin kullanılmasına, komplikasyonların azalmasına ve anestezi-yoğun bakım ekiplerinin iş yükünün hafiflemesine katkı sağlayacaktır.
- Open Access
- 30 July 2026
- Published by MDPI AG in Journal of Clinical Medicine
- Vol. 15 (15) , 5969
Prognostic Value of Serum Cortisol, DHEA, and SOFA Score in Adult Sepsis Patients: A Retrospective Single-Center Clinical Study
Background/Objectives: Sepsis and septic shock remain leading causes of morbidity and mortality in intensive care units (ICUs) worldwide. While activation of the hypothalamic–pituitary–adrenal (HPA) axis is a vital adaptive response, the dissociation between cortisol and adrenal androgens like dehydroepiandrosterone (DHEA) is hypothesized to correlate with poor outcomes. This study aimed to evaluate the prognostic value of serum cortisol, DHEA, and the Cortisol/DHEA ratio in patients with sepsis admitted to the ICU. Methods: Clinical and laboratory data from 106 adult sepsis patients in a tertiary care hospital were retrospectively analyzed. Disease severity was assessed using Sequential Organ Failure Assessment (SOFA), Acute Physiology and Chronic Health Evaluation II (APACHE II), and Glasgow Coma Scale (GCS) scores. Baseline cortisol and DHEA levels were measured at the time of diagnosis. Logistic regression and Cox proportional hazards models were employed to identify predictors of in-hospital mortality and time to death, respectively. Results: A total of 106 adult sepsis patients with a mean age of 73.63 ± 13.70 years (55 female, 51.9%) were included in the study population. In the final logistic regression model, higher SOFA score was associated with greater odds of in-hospital mortality Odds ratio (OR) = 1.39 per 1-point increase, 95% Confidence interval (CI): 1.15–1.69, p < 0.001). Higher platelet count (PLT) was associated with lower odds of mortality (OR = 0.958 per 10 × 109/L increase, 95% CI: 0.919–0.998, p = 0.042), whereas higher urea was associated with greater odds of mortality (OR = 1.112 per 10 mg/dL increase, 95% CI: 1.020–1.212, p = 0.016). The model area under the curve (AUC) was 0.7956. In univariable Cox analysis, higher baseline DHEA was associated with a greater hazard of death (Hazard ratio (HR) = 1.03, 95% CI: 1.014–1.046, p = 0.0002). In the final multivariable Cox proportional hazards model, baseline cortisol remained independently associated with the hazard of death (HR = 1.014, 95% CI: 1.007–1.022, p < 0.001), whereas DHEA was not retained. Notably, the Cortisol/DHEA ratio did not demonstrate independent prognostic value in either modeling approach. Conclusions: Higher baseline DHEA levels were associated with an increased hazard of death in univariable Cox proportional hazards analysis but did not retain independent prognostic significance in the final multivariable Cox proportional hazards model. While SOFA score remains the central prognostic tool, integrating continuous markers such as platelets and urea enhances risk stratification. The Cortisol/DHEA ratio offers no incremental prognostic utility over established clinical parameters.
