Esra Çiftci Metin
Research Subjects
Esra Çiftci Metin has a total of 1 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Eylem Beyazıt
Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi
2 shared publications
Latest Publications
- Open Access
- 29 June 2026
- Published by Özgür Yayınları
- p. 103-122
From Water Services to Water Governance: Risk-Based Transformation in Water Security
This chapter examines the transformation of water security from a technical service-oriented framework to a governance-based paradigm grounded in risk management under conditions of uncertainty. Traditionally defined through infrastructure capacity, service continuity, and compliance with quality standards, water security has increasingly become insufficient in addressing contemporary challenges such as climate change, hydrological variability, water stress, and institutional fragmentation. Drawing on the international literature on risk governance, adaptive governance, resilience, precautionary approaches, and anticipatory governance, the study argues that risk-based water security approaches extend beyond technical safety tools and function as governance instruments. These approaches reshape decision-making logics, redefine institutional roles, and transform policy instruments by prioritising uncertainty management, institutional coordination, and long-term resilience. Methodologically, the study is based on a theoretical review of international policy frameworks and academic literature. It demonstrates that the evolution of water security constitutes a structural transformation across three dimensions: decision-making processes, institutional arrangements, and governance instruments. The study concludes that water security should be conceptualised not as an infrastructure performance outcome, but as a governance capacity defined by the ability to anticipate, prioritise, and manage risks under uncertainty. In doing so, it contributes to repositioning risk-based approaches from technical management tools to a comprehensive governance transformation framework in water management.
- 29 June 2026
- Published by Özgür Yayınları
- p. 103-122
Open AccessFrom Water Services to Water Governance: Risk-Based Transformation in Water Security
This chapter examines the transformation of water security from a technical service-oriented framework to a governance-based paradigm grounded in risk management under conditions of uncertainty. Traditionally defined through infrastructure capacity, service continuity, and compliance with quality standards, water security has increasingly become insufficient in addressing contemporary challenges such as climate change, hydrological variability, water stress, and institutional fragmentation. Drawing on the international literature on risk governance, adaptive governance, resilience, precautionary approaches, and anticipatory governance, the study argues that risk-based water security approaches extend beyond technical safety tools and function as governance instruments. These approaches reshape decision-making logics, redefine institutional roles, and transform policy instruments by prioritising uncertainty management, institutional coordination, and long-term resilience. Methodologically, the study is based on a theoretical review of international policy frameworks and academic literature. It demonstrates that the evolution of water security constitutes a structural transformation across three dimensions: decision-making processes, institutional arrangements, and governance instruments. The study concludes that water security should be conceptualised not as an infrastructure performance outcome, but as a governance capacity defined by the ability to anticipate, prioritise, and manage risks under uncertainty. In doing so, it contributes to repositioning risk-based approaches from technical management tools to a comprehensive governance transformation framework in water management.
