Özge Yalçıner Ercoşkun

Open data has become an important component of contemporary urban governance, contributing to transparency, accountability, and data-driven decision-making. However, the effectiveness of open data systems depends not only on data availability but also on interoperability, standardization, and the ability of data infrastructures to support reuse and integration within urban service ecosystems. In this context, the distinction between data publication and service-oriented data governance is increasingly relevant in assessing municipal digital maturity. This study presents a comparative analysis of the open data portals of Ordu Metropolitan Municipality in Türkiye and the City of Tampere in Finland, representing different institutional and digital governance capacities. The research employs a qualitative comparative framework focusing on dataset composition, format standardization, update frequency, interoperability mechanisms, metadata structures, and user-oriented functionalities, with particular attention to spatial data infrastructures and GIS-based applications. The findings indicate that Ordu’s open data portal is primarily characterized by a data publication-oriented structure, relying largely on static formats and offering limited interoperability, despite a relatively high number of datasets. In contrast, Tampere demonstrates a more integrated and service-oriented data ecosystem supported by standardized formats, API-based access, and dynamic data services. These differences suggest that municipal data maturity is shaped more by system architecture and governance design than by dataset quantity alone. The study highlights the importance of distinguishing between data availability and functional data use in urban governance systems. It contributes to the literature by providing a comparative perspective on open data maturity and offers policy-oriented recommendations for strengthening interoperability and improving municipal data ecosystems.

E-ticaretin yaygınlaşmasıyla birlikte kent içi teslimat faaliyetleri hızlı bir artış göstermiş, moto kuryeler gündelik kentsel hareketliliğin belirgin unsurlarından biri hâline gelmiştir. Özellikle son kilometre teslimatları kapsamında çalışan moto kuryeler, farklı araç türleriyle yoğun biçimde kent içi trafiğe katılmakta; bu durum trafik güvenliği, yol kullanımı ve kamusal alanların paylaşımı açısından yeni sorunları beraberinde getirmektedir. Mevcut ulaşım ve şehir planlama çalışmalarında ise moto kurye faaliyetlerinin çoğu zaman ikincil bir başlık olarak ele alındığı görülmektedir. Bu çalışma, e-ticaret sektöründeki gelişmeler ile moto kurye faaliyetleri arasındaki ilişkiyi araştırmayı ve kuryelerin kent içi trafik üzerindeki etkilerini ulaşım planlaması perspektifinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda yapılan literatür taramasında; kentsel lojistik, son kilometre teslimatı ve dijital platform temelli hizmet modellerine odaklanan çalışmalar araştırılmıştır. Elde edilen bulgular, moto kuryelerin zamana duyarlı çalışma biçimlerinin ve mekânsal hareketliliklerinin mevcut ulaşım altyapılarıyla çoğu zaman uyumlu olmadığını ortaya koymaktadır. Ayrıca moto kuryelerin planlama süreçlerinde açık biçimde tanımlanmamış bir kullanıcı grubu olması hem trafik güvenliği hem de kentsel yaşam kalitesi üzerinde olumsuz etkiler yaratmaktadır. Makale, literatürde belirlenen sorun alanları çerçevesinde, moto kuryelerin ulaşım planlarında ayrı bir kullanıcı grubu olarak ele alınması gerektiğini savunmaktadır. Bu kapsamda mikro-lojistik merkezlerinin geliştirilmesi, bisiklet ve motosiklet altyapısının güçlendirilmesi ve veri temelli planlama yaklaşımlarının kullanılması gibi öneriler sunulmaktadır. Çalışmanın, e-ticaret kaynaklı kentsel hareketlilik dönüşümünün daha iyi anlaşılmasına ve sürdürülebilir ulaşım politikalarının geliştirilmesine katkı sağlaması hedeflenmektedir.