- 30 July 2026
- Published by MDPI AG in Journal of Clinical Medicine
- Vol. 15 (15) , 5969
Open AccessPrognostic Value of Serum Cortisol, DHEA, and SOFA Score in Adult Sepsis Patients: A Retrospective Single-Center Clinical Study
Background/Objectives: Sepsis and septic shock remain leading causes of morbidity and mortality in intensive care units (ICUs) worldwide. While activation of the hypothalamic–pituitary–adrenal (HPA) axis is a vital adaptive response, the dissociation between cortisol and adrenal androgens like dehydroepiandrosterone (DHEA) is hypothesized to correlate with poor outcomes. This study aimed to evaluate the prognostic value of serum cortisol, DHEA, and the Cortisol/DHEA ratio in patients with sepsis admitted to the ICU. Methods: Clinical and laboratory data from 106 adult sepsis patients in a tertiary care hospital were retrospectively analyzed. Disease severity was assessed using Sequential Organ Failure Assessment (SOFA), Acute Physiology and Chronic Health Evaluation II (APACHE II), and Glasgow Coma Scale (GCS) scores. Baseline cortisol and DHEA levels were measured at the time of diagnosis. Logistic regression and Cox proportional hazards models were employed to identify predictors of in-hospital mortality and time to death, respectively. Results: A total of 106 adult sepsis patients with a mean age of 73.63 ± 13.70 years (55 female, 51.9%) were included in the study population. In the final logistic regression model, higher SOFA score was associated with greater odds of in-hospital mortality Odds ratio (OR) = 1.39 per 1-point increase, 95% Confidence interval (CI): 1.15–1.69, p < 0.001). Higher platelet count (PLT) was associated with lower odds of mortality (OR = 0.958 per 10 × 109/L increase, 95% CI: 0.919–0.998, p = 0.042), whereas higher urea was associated with greater odds of mortality (OR = 1.112 per 10 mg/dL increase, 95% CI: 1.020–1.212, p = 0.016). The model area under the curve (AUC) was 0.7956. In univariable Cox analysis, higher baseline DHEA was associated with a greater hazard of death (Hazard ratio (HR) = 1.03, 95% CI: 1.014–1.046, p = 0.0002). In the final multivariable Cox proportional hazards model, baseline cortisol remained independently associated with the hazard of death (HR = 1.014, 95% CI: 1.007–1.022, p < 0.001), whereas DHEA was not retained. Notably, the Cortisol/DHEA ratio did not demonstrate independent prognostic value in either modeling approach. Conclusions: Higher baseline DHEA levels were associated with an increased hazard of death in univariable Cox proportional hazards analysis but did not retain independent prognostic significance in the final multivariable Cox proportional hazards model. While SOFA score remains the central prognostic tool, integrating continuous markers such as platelets and urea enhances risk stratification. The Cortisol/DHEA ratio offers no incremental prognostic utility over established clinical parameters.
- 29 September 2025
- Published by Celal Bayar Universitesi Saglık Bilimleri Enstitusu Dergisi in Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 12 (3) , 350-358
HEMŞİRELERİN ÖZGECİLİK DURUMLARI İLE MERHAMET YORGUNLUKLARI ARASINDAKİ İLİŞKİ
Giriş ve Amaç: Bu çalışma hemşirelerin özgecilik durumları ile merhamet yorgunlukları arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntemler: Kesitsel tanımlayıcı tipte yapılan bu araştırmanın örneklemini, bir eğitim araştırma hastanesinde çalışan 184 hemşire oluşturdu. Araştırmanın verileri Eylül 2022- Şubat 2023 tarihleri arasında toplandı. Veriler “Sosyodemografik özellikler Formu”, “Özgecilik Ölçeği” ve "Merhamet Yorgunluğu Ölçeği” ile yüz yüze görüşme yöntemi ile toplandı. Bulgular: Katılımcıların Özgecilik Ölçeği toplam puanı 66,71±12,76; Merhamet Yorgunluğu Ölçeği toplam puanı 30,07±9,71’di. Hemşirelerin Özgecilik Ölçeği toplam puanları ile Merhamet Yorgunluğu Ölçeği toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde zayıf bir ilişki vardı (r=,150; p=,042). Hemşirelerin Özgecilik Ölçeği toplam puanları ile Merhamet Yorgunluğu Ölçeği İkincil Travma alt boyut puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde çok zayıf bir ilişki vardı (r=,173; p=,019). Sonuç: Çalışmada hemşirelerin özgecilik puanları yüksek bulundu. Çalışmaya katılan hemşirelerin merhamet yorgunluğu ve tükenmişlik alt boyut puanları ortalamanın üzerinde olmamasına rağmen hemşirelerin özgecilik puanları ile ilişkili olduğu görüldü. Bu ilişki özgeciliğin amacından saptığı ve hemşirenin kendi ihtiyaç ve isteklerini göz ardı ettiği durumlarda patolojik duruma dönüşebileceğini göstermektedir. Ayrıca hemşirelerin çalıştıkları pozisyonların ve çalıştığı birimden memnuniyetlerinin merhamet yorgunluklarını etkilediği görüldü.