- Open Access
- 23 October 2020
- Published by Bingol Universitesi in Bingöl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
- No. 20,p. 593-622
TÜRKİYE’DE LİSANSÜSTÜ EĞİTİMDE KENTBİLİM VE ÇEVRE EĞİTİMİNİN AKADEMİK GÖRÜNÜMÜ
Türkiye’de kentleşme ve çevre eğitiminin gelişimini Cumhuriyetin ilk yıllarına kadar götürmek mümkün olsa da asıl gelişmenin 1940’lardan itibaren olduğu görülür. Özellikle 2. Dünya Savaşı öncesinden başlayan sanayileşme ve onun yarattığı buhranın etkisi hem savaş hem de savaş sonrası dönemde hemen bütün dünyayı derinden etkilemiştir. Kentlerin yeniden inşası süreci özellikle kentbilim eğitim ve çalışmalarının da itici gücü olur. Ancak 2000’li yıllara yaklaşırken artan kentsel sorunlara hızlı bir şekilde çevre sorunları da eklenirken, uluslararası toplum sürece kayıtsız kalmayarak önemli adımlar atmıştır. Türkiye’de de bu önemli adımların kent ve çevre eğitimi bakımından üniversitelerin daha çok kamu yönetimi bölümlerinde öne çıktığı bilinmektedir. Özellikle kamu yönetimi lisansüstü programları sosyo-ekonomik değişkenler ile kent ve çevre eğitiminde eleştirel düşünme arasında anlamlı ilişki kurmaya elverişli programlardır. Bu çalışma Türkiye’de kamu yönetimi bölümlerinde lisansüstü olarak verilen kent ve çevre eğitimi üzerinden hem bir analiz yapmayı hem de bir gelecek perspektifi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Sosyal bilimler enstitülerinde ilgili programların dağılımı, bu dağılımın vakıf ve devlet üniversiteleri için farklılaşıp farklılaşmadığı, derslerin hangi ana alanlarda toplandığı, günümüz sorun ve çözüm arayışlarına ne denli yanıtlar verebildikleri, dersi veren öğretim üyeleri arasında bir unvan farklılaşması olup olmadığı çalışmanın temel sorularındandır. Çalışmada farklılaşan ders isimlerine rağmen içeriklerin ve ders materyallerinin sınırlılığı ve bunun yanı sıra ders dağılımı ve dersi veren öğretim üyelerinin unvan farklılığı dikkat çekmektedir. Bu bağlamda Türkiye’de kent ve çevre eğitimi açısından özellikle lisansüstü düzeyde yeni bir perspektife ihtiyaç olduğu açıktır.
- 23 October 2020
- Published by Bingol Universitesi in Bingöl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi
- No. 20,p. 593-622
Open AccessTÜRKİYE’DE LİSANSÜSTÜ EĞİTİMDE KENTBİLİM VE ÇEVRE EĞİTİMİNİN AKADEMİK GÖRÜNÜMÜ
Türkiye’de kentleşme ve çevre eğitiminin gelişimini Cumhuriyetin ilk yıllarına kadar götürmek mümkün olsa da asıl gelişmenin 1940’lardan itibaren olduğu görülür. Özellikle 2. Dünya Savaşı öncesinden başlayan sanayileşme ve onun yarattığı buhranın etkisi hem savaş hem de savaş sonrası dönemde hemen bütün dünyayı derinden etkilemiştir. Kentlerin yeniden inşası süreci özellikle kentbilim eğitim ve çalışmalarının da itici gücü olur. Ancak 2000’li yıllara yaklaşırken artan kentsel sorunlara hızlı bir şekilde çevre sorunları da eklenirken, uluslararası toplum sürece kayıtsız kalmayarak önemli adımlar atmıştır. Türkiye’de de bu önemli adımların kent ve çevre eğitimi bakımından üniversitelerin daha çok kamu yönetimi bölümlerinde öne çıktığı bilinmektedir. Özellikle kamu yönetimi lisansüstü programları sosyo-ekonomik değişkenler ile kent ve çevre eğitiminde eleştirel düşünme arasında anlamlı ilişki kurmaya elverişli programlardır. Bu çalışma Türkiye’de kamu yönetimi bölümlerinde lisansüstü olarak verilen kent ve çevre eğitimi üzerinden hem bir analiz yapmayı hem de bir gelecek perspektifi ortaya koymayı amaçlamaktadır. Sosyal bilimler enstitülerinde ilgili programların dağılımı, bu dağılımın vakıf ve devlet üniversiteleri için farklılaşıp farklılaşmadığı, derslerin hangi ana alanlarda toplandığı, günümüz sorun ve çözüm arayışlarına ne denli yanıtlar verebildikleri, dersi veren öğretim üyeleri arasında bir unvan farklılaşması olup olmadığı çalışmanın temel sorularındandır. Çalışmada farklılaşan ders isimlerine rağmen içeriklerin ve ders materyallerinin sınırlılığı ve bunun yanı sıra ders dağılımı ve dersi veren öğretim üyelerinin unvan farklılığı dikkat çekmektedir. Bu bağlamda Türkiye’de kent ve çevre eğitimi açısından özellikle lisansüstü düzeyde yeni bir perspektife ihtiyaç olduğu açıktır.