İstanbul, yüksek nüfusu, eski yapı stoku ve Marmara Denizi’ne kıyısı olan bölgelerin aktif fay hatlarına yakınlığı nedeniyle deprem riski taşımaktadır. Bu çalışma, deprem risklerini etkileyen fiziksel, mekânsal ve sosyo-ekonomik faktörleri kapsamlı bir şekilde analiz ederek, risk seviyelerini coğrafi olarak haritalandırmayı amaçlamaktadır. Avrupa ve Anadolu Yakası’ndaki toplam 21 ilçe, yerleşime uygunluk, zemin özellikleri, yapı durumu, demografik göstergeler ve deprem senaryoları gibi çok boyutlu kriterler doğrultusunda değerlendirilmiştir. Veriler, Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) kullanılarak analiz edilmiş ve Marmara Denizi’ne kıyısı olan ilçelerde risk faktörlerinin yoğunlaştığı tespit edilmiştir. Özellikle Avrupa Yakası’nda Avcılar, Küçükçekmece, Zeytinburnu ve Fatih gibi ilçelerde, eski yapı stoku, zemin sıvılaşması ve yetersiz altyapı gibi fiziksel unsurların riskin artmasında önemli rol oynadığı belirlenmiştir. Anadolu Yakası’ndaki risklerin ise daha heterojen bir dağılım sergilediği görülmüştür. Elde edilen bulgular, özellikle Marmara Denizi’ne kıyısı olan bölgelerde önlemlerin alınması gerektiğini göstermekte; aynı zamanda bu yaklaşımların, benzer risk altındaki diğer metropoller için de rehber niteliğinde olabileceğini öne sürmektedir.

The work titled Open Spatial Data, GIS, and GeoAI in Smart Cities addresses the transformation of smart cities and Geographic Information Systems (GIS) through the lens of mobile technologies, machine learning, and artificial intelligence. The book examines spatial data infrastructures and institutional frameworks such as INSPIRE, TUCBS, MAKS, TAKBİS, and Copernicus. Furthermore, it evaluates local/national open data portals, the role of social media in urban management, geospatial artificial intelligence (GeoAI) applications, public participation GIS approaches, and case studies from an academic perspective.

Kentleşmenin hızla artışı ve küresel iklim krizi, agro-ekolojik denge, gıda arzı üzerinde baskı kurmakta ve tarım arazilerinin sürdürülebilirliğini olumsuz etkilemektedir. Bu çalışma, Adana’nın tarım arazilerinin ve geçmişte en çok üretim alanına sahip pamuk ve turunçgil (portakal odaklı) ürünlerinin zamansal-mekansal dönüşümünü inceleyerek kentsel sistemler üzerindeki agro-ekolojik etkileri ele almaktadır. 2005-2020 dönemine ait Sentinel-2, Landsat 9 uydu görüntüleri ile ve mekansal kıyas için Google Earth Pro görselleri analiz edilmiş olup NDVI (Normalize Edilmiş Bitki Örtüsü İndeksi) ve Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) tabanlı mekansal modelleme yöntemleri kullanılmıştır. Nüfus artışının yanı sıra iklim verileri ve arazi kullanımına ve çevresel faktörlere bağlı olarak ürün deseninin dönüşüm parametreleri temel alınmış; bütüncül analiz ve sentez çerçevesinde incelenmiştir. Bulgular, üretim alanlarında (pamuk ve portakal) %60,6 azalma, yeraltı su potansiyelinde %5,58’lik düşüş ve tarımsal verim kaybının su krizi, iklim, göç ve altyapı sorunlarını artırdığını göstermektedir. Sonuçlar, iklim-adaptif arazi yönetimi ve sürdürülebilir kentsel planlama politikaları için çözüm önerileri sunmakta olup akıllı su yönetimli tarım kent modeli, bölgesel ölçekte sürdürülebilir tarım-kent entegrasyonu için önerilmektedir.

Bu araştırma, Halk Katılımlı Coğrafi Bilgi Sistemleri (HKCBS) ile vatandaş biliminin küresel sorunlara yanıt olarak kapsayıcı, topluluk odaklı haritalama ve planlama süreçlerini desteklemek üzere nasıl etkili bir şekilde birleştirilebileceğini ortaya koymaktadır. Maptionnaire platformu kullanılarak, Avusturya’da seçilen Cambium eko-köyü ve Graz’daki Eggenlend mahallesindeki iki alan çalışmasından mekânsal ve mekânsal olmayan veriler toplanmıştır. Araştırma, HKCBS’nin vatandaş katılımını teşvik etmedeki yöntemsel gücüne; yerel bilgiyi toplama ve topluluk önceliklerini etkileşimli dijital haritalar aracılığıyla görselleştirme becerisine dikkat çekmektedir. Aynı zamanda vatandaş biliminin, uzman olmayan katılımcılar tarafından bağlamsal ve yüksek kaliteli mekânsal verilerin üretilmesindeki rolünü de vurgulamaktadır. Araştırma, ölçek, kullanılabilirlik ve temsiliyet gibi konular üzerine değinerek, katılımcı coğrafi araçların toplulukları nasıl güçlendirebileceğini ve daha demokratik planlama süreçlerine nasıl katkı sunabileceğini ortaya koymaktadır. Avusturya’daki ekolojik topluluklar bağlamında HKCBS’in ilk uygulamalarından biri olması bakımından bu araştırma, vatandaş bilimi ile dijital haritalamanın birleşiminin sürdürülebilir mekânsal gelişim için taşıdığı potansiyele işaret etmektedir.