- 29 September 2025
- Published by Celal Bayar Universitesi Saglık Bilimleri Enstitusu Dergisi in Celal Bayar Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 12 (3) , 350-358
HEMŞİRELERİN ÖZGECİLİK DURUMLARI İLE MERHAMET YORGUNLUKLARI ARASINDAKİ İLİŞKİ
Giriş ve Amaç: Bu çalışma hemşirelerin özgecilik durumları ile merhamet yorgunlukları arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntemler: Kesitsel tanımlayıcı tipte yapılan bu araştırmanın örneklemini, bir eğitim araştırma hastanesinde çalışan 184 hemşire oluşturdu. Araştırmanın verileri Eylül 2022- Şubat 2023 tarihleri arasında toplandı. Veriler “Sosyodemografik özellikler Formu”, “Özgecilik Ölçeği” ve "Merhamet Yorgunluğu Ölçeği” ile yüz yüze görüşme yöntemi ile toplandı. Bulgular: Katılımcıların Özgecilik Ölçeği toplam puanı 66,71±12,76; Merhamet Yorgunluğu Ölçeği toplam puanı 30,07±9,71’di. Hemşirelerin Özgecilik Ölçeği toplam puanları ile Merhamet Yorgunluğu Ölçeği toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde zayıf bir ilişki vardı (r=,150; p=,042). Hemşirelerin Özgecilik Ölçeği toplam puanları ile Merhamet Yorgunluğu Ölçeği İkincil Travma alt boyut puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde çok zayıf bir ilişki vardı (r=,173; p=,019). Sonuç: Çalışmada hemşirelerin özgecilik puanları yüksek bulundu. Çalışmaya katılan hemşirelerin merhamet yorgunluğu ve tükenmişlik alt boyut puanları ortalamanın üzerinde olmamasına rağmen hemşirelerin özgecilik puanları ile ilişkili olduğu görüldü. Bu ilişki özgeciliğin amacından saptığı ve hemşirenin kendi ihtiyaç ve isteklerini göz ardı ettiği durumlarda patolojik duruma dönüşebileceğini göstermektedir. Ayrıca hemşirelerin çalıştıkları pozisyonların ve çalıştığı birimden memnuniyetlerinin merhamet yorgunluklarını etkilediği görüldü.
- 8 September 2025
- Published by Ege Journal of Medicine in Ege Tıp Dergisi
- Vol. 64 (3) , 444-451
Evaluation of the data of earthquake victims who were followed up in our hospital after the 2023 Kahramanmaraş-Türkiye earthquake
Aim: Our study aims to provide demographic information and follow-ups on the earthquake victims treated as inpatients in the wards and intensive care units of our hospital following the Turkey earthquake on February 6, 2023. Materials and Methods: Our study consisted of data from patients who were referred or admitted to our hospital from various earthquake regions within the first 30 days after February 6. The data of a total of 81 patients who were diagnosed as X34 (earthquake victims) during hospitalization were examined retrospectively. Results: Of the 81 patients, 48 were women and 33 were men. The mean age of female was 44.1 years and male was 49.8 years. While the mean length of stay in the intensive care unit was 16.88 days, the duration of stay in the wards was calculated as 8.92 days. A total of 10 patients were amputated at various levels. When the fractures due to the earthquake are examined; the most common diagnosis was tibia (n=6) and multiple rib (n=5) fractures. As a result of the psychiatric evaluation, 16 of these patients were diagnosed with acute stress disorder. It was noted that 39.5% of 81 patients were discharged from our hospital with full recovery. Conclusion: It is thought that our study will contribute to the literature because it includes the data of the hospital where the highest number of earthquake victims were followed up in the acute period after the earthquake in Izmir.
