AYAysun Özel Yeşilyurt

Aysun Özel Yeşilyurt

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Aysun Özel Yeşilyurt has a total of 25 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Önerilen Tedavinin ve Yoğun Bakım Taburculuğunun Reddedilmesi: Olgu Sunumu

    by Ahmet Fırat, Aysun Özel Yeşilyurt, Dilek Özcengiz

    Bu çalışma, Fournier gangrenine ikincil gelişen septik şok nedeniyle yoğun bakım ünitesine yatırılan 53 yaşındaki bir kadın hastanın, tıbbi endikasyonlara rağmen ameliyatı ve sonrasında yoğun bakım ihtiyacı kalmadığı halde taburculuğu reddetmesi üzerine odaklanan bir olgu sunumudur. Hastaya geniş spektrumlu antibiyoterapi ve cerrahi debritman önerilmiş, ancak hasta ameliyatı kabul etmeyerek yazılı onam vermiştir. Yatışının 5. gününde hemodinamik olarak stabil hale gelen hastanın taburculuğu planlanmış; fakat hasta ve yakınları evde bakım yetersizliğini gerekçe göstererek taburculuğu reddetmiştir. Bu süreçte hastada, uzamış yoğun bakım yatışına bağlı olarak hastane kaynaklı pnömoni ve akut atriyal fibrilasyon gelişmiş, uygulanan ek tıbbi tedavilerle enfeksiyon kontrol altına alınarak hasta önerilerle taburcu edilmiştir. Olgu, hastanın özerklik hakkı ile hekimin tıbbi endikasyonu arasındaki çatışmayı ve alternatifsiz bir tedaviyi reddetmenin sınırlarını tartışmaktadır. Sonuç olarak, hastanın özerklik iradesinin sınırlarının sağlık hukuku açısından nerede bittiği sorusu tartışmaya açılmaktadır. This study presents a case report of a 53-year-old female patient admitted to the intensive care unit due to septic shock secondary to Fournier's gangrene, who refused the recommended surgical intervention and subsequently declined discharge despite no longer requiring intensive care. Broad-spectrum antibiotic therapy and surgical debridement were recommended, but the patient refused the surgery and signed an informed refusal form. On the 5th day of admission, the patient became hemodynamically stable and discharge was planned; however, the patient and their relatives refused discharge, stating they could not provide care at home. During this prolonged stay, the patient developed hospital-acquired pneumonia and acute atrial fibrillation due to extended intensive care hospitalization; following additional medical treatments, the infection was controlled, and the patient was discharged with recommendations. The case discusses the conflict between patient autonomy and the physician's indication, exploring the boundaries of refusing a treatment that practically has no alternative. In conclusion, the study opens a discussion on where the boundaries of a patient's autonomous will should end within the scope of health law.

  • Open Access

    Sağlık Hukukunda Tartışmalı Konular

    by Hasan Tahsin Keçeligil, Gürol Cantürk, Nurcihan Dalcı Özdoğan, Berna Arda, Nasibe Kıvrak, Emrah Emiral, Dilek Baysal, Ahmet Fırat, Aysun Özel Yeşilyurt, Aslıhan Gürbüz, et al.

    Tıp Hukuku Dersleri: Samsun Deneyimi Hasan Tahsin KEÇELİGİL Ankara Üniversitesi Adli Bilimler Enstitüsü Sağlık Hukuku Tezli Yüksek Lisans Programı Gürol CANTÜRK Öğreti ve Yargı Kararları Işığında Zorunlu Aşı Uygulaması Nurcihan DALCI ÖZDOĞAN Biyoetik Bakış Açısıyla Kadın Hakları Berna ARDA Ceza ve Tutuk Evi Hemşireliği Nasibe KIVRAK Emrah EMİRAL Dilek BAYSAL Önerilen Tedavinin ve Yoğun Bakım Taburculuğunun Reddedilmesi: Olgu Sunumu Ahmet FIRAT Aysun ÖZEL YEŞİLYURT Dilek ÖZCENGİZ Olay Yeri İnceleme Hemşireliği Nasibe KIVRAK Aslıhan GÜRBÜZ Sağlık Teşkilatlanması İçerisinde Aile Hekiminin Yeri Bestami GÜNDÜZ Aile Hekimliği Pratiğinde Hukuki Sorunlar Türkü Yağmur NEHİR Özel Hastanede Çalışan Hekimlerin Sosyal Güvenlik Hakları Bahar KILINÇ Tıp Bilişimi Hukuku Kapsamında KVKK’nın Değerlendirilmesi Ufuk İYİGÜN Yüksek Yargıya Yansıyan Doğumsal Anomali Olgularının İrdelenmesi Işıl GÜNEY TUNALI Komplikasyon- Malpraktis Ayrımına Genel Cerrahi Penceresinden Bakış Alper VARMAN Çocuk İstismarı ve İhmalinin Adli Bildirimi ve Hekimlerin Rolü Mahmut ALMBAİDHEEN Bilirkişi Hemşireliği Nasibe KIVRAK Emrah EMİRAL Dilek BAYSAL Karşılaştırmalı Hukukta Malpraktis ve Arabuluculuk Uygulamaları Neval YILMAZ Güncel Tartışmalar Işığında Eczacının Cezai Sorumluluğu Gökçe ALTIN Yaşam Sonu Kararlarda Bilgilendirme ve Rıza Neval YILMAZ Yaşamın Sonuna Dair Sorunlar ve Tıbbi Talimatname Dilek ÖZCENGİZ Sağlık Politikaları Bağlamında Nadir Hastalıklar ve Yetim İlaçlar Deniz Yağmur GÜNEŞ İnsan Hakları ve İnsan Haysiyeti Penceresinden Biyotıp Sözleşmesi Mete Salih AKER Tıp Alanında Yapay Zeka Kullanımının Hukuki Boyutu Ufuk İYİGÜN Sağlıkta Şiddet: Hukuki Koruma ve Hak Arama Yolları Hasan Tahsin KEÇELİGİL Yaşam Sonu Kararlarının Etik Boyutları Nesrin ÇOBANOĞLU Adli Olaylara Müdahalede Hekimin Rolü ve Sorumluluğu Mustafa ATALAN