Climate change necessitates innovative approaches to sustainable urban development. Conventional housing models often exacerbate environmental and social challenges through resource inefficiency, high carbon emissions, and social fragmentation. This chapter investigates collaborative housing (co-housing) as a sustainable alternative, emphasizing shared spaces, participatory governance, and ecological design. Focusing on case studies in Vienna and in Lower Austria, it analyzes how energy-efficient construction, renewable energy systems, and sustainable mobility reduce ecological footprints while enhancing social cohesion. Additionally, the chapter examines Vienna's progressive housing policies that facilitate co-housing through targeted subsidies and incentives. While challenges such as finance and scalability remain, co-housing offers significant potential for climate change mitigation and urban resilience, with transferable insights for global sustainability efforts.

Bu çalışma, Türkiye’de Kapadokya bölgesinde yer alan Avanos ilçesinde el sanatlarının somut olmayan kültürel miras kapsamında (SOKÜM) kentsel korunmasını ele almaktadır. Yapılı çevre ile kültürel pratikler arasındaki karşılıklı ilişki üzerinden Avanos’un özgün mimari dokusu ve mekânsal kimliğinin yüzyıllardır süregelen çömlekçilik geleneğiyle eşzamanlı olarak biçimlendiği görülmektedir. Bu çerçevede, Avanos’ta bulunan yerel üreticilerle yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelerin sonuçları tematik analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Bulgular, kentsel dokunun yıpranması, üretim mekânlarının kentsel dokunun canlılığını ve işlevselliğini yitirmesi ile atölyelerin görünürlüklerinin azalması, yapısal sürdürülebilirlik için gerekli altyapı eksiklikleri, kitle turizminin kültürel süreklilik ve üretimin özgün karakteri üzerindeki baskısı gibi temel sorunları ortaya koymaktadır. Ayrıca, kültürel pratiklerin üretime dayalı ticarileşmeye bağlı olarak mekânsal ve üretim yöntemleri açısından karşılaştıkları yapısal dönüşüm ve uyum baskısı yerel bilgi ve zanaatın sürdürülebilirliğini tehdit eden kırılganlıkları artırmaktadır. Mevcut koruma planlarına rağmen, ekonomik, sosyal ve mekânsal müdahalelerin atölyelerin ve kültürel üretimin devamlılığı için yeterli olmadığı görülmektedir. Bu bağlamda, çalışma kapsamında SOKÜM’ün korunması ve kent yaşamına dinamik bir şekilde entegre edilebilmesinin mekânı, üretimi ve topluluk katılımını içeren bütüncül stratejilerle sağlanabileceği savunulmaktadır. Bu kapsamda, geleneksel üretim akslarının canlandırılması, kültürel pratiklerin planlamaya entegrasyonu, kentsel dokunun restorasyonu, kentsel kamusal mekân ile SOKÜM ilişkisinin sağlanması, çok paydaşlı yönetişim yapılarının ve altyapının güçlendirilmesi gibi politika önerileri sunulmaktadır.

This study investigates sustainable settlements—in terms of low-carbon settlements and communities transitioning from oil dependence to local resilience—in urban and rural areas of Austria. The objectives of this study are twofold: First, to examine the Global Ecovillage Network (GEN) and Transition Towns Network (TTN) as platforms for alternative lifestyles for urban and rural planning and, second, to comprehend the socio-spatial factors influencing the development of future transition settlements. This study provides updated insights into the concepts of the Global Ecovillage Network in a rural context as well as transition culture in an urban context. In two case studies, we focus on one Global Ecovillage Network (GEN) member, the Cambium Ecovillage near the village of Fehring, Styria, and one Transition Town Network member, Graz, the capital city of Styria. Using transdisciplinary and participatory methodologies, we examine the specific local contexts of these sustainable settlements. Ultimately, the findings of the study about facilitating participatory land use frameworks can be extrapolated from the Austrian context to the broader European context. Conclusions drawn from the results will inform potential future urban and rural land use initiatives concerning ecovillages and transition towns across Europe.