- 8 September 2025
- Published by Ege Journal of Medicine in Ege Tıp Dergisi
- Vol. 64 (3) , 444-451
Evaluation of the data of earthquake victims who were followed up in our hospital after the 2023 Kahramanmaraş-Türkiye earthquake
Aim: Our study aims to provide demographic information and follow-ups on the earthquake victims treated as inpatients in the wards and intensive care units of our hospital following the Turkey earthquake on February 6, 2023. Materials and Methods: Our study consisted of data from patients who were referred or admitted to our hospital from various earthquake regions within the first 30 days after February 6. The data of a total of 81 patients who were diagnosed as X34 (earthquake victims) during hospitalization were examined retrospectively. Results: Of the 81 patients, 48 were women and 33 were men. The mean age of female was 44.1 years and male was 49.8 years. While the mean length of stay in the intensive care unit was 16.88 days, the duration of stay in the wards was calculated as 8.92 days. A total of 10 patients were amputated at various levels. When the fractures due to the earthquake are examined; the most common diagnosis was tibia (n=6) and multiple rib (n=5) fractures. As a result of the psychiatric evaluation, 16 of these patients were diagnosed with acute stress disorder. It was noted that 39.5% of 81 patients were discharged from our hospital with full recovery. Conclusion: It is thought that our study will contribute to the literature because it includes the data of the hospital where the highest number of earthquake victims were followed up in the acute period after the earthquake in Izmir.
- Open Access
- 25 July 2025
- Published by Wolters Kluwer Health in Medicine
- Vol. 104 (30) , e43375
Second-victim experience in anesthesia and intensive care settings: Organizational gaps, support preferences, and recommendations for action – a cross-sectional study
Healthcare professionals involved in the management of adverse events often experience psychological and physical distress, known as the “second victim experience.” Anesthesia and intensive care settings are particularly vulnerable to such occurrences due to the high-stakes, and highly stressful work being performed by healthcare professionals. This study aimed to assess the prevalence and dimensions of second-victim experiences among anesthesia and intensive care professionals in Türkiye, while also identifying support preferences and organizational deficiencies. A cross-sectional study was conducted with 175 healthcare professionals working in anesthesia and intensive care units in Türkiye. The Turkish adaptation of the second-victim experience and support tool (T-SVEST) was used to assess psychological distress, physical distress, professional self-efficacy, perceived support mechanisms, and outcome variables such as turnover intentions and absenteeism. Psychometric analyses, confirmatory factor analysis, and correlation/regression tests were performed to evaluate the scale’s validity and to explore correlations among key variables. The T-SVEST demonstrated strong internal consistency (Cronbach α = 0.86) and an improved factor structure following the removal of low-performing items. High levels of psychological and physical distress significantly associated with professional self-efficacy, absenteeism, and turnover intentions were reported. Supervisor and institutional support were perceived as insufficient, particularly among less experienced staff. Age and work experience were positively correlated with colleague support, while married participants reported significantly lower physical distress. Peer support and professional counseling emerged as the most desired support mechanisms. Second-victim experiences are common and consequential among anesthesia and intensive care professionals in Türkiye. The findings have highlighted substantial gaps in organizational support structures and a strong demand for evidence-based peer support systems. Institutional efforts must focus on building a culture of safety and compassion through structured interventions, supervisor training, and proactive debriefing practices to mitigate the impact of adverse events on healthcare providers.
- 25 July 2025
- Published by Wolters Kluwer Health in Medicine
- Vol. 104 (30) , e43375
Open AccessSecond-victim experience in anesthesia and intensive care settings: Organizational gaps, support preferences, and recommendations for action – a cross-sectional study
Healthcare professionals involved in the management of adverse events often experience psychological and physical distress, known as the “second victim experience.” Anesthesia and intensive care settings are particularly vulnerable to such occurrences due to the high-stakes, and highly stressful work being performed by healthcare professionals. This study aimed to assess the prevalence and dimensions of second-victim experiences among anesthesia and intensive care professionals in Türkiye, while also identifying support preferences and organizational deficiencies. A cross-sectional study was conducted with 175 healthcare professionals working in anesthesia and intensive care units in Türkiye. The Turkish adaptation of the second-victim experience and support tool (T-SVEST) was used to assess psychological distress, physical distress, professional self-efficacy, perceived support mechanisms, and outcome variables such as turnover intentions and absenteeism. Psychometric analyses, confirmatory factor analysis, and correlation/regression tests were performed to evaluate the scale’s validity and to explore correlations among key variables. The T-SVEST demonstrated strong internal consistency (Cronbach α = 0.86) and an improved factor structure following the removal of low-performing items. High levels of psychological and physical distress significantly associated with professional self-efficacy, absenteeism, and turnover intentions were reported. Supervisor and institutional support were perceived as insufficient, particularly among less experienced staff. Age and work experience were positively correlated with colleague support, while married participants reported significantly lower physical distress. Peer support and professional counseling emerged as the most desired support mechanisms. Second-victim experiences are common and consequential among anesthesia and intensive care professionals in Türkiye. The findings have highlighted substantial gaps in organizational support structures and a strong demand for evidence-based peer support systems. Institutional efforts must focus on building a culture of safety and compassion through structured interventions, supervisor training, and proactive debriefing practices to mitigate the impact of adverse events on healthcare providers.
