Ali İlter has a total of 88 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Hyperkalemia Risk After Finerenone Initiation in Diabetic Kidney Disease with Elevated Baseline Potassium: A Multicenter Cohort Study

    by Alper Tuna Güven, Serap Yadigar, Murat Özdede, Suat Akgür, Felemez Arslan, Mehmet Sezen, Büşra Özcan, Elif Yıldırım Ayaz, Betül Doğantekin, İlker Atay, et al.

    Background/Objectives: Finerenone improves cardiovascular and renal outcomes in diabetic kidney disease (DKD), but hyperkalemia remains a key safety concern. Patients with elevated baseline potassium levels (≥4.9 mEq/L) are largely excluded from clinical trials, and real-world data in this population are scarce. Methods: In this retrospective multicenter cohort study derived from the FINE-TURK cohort, adults with DKD who initiated finerenone with baseline potassium ≥ 4.9 mEq/L were included. The primary outcome was clinically significant hyperkalemia (K ≥ 5.5 mEq/L) within three months. Multivariable logistic regression analyses were used to identify associated factors, with multiple sensitivity analyses performed. Results: A total of 166 patients were included, of whom 47 (28.3%) had baseline potassium levels between 5.1 and 5.5 mEq/L. Of the 166 patients, 35 (21.1%) reached the primary outcome, and 10 (6%) patients had follow-up potassium ≥ 6.0 mEq/L. 126 (76.8%) patients required no intervention, 24 (14.6%) were initiated on potassium binders, and finerenone was discontinued in only 12 (7.3%) patients. Lower baseline estimated glomerular filtration rate, baseline urinary albumin, loop diuretic use and 20 mg finerenone dose were associated with the primary outcome. In contrast, baseline potassium was not associated with the primary outcome. Conclusions: In patients with DKD and elevated baseline potassium levels, finerenone initiation was associated with manageable rates of hyperkalemia. Our findings support the cautious use of finerenone in selected patients under close monitoring, as well as highlight the need for a multidimensional approach to hyperkalemia risk assessment.

  • Open Access

    Hyperkalemia Risk and Associated Factors After Finerenone Initiation in Patients with Diabetic Kidney Disease and Elevated Baseline Potassium: A Real-World Cohort Study

    by Alper Tuna Güven, Serap Yadigar, Murat Özdede, Suat Akgür, Felemez Arslan, Mehmet Sezen, Büşra Özcan, Elif Yıldırım Ayaz, Betül Doğantekin, İlker Atay, et al.

    Background/Objectives: Finerenone improves cardiovascular and renal outcomes in diabetic kidney disease (DKD), but hyperkalemia remains a key safety concern. Patients with elevated baseline potassium levels (≥ 4.9 mEq/L) are largely excluded from clinical trials, and real-world data in this population are scarce. Methods: In this retrospective multicenter cohort study derived from the FINE-TURK cohort, adults with DKD who initiated finerenone with baseline serum potassium ≥ 4.9 mEq/L were included. The primary outcome was clinically significant hyperkalemia (CSH) (≥ 5.5 mEq/L) within three months. Multivariable logistic regression analyses were used to identify associated factors, with multiple sensitivity analyses performed. Results: 166 patients were included, of whom 47 (28.3%) had baseline potassium levels between 5.1 to 5.5 mEq/L. Of the 166 patients, 35 (21.1%) developed CSH, and 10 (6%) patients had follow-up potassium ≥ 6.0 mEq/L. 126 (76.8%) patients required no intervention, 24 (14.6%) were initiated on potassium binders, and finerenone was discontinued only in 12 (7.3%) patients. Baseline eGFR, baseline urinary albumin, loop diuretic use and 20mg finerenone dose were associated with CSH. In contrast, baseline serum potassium was not associated with CSH. Conclusions: In patients with DKD and elevated baseline potassium levels, finerenone initiation was associated with manageable rates of hyperkalemia. Our findings support the cautious use of finerenone in selected patients under close monitoring, as well as highlight the need for a multidimensional approach to hyperkalemia risk assessment.

  • Open Access

    Hyperkalemia Risk with Finerenone in Diabetic Kidney Disease: A Real-World Analysis from the FINE-TURK Cohort

    by Murat Özdede, Serap Yadigar, Alper Tuna Güven, Suat Akgür, Felemez Arslan, Mehmet Sezen, Büşra Özcan, Elif Yıldırım Ayaz, Betül Doğantekin, İlker Atay, et al.

    Background: Finerenone is associated with a lower, yet clinically relevant, risk of hyperkalemia compared with steroidal mineralocorticoid receptor antagonists in diabetic kidney disease (DKD) trials. However, real-world data on hyperkalemia and its associated factors are lacking. Methodology: FINE-TURK is a national, observational cohort of DKD patients who were initiated on finerenone. Eligible adults were included; demographic, clinical, and laboratory data were evaluated. The primary outcome (PO) was hyperkalemia risk signal (potassium ≥ 5.0 mEq/L), and the secondary outcome (SO) was clinically meaningful hyperkalemia (potassium ≥ 5.5 mEq/L). Multivariate logistic regression (LR) was used to define features associated with both PO and SO. LR, random forest (RF), gradient boosting, and CatBoost classifiers were used to define important features associated with the PO. Results: 699 patients were included. 259 (37.1%) reached the PO, and 51 (7.3%) reached the SO. Baseline potassium and estimated glomerular filtration rate (eGFR) were the most important variables associated with both outcomes and were consistently identified as the top features across all models. Thiazide use, presence of diabetic retinopathy, and diabetes duration were also associated with the PO. LR demonstrated the highest recall; random forest achieved the highest precision in performance. Discussion: Real-world data suggest that the risk of clinically meaningful hyperkalemia is similar to that in the clinical trials. In parallel with the safety analysis of clinical trials, baseline potassium and eGFR were consistently the most important factors associated with hyperkalemia risk.


