EEEmrah Ergene

Emrah Ergene

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Emrah Ergene has a total of 11 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Rönesans Müziğinin Kültürel Arka Planı ve Çoksesli Müziğin Gelişimi

    by Emrah Ergene

    Avrupa tarihinde yaklaşık 1400-1600 yılları arasındaki toplumsal, kültürel ve sanatsal hareketliliği tanımlayan Rönesans dönemi, müzik alanında da büyük değişimlere tanıklık eder. Antik Yunan ve Roma kültürlerinin yeniden keşfi, bestecilerin müzikte yeni müzikal teknikler denemelerine ve bunları geliştirmelerine ilham verir. Müzisyenlerin istihdamıyla artan coğrafi hareketlilik, farklı kültürler arasında müzikal etkileşimin de artmasını sağlarken uluslararası bir müzik tarzının ortaya çıkmasına zemin hazırlar. Öte yandan matbaanın icadı ve notasyonun gelişimiyle birlikte müzik okuryazarlığının artması eserlerin daha geniş kitlelere ulaşmasını sağlamıştır. Hem stilistik hem de müzikal teknikler açısından büyük bir dönüşüm yaşayan Rönesans müziğindeki yeni uygulamalar, müziğin estetik ve duygusal ifade gücünü zenginleştirirken, sonraki yüzyıllardaki müziğin gelişimini önemli ölçüde şekillendirmiştir.

  • Open Access

    Geçmişten Günümüze Batı Müziği Tarihine Yolculuk

    by Uğur Aslan, Gönenç Hongur, Sadık Uğraş Durmuş, Emrah Ergene, Onur Karabiber, Erdinç Yalınkılıç, Elif Damla Yavuz, Erdener Önder, Uğur Cihat Sakarya, Ali Keleş

    Antik Müzik: Mezopotamya’dan Antik Yunan’a Uğur ASLAN Orta Çağ Müziği: Gregoryen İlahisi, Polifoni ve Seküler Müzik Gönenç HONGUR Barok Dönem Çalgısal Formalarından Süit: Johann Sebastian Bach’ın Fransız Süitleri Örneği Sadık Uğraş DURMUŞ Rönesans Müziğinin Kültürel Arka Planı ve Çoksesli Müziğin Gelişimi Emrah ERGENE Viyanalı Ustalar ve Sonat Formu Onur KARABİBER Romantik Dönem: Romantikliğin Kökleri ve Yükselişi, Etkileyici Melodiler, Ulusalcılık ve Virtüözite Erdinc YALINKILIC 19. Yüzyılda İtalyan Romantik Operası Elif Damla YAVUZ Erdener ONDER 20. Yüzyıl Avangardı: Keşifler, Deneyler ve Yeni Ses Manzaraları Uğur Cihat SAKARYA 2. Dünya Savaşı Sonrası Müzik: Serializm, Minimalizm ve Elektronik Sesler Uğur Cihat SAKARYA Türkiye’de Çağdaş Batı Müziği: Türk Ulusal Kimliğinin Müzikteki İfadeleri Ali KELEŞ

  • A Distinctive Album in Turkey: Bülent Ortaçgil’s Benimle Oynar Mısın

    by Ozan Eren, Emrah Ergene

    In this study, we aimed to explore prominent musician Bülent Ortaçgil’s album Benimle Oynar Mısın (1974). Built upon a musicological and sociological analysis, our main goal is to investigate the effects of this album, which did not attract attention when it was first published, but gained visibility in the following years. This album, which arguably had a protest structure, emerged in the period when the Anatolian Pop movement was dominant, yet showed very different features from this genre. In this investigation, in which we also conducted an analysis considering the concepts of ‘protest music’ and ‘protest musician’, we focused on the features of the album that differed from the early musical examples of the Anatolian Pop movement, which also exemplifies the 1970s protest music in Turkey. We utilized Howard Becker’s “art worlds” approach to discuss how this album, which has different musical elements and unusual lyrics for the time period when it was released, has become a milestone for music production in Turkey over the years. Then, we examined how divisions of labor occurred in the art worlds in which Ortaçgil positioned himself. One of the most important findings of this study is that, starting from his first album, Ortaçgil’s positioning in the various art worlds in Turkey, in relation to the most prominent artists from Turkey, increased his opportunities to make his album and other songs recognizable over years.


  • ORIENTALIST DEVICES IN WESTERN CLASSICAL MUSIC: THE FAR EAST IMAGE IN GUSTAV MAHLER’S DAS LIED VON DER ERDE

    by Emrah Ergene, Ali Keleş

    En basit ifadeyle Doğu araştırmaları anlamına gelen Oryantalizm, Doğu’ya ilişkin önyargılı ve Batı-merkezci bakış açısından dolayı, sömürgecilik sonrası dünyada, tartışmaya açılmıştır. Bu tartışmaların merkezinde Edward Said’in Şarkiyatçılık adlı kitabındaki iddiaları ve yaklaşımı yer alır. Said oryantalizmi, mesleki bir uzmanlıkla sınırlandırmayıp onun genel kültür, edebiyat ve ideolojinin yanı sıra toplumsal ve siyasal tavırlar bağlamında da yürürlükte olduğunu göstermeye çalışır. Bir yandan bilgi ile iktidar arasındaki ilişkiyi diğer yandan da Doğu ve Batı’nın tahayyül düzeyinde nasıl inşa edilip konumlandırıldığını sorunsallaştıran oryantalizm tartışmaları, müzikolojik araştırmalarda da kendine bir yer bulmuştur. Bu araştırmalarda Batılı bestecilerin Doğu’yu müzikal olarak inşa ya da temsil etmek için kullandıkları araçlar da (pentatonik gamlar, paralel dörtlü ve beşliler, tiz sesler, gong gibi çalgılar, abartılı süslemeler vb.) incelenmiştir. 20. yüzyılın ortalarına kadar, söz konusu müzikal araç ve teknikler, resmedilen doğulu toplulukların müzikal nitelikleri ve pratiklerinden çok Batının kurduğu Doğu tahayyülüne ve stereotiplere referans vermiştir. Batılı besteciler, batı-dışı toplulukların müzikal pratiklerini yansıtmaktan ziyade kültürel ötekinin stereotipik bir temsilini amaçladıklarından müzikal klişeleri kullanmayı tercih etmişlerdir. Zira dinleyiciler de Batı-dışı otantik müzikal niteliklere aşina olmadığından bestecilerin hedeflediği etki oluşmayacaktır. Ancak sonuçta bu tür besteleme süreçleri, oryantalist düşünme biçimini yeniden üretmiştir. Bu çalışmada örnek olarak Gustav Mahler’in Das Lied von der Erde (1907) adlı eseri ele alınacak ve bestecinin Çin imgesini inşa etmek için kullandığı müzikal araçlar, tarihsel/toplumsal bağlamı ve oryantalizm tartışmaları ile ilişkili biçimde irdelenecektir.