- Open Access
- 30 May 2025
- Published by Izmir Democracy University in Izmir Democracy University Health Sciences Journal
- Vol. 8 (1) , 48-59
Yoğun Bakım Sonrası Sendromu ve Önlenmesi İçin Alınabilecek Tedbirler
Yoğun bakım yatışı gerekiren kritik hastalıklar, sağ kalanlar için ölümcül ve yıkıcı olabilir. Sağlık bakımdaki iyileşmeler, yoğun bakım ünitesinden (YBÜ) sağ kalanlarının sayısını artırmıştır. Bu sağ kalanlar, yaygın görülen ve yoğun bakım sonrası sendromu (YBSS) olarak adlandırılan bir dizi yeni veya kötüleşen sağlık durumuyla karşı karşıyadır. Bu sorunlar, diğerlerinin yanı sıra fiziksel, bilişsel, psikolojik ve varoluşsal yönleri içerir. YBÜ sağ kalanları için uzun vadeli sonuçları iyileştirmeye yönelik artan ilgi, YBSS ile ilişkili sonuçları iyileştirmek için bir dizi potansiyel müdahaleye yol açmıştır. Bugüne kadar, en umut verici müdahaleler çok erken fiziksel rehabilitasyonla ilgili görünmektedir. Sonraki bakım ve iyileşme kliniklerindeki geç müdahaleler karışık sonuçlar vermiştir, ancak çok erken vaka yönetimi müdahalelerinin ölüm oranı ve hastaneye tekrar yatış dahil olmak üzere orta vadeli sonuçları iyileştirmeye yardımcı olabileceği olasılığını düşündürmektedir. YBSS ile ilişkili sağlık durumlarının karmaşıklığı, bu önemli sorunları ele almak için, ilgi duyulan özel koşullara bağlı, çok disiplinli, çok modaliteli müdahalelerin dikkatli ve titiz bir şekilde değerlendirilmesinin gerekli olacağını göstermektedir.
- 30 May 2025
- Published by Izmir Democracy University in Izmir Democracy University Health Sciences Journal
- Vol. 8 (1) , 48-59
Open AccessYoğun Bakım Sonrası Sendromu ve Önlenmesi İçin Alınabilecek Tedbirler
Yoğun bakım yatışı gerekiren kritik hastalıklar, sağ kalanlar için ölümcül ve yıkıcı olabilir. Sağlık bakımdaki iyileşmeler, yoğun bakım ünitesinden (YBÜ) sağ kalanlarının sayısını artırmıştır. Bu sağ kalanlar, yaygın görülen ve yoğun bakım sonrası sendromu (YBSS) olarak adlandırılan bir dizi yeni veya kötüleşen sağlık durumuyla karşı karşıyadır. Bu sorunlar, diğerlerinin yanı sıra fiziksel, bilişsel, psikolojik ve varoluşsal yönleri içerir. YBÜ sağ kalanları için uzun vadeli sonuçları iyileştirmeye yönelik artan ilgi, YBSS ile ilişkili sonuçları iyileştirmek için bir dizi potansiyel müdahaleye yol açmıştır. Bugüne kadar, en umut verici müdahaleler çok erken fiziksel rehabilitasyonla ilgili görünmektedir. Sonraki bakım ve iyileşme kliniklerindeki geç müdahaleler karışık sonuçlar vermiştir, ancak çok erken vaka yönetimi müdahalelerinin ölüm oranı ve hastaneye tekrar yatış dahil olmak üzere orta vadeli sonuçları iyileştirmeye yardımcı olabileceği olasılığını düşündürmektedir. YBSS ile ilişkili sağlık durumlarının karmaşıklığı, bu önemli sorunları ele almak için, ilgi duyulan özel koşullara bağlı, çok disiplinli, çok modaliteli müdahalelerin dikkatli ve titiz bir şekilde değerlendirilmesinin gerekli olacağını göstermektedir.