  • Open Access

    A rare co-existence of celiac disease and C3 glomerulopathy

    by Ali Ilter, Meric Oruc, Sukran Sarikaya Kayipmaz, Ergun Parmaksiz

  • Open Access

    A rare co-existence of celiac disease and C3 glomerulopathy

    by Ali Ilter, Meric Oruc, Sukran Sarikaya Kayipmaz, Ergun Parmaksiz

  • Pankreasın neoplastik kistlerinde tanı parametreleri: Tek merkez deneyimi

    by Ali İlTer, Göksel Bengi̇, Müjde Soytürk

    Giriş ve Amaç: Pankreas kistlerinin teşhis sıklığı, günümüzde bilgisayarlı tomografi ve manyetik rezonans görüntüleme gibi kesitsel görüntüleme yöntemlerinin yaygın kullanımı nedeni ile giderek artmaktadır. Pankreas kistik lezyonlarının tedavisini yönetmek çoğu zaman klinisyen için zordur. Bu nedenle ayırıcı tanı yapılması için; öykü, klinik, laboratuvar, radyolojik görüntüleme, endoskopik ultrasonografi, endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi ile alınan kist sıvı analizi ve sitopatoloji verilerinin değerlendirilmesi önemlidir. Bu çalışmanın amacı; pankreasın neoplastik kistlerinde klinik, laboratuvar, radyolojik, endosonografik ve patolojik incelemelerin tanıya katkısının psödokistlerle karşılaştırılarak araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Temmuz 2009-Ağustos 2017 tarihleri arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları Anabilim Dalı Gastroenteroloji Kliniği Endoskopi ünitesinde pankreas kistik lezyonu nedenli endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi ile değerlendirildikten sonra cerrahi operasyon geçiren ve patoloji sonucu “neoplastik kist” olan 30 hasta ile akut pankreatit öyküsü olup pankreas kistik lezyon nedenli endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi değerlendirilmesi sonrası endoskopik ultrasonografi raporlarında “psödokist” tanısı konulan 46 hasta dahil edilmiştir. Hastaların; demografik verileri, klinik özellikleri, laboratuvar verileri, radyolojik/ endoskopik ultrasonografi görüntü raporları ve patolojik inceleme sonuçları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Pankreas kistik lezyonu nedenli kiste yönelik cerrahi operasyon geçiren 30 hastanın cerrahi patoloji sonuçları; 15 hastanın (%50) intraduktal papiller müsinöz neoplazi, 6 hastanın (%20) kistik adenokarsinom, 4 hastanın (%13.3) solid psödopapiller neoplazm, 3 hastanın (%10) müsinöz kistik neoplazi ve 2 hastanın (%6.7) seröz kistik neoplazi şeklinde idi. Endoskopik ultrasonografi incelemesinde; pankreasın ve kistlerin morfolojik özelliklerine bakıldığında; neoplastik kist grubunda 2 (%6.7) hastada kronik pankreatit bulguları, 6 (%20) hastada ana pankreas kanalında genişleme, 2 (%6.7) hastada yan dal pankreas kanallarında genişleme, 6 (%20) hastada kistin pankreatik kanal ile bağlantılı olduğu, 9 (%30) hastada septasyon, 5 (%16.7) hastada lobulasyon, 5 (%16.7) hastada kalsifikasyon, 4 (%13.3) hastada kist duvarında kalınlaşma mevcuttu. Psödokist grubunda ise 1 (%2.2) hastada septasyon, 1 (%2.2) hastada lobulasyon mevcuttu. Endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi ile alınan kist sıvısı analizinde; neoplastik kist grubunda kist analizinde bakılan amilaz ortalama değeri; 28808.8±60961.01 U/L ve karsinoembriyojenik antijen ortalama değeri: 1055.29±1548.14 ng/mL olarak; psödokist grubunun kist analizinde ise amilaz ortalama değeri: 28246.13±29858.56 U/L ve karsinoembriyojenik antijen ortalama değeri: 7.31±10.02 ng/mL olarak saptanmıştır. Endoskopik ultrasonografi; neoplastik kistlerin 13’ünü (%43.3) tanısal olarak doğru tanımlamıştı. Müsinöz kistlerde; endoskopik ultrasonografinin tanısal olarak ayırt ediciliğine endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi bulgularından (sitopatoloji, müsin, string sign ve karsinoembriyojenik antijen >192 ng/mL ) herhangi birinin veya hepsinin pozitif olmasını eklediğimizde; tanısal duyarlılık %88.9’a varan oranlara ulaşmaktadır. Sonuç: Pankreasın neoplastik kistlerinin tanısında endoskopik ultrasonografi ve endoskopik ultrasonografi eşliğinde ince iğne aspirasyon biyopsisi en yüksek tanısal duyarlılığa sahip yöntemdir. Buna rağmen %15’e varan oranda neoplastik/benign kist ayrımını yapmada yeterli olmamaktadır. Radyolojik yöntemlerle birlikte kullanımı tanısal doğruluğu arttırmaktadır. Pankreas kisti bulunan diyabetik hastalarda serum kanser antijen 19-9 düzeylerinin bakılması neoplastik kist tanısında yardımcı olabilir.