  • Yoğun Bakım Ünitesinde Stres Ülseri: Tanı ve Profilaksi

    by Aysun Özel Yeşilyurt

    Yoğun bakım ünitesinde yatan kritik hastalarda strese bağlı üst gastrointestinal sistem kanamalarını önlemek amacıyla uygulanan stres ülseri profilaksisi (SÜP), günümüzde yan etkileri ve kar-zarar oranları nedeniyle tartışılmaktadır. Stresle ilişkili mukoza hasarının patogenezinde artan gastrik asit sekresyonu, mukozal iskemi, sepsis, çoklu travma ve özellikle 48 saatten uzun süren mekanik ventilasyon gibi risk faktörleri rol oynar. Asemptomatik seyredebilen bu lezyonlar, bazen hayati önem taşıyan klinik kanamalara dönüşebilir. Profilakside kullanılan antiasitlerin sık kullanım zorunluluğu gibi dezavantajları bulunurken, histamin-2 reseptör antagonistlerinde (H2RA) hızlı taşifilaksi gelişebilir; proton pompa inhibitörleri (PPİ) ise tolerans gelişmemesi avantajıyla öne çıkar. Yapılan araştırmalar ve meta-analizler, PPİ ile H2RA tedavileri arasında gastrointestinal kanama, ventilatör ilişkili pnömoni (VİP) gelişimi veya mortalite açısından klinik olarak anlamlı bir fark olmadığını göstermektedir. Ayrıca bu ilaçların VİP ve Clostridium difficile enfeksiyon riskini artırabileceğine dair endişeler bulunmaktadır. Bu nedenle, gastrointestinal kanama riski düşük olan ve 48 saatten az ventile edilen kritik durumdaki hastalarda rutin profilaksi yerine vaka bazlı değerlendirme yapılması ve risk ortadan kalktığında tedavinin derhal sonlandırılması önerilmektedir. Stress ulcer prophylaxis (SUP), widely administered to prevent stress-induced upper gastrointestinal bleeding in critically ill patients in the intensive care unit, is currently debated due to its side effects and risk-benefit ratios. In the pathogenesis of stress-related mucosal damage, factors such as increased gastric acid secretion, mucosal ischemia, sepsis, multiple trauma, and particularly mechanical ventilation lasting longer than 48 hours play a critical role. These lesions, which can progress asymptomatically, may sometimes turn into clinically significant bleedings. While antacids used in prophylaxis have disadvantages like frequent dosing, histamine-2 receptor antagonists (H2RAs) can rapidly develop tachyphylaxis; on the other hand, proton pump inhibitors (PPIs) stand out due to the absence of tolerance development. Research and meta-analyses show no clinically significant difference between PPI and H2RA treatments in terms of gastrointestinal bleeding, ventilator-associated pneumonia (VAP) development, or mortality. Furthermore, there are concerns that these suppressive drugs might increase the risk of VAP and Clostridium difficile infection. Therefore, rather than routine prophylaxis, case-by-case evaluation is recommended for critically ill patients with low bleeding risks and those ventilated for less than 48 hours, and the treatment must be discontinued immediately once the risk is resolved.

  • Open Access

    Hepatitis E Virus Seroprevalence in Patients with Hepatitis Delta Virus Infection

    by Aysun Özel Yeşi̇lyurt, Arzu Ayraler, Selim Turfan, Ahmet Cumhur Dülger, Muhammed Ali Ayvaz

    Tr en Amaç: Bu çalışmanın amacı özellikle HDV ile enfekte hastalarda HEV enfeksiyonunun epidemiyolojik, biyokimyasal ve virolojik özelliklerini açığa çıkarmaktır. Ayrıca HDV enfeksiyonunun HEV seroprevalansı üzerine etkisini, her iki hastalığında endemik olduğu Van ilinde araştırdık. Materyal ve Metod: 2015 Mayıs ve 2018 Mayıs ayları arasında 3.basamak hastanemize başvuran 198 vakaretrospektif olarak incelendi. Epidemiyolojik veriler, biyokimyasal, serolojik ve virolojik testlerin sonuçları kaydedildi. Bulgular: Araştırmamızda kronik HDV enfeksiyonlu hastalarda kronik HBV enfeksiyonlulara göre hem anti-HEV IgG hem de anti-HEV IgM düzeyleri daha yüksekti(sırasıyla %77’ye karşı %44, p=0,001 ve %23’e karşı %6, p=0,003). Ayrıca Kronik HDV enfeksiyonlu hastalarda kronik HBV enfeksiyonlulara göre daha yüksek AST (49 ±34’e karşı 26±12 U/L, p=0,005) ve ALT (45±27’ye karşı 28±15, p=0,001) seviyeleri ile daha düşük trombosit (159000±91000’e karşı 223000±69000/mm3, p3; p<0.001) and serum albumin (3.8±0.8 versus 4.2±0.3 mg/dl.; p<0.001) in chronic HDV patients than in chronic hepatitis B patients. Conclusion: Presence of HDV infection is a major risk factor for spreading HEV infection because of same environmental conditions. We conclude that patients with HDV infection have a considerable role in the transmission of the disease due to impaired liver condition. Additionally, delta hepatitis remains a serious health concern particularly in patients older than 45 years. Larger case series are needed to accurately guide in the success of the disease treatment.