- Open Access
- 29 December 2023
- Published by SDU Journal of Health Sciences in Süleyman Demirel Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 14 (3) , 416-424
The Effect of Work Stress Due To Physicians Due To COVID-19, on Quality of Work Life
Amaç: Bu çalışmanın amacı, doktorlar arasında iş yaşam kalitesi ve iş stresi arasındaki ilişkiyi derinlemesine incelemektir. Yöntem: Bu çalışma nicel bir araştırma deseni olan kesitsel tanımlayıcı bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Birinci bölüm sosyo-demografik verilerin toplandığı araştırmacılar tarafından hazırlanan bölüm, ikinci bölüm ve üçüncü bölüm de ise iş yaşam kalitesi ölçeği ve iş stresi ölçeğinden oluşmaktadır. Bulgular: Çalışmaya 115 kişi katıldı (n:115). “Pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili eğitim aldınız mı?” sorusuna çalışmaya katılan doktorların 62’si (%53,91) evet, 53’ü (%46,09) hayır cevabını vermiştir. Çalışmaya katılan doktorlar “Pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili eğitim aldınız mı?” sorusu için iş yaşam kalitesinde istatistiksel anlamlı fark olduğu görülmekle (p=0,010) birlikte iş stresi yönünden fark saptanmadı (p=0,069) Tartışma: Çalışma sonuçları, iş yaşam kalitesi ile iş stresi arasında negatif bir ilişki olduğunu göstermiştir. Ayrıca, çalışmaya katılan doktorların pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili çalışmalar ve eğitimler aldığı görülmüştür. Bu çalışma doktorların iş yaşam kalitesi ve iş stresi düzeyleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymuştur. Elde edilen bulgular, iş yaşam kalitesinin iş stresini etkileyebileceğini ve daha iyi bir iş yaşam kalitesinin daha düşük iş stresi ile ilişkili olduğunu göstermektedir.
- 29 December 2023
- Published by SDU Journal of Health Sciences in Süleyman Demirel Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- Vol. 14 (3) , 416-424
Open AccessThe Effect of Work Stress Due To Physicians Due To COVID-19, on Quality of Work Life
Amaç: Bu çalışmanın amacı, doktorlar arasında iş yaşam kalitesi ve iş stresi arasındaki ilişkiyi derinlemesine incelemektir. Yöntem: Bu çalışma nicel bir araştırma deseni olan kesitsel tanımlayıcı bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Birinci bölüm sosyo-demografik verilerin toplandığı araştırmacılar tarafından hazırlanan bölüm, ikinci bölüm ve üçüncü bölüm de ise iş yaşam kalitesi ölçeği ve iş stresi ölçeğinden oluşmaktadır. Bulgular: Çalışmaya 115 kişi katıldı (n:115). “Pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili eğitim aldınız mı?” sorusuna çalışmaya katılan doktorların 62’si (%53,91) evet, 53’ü (%46,09) hayır cevabını vermiştir. Çalışmaya katılan doktorlar “Pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili eğitim aldınız mı?” sorusu için iş yaşam kalitesinde istatistiksel anlamlı fark olduğu görülmekle (p=0,010) birlikte iş stresi yönünden fark saptanmadı (p=0,069) Tartışma: Çalışma sonuçları, iş yaşam kalitesi ile iş stresi arasında negatif bir ilişki olduğunu göstermiştir. Ayrıca, çalışmaya katılan doktorların pandemi döneminde COVID-19 ile ilgili çalışmalar ve eğitimler aldığı görülmüştür. Bu çalışma doktorların iş yaşam kalitesi ve iş stresi düzeyleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymuştur. Elde edilen bulgular, iş yaşam kalitesinin iş stresini etkileyebileceğini ve daha iyi bir iş yaşam kalitesinin daha düşük iş stresi ile ilişkili olduğunu göstermektedir.
- Open Access
- 19 June 2023
- Published by Saglik Bilimleri Universitesi in İzmir Tıp Fakültesi Dergisi
- Vol. 2 (2) , 45-50
Anestezi ve Yoğun Bakımda İkinci Mağdur (Kurban) Olgusu
Sağlık hizmet sunumu, hata payının ve istenmeyen olayların en az olması istenen hizmet sektörüdür. Ancak uygulanan tedaviler ve girişimler sırasında istenmeyen olayların meydana gelmesi kaçınılmazdır. Bu gibi durumlarda hasta ve hasta yakınları birincil mağdur (kurban) olarak adlandırılırken, bu gibi olayla karşılaşan sağlık çalışanı da ikinci mağdur (kurban) konumuna düşmektedir. Çeşitli faktörlerin etkisi ile ikinci mağdur olgusu yaşama sıklığı kişiden kişiye değişse de özellikle pandemiden dolayı yıpranmış ve tükenmiş sağlık çalışanları advers olaylara karşı daha hassas bir dönemde bulunmaktadır. Ameliyathane ve yoğun bakımlar ise yüksek mortalite ve morbidite oranı olan, yoğun çalışma temposuyla ve gece vardiyası ile çalışılan, aciliyetin ve hızlı karar vermenin gerektiği alanlardır. Bu alanda çalışan sağlık personelinin, sonu ölüme kadar giden advers olaylardan etkilenme ihtimali daha yüksektir. Avrupa ve Amerika’da pek çok tıp merkezi ikinci mağdur durumunda sağlık personelini desteklemek için politikalar geliştirmiştir. Ancak Türkiye’de bu konu hala bilinmemekte ve bu konuda herhangi bir yayın bulunmamaktadır. Bu derleme anestezi ve yoğun bakım alanında görev yapan sağlık personelinin ikinci mağdur konusundaki farkındalığını arttırmak için yazılmıştır.
- 19 June 2023
- Published by Saglik Bilimleri Universitesi in İzmir Tıp Fakültesi Dergisi
- Vol. 2 (2) , 45-50
Open AccessAnestezi ve Yoğun Bakımda İkinci Mağdur (Kurban) Olgusu
Sağlık hizmet sunumu, hata payının ve istenmeyen olayların en az olması istenen hizmet sektörüdür. Ancak uygulanan tedaviler ve girişimler sırasında istenmeyen olayların meydana gelmesi kaçınılmazdır. Bu gibi durumlarda hasta ve hasta yakınları birincil mağdur (kurban) olarak adlandırılırken, bu gibi olayla karşılaşan sağlık çalışanı da ikinci mağdur (kurban) konumuna düşmektedir. Çeşitli faktörlerin etkisi ile ikinci mağdur olgusu yaşama sıklığı kişiden kişiye değişse de özellikle pandemiden dolayı yıpranmış ve tükenmiş sağlık çalışanları advers olaylara karşı daha hassas bir dönemde bulunmaktadır. Ameliyathane ve yoğun bakımlar ise yüksek mortalite ve morbidite oranı olan, yoğun çalışma temposuyla ve gece vardiyası ile çalışılan, aciliyetin ve hızlı karar vermenin gerektiği alanlardır. Bu alanda çalışan sağlık personelinin, sonu ölüme kadar giden advers olaylardan etkilenme ihtimali daha yüksektir. Avrupa ve Amerika’da pek çok tıp merkezi ikinci mağdur durumunda sağlık personelini desteklemek için politikalar geliştirmiştir. Ancak Türkiye’de bu konu hala bilinmemekte ve bu konuda herhangi bir yayın bulunmamaktadır. Bu derleme anestezi ve yoğun bakım alanında görev yapan sağlık personelinin ikinci mağdur konusundaki farkındalığını arttırmak için yazılmıştır.