Gözde Arslan
Gözde Arslan has a total of 25 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Digdem Yoyen-Ermis
Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi, İmmünoloji Anabilim Dalı, Bursa
4 shared publications - Haluk Barbaros Oral
Department of Immunology, Faculty of Medicine, Bursa Uludağ University, 16059 Bursa, Türkiye
4 shared publications - Fatmanur Dündar
Uludag Üniversitesi
2 shared publications - Gökçen Güvenç Bayram
Department of Physiology, Faculty of Veterinary Medicine, Dokuz Eylul University, 35390 Izmir, Türkiye
2 shared publications - Murat Yalcin
Bursa Uludag Universitesi
2 shared publications - Salih Haldun Bal
Dr. Raşit DURUSOY Blood Bank, Faculty of Medicine, Bursa Uludağ University, 16059 Bursa, Türkiye
2 shared publications
Latest Publications
- 31 August 2026
- Published by Cumhuriyet University in Cumhuriyet Science Journal
- Vol. 47 (4) , 683-689
Maternal Dysbiosis Alters Systemic Osmoregulation and Organ Wet Weights Following Hemorrhagic Shock in Rats
Hemorrhagic shock is a major cause of trauma-related mortality, yet the contribution of the gut microbiome to systemic fluid and electrolyte regulation during acute blood loss remains unclear. This study investigated whether maternal antibiotic-induced dysbiosis alters the osmoregulatory and metabolic responses of offspring to hemorrhagic shock. Pregnant and lactating Sprague Dawley dams received vancomycin and amoxicillin, and antibiotic treatment was continued in male offspring until 8 weeks of age. Following a 4-week washout period, 12-week-old offspring underwent fixed-volume hemorrhagic shock (1.5 mL/100 g body weight), and serum biochemical variables and organ wet weights were evaluated. Compared with controls, dysbiotic offspring exhibited persistent hypernatremia and hyperchloremia (both p < 0.001), together with significantly higher calculated serum osmolarity (p = 0.030). These alterations were accompanied by significantly lower blood urea nitrogen and creatinine concentrations (p < 0.01), suggesting an attenuated metabolic and renal adaptive response. Lung and brain wet weights were also significantly lower in dysbiotic offspring (p = 0.002 and p = 0.01, respectively), whereas kidney and heart wet weights were unaffected. These findings suggest that maternal antibiotic-induced dysbiosis is associated with impaired systemic electrolyte regulation and organ-specific physiological responses during hemorrhagic stress. Clinically, closer monitoring of serum sodium and osmolarity may be warranted in trauma patients with a history of prolonged antibiotic exposure.
- 31 August 2026
- Published by Cumhuriyet University in Cumhuriyet Science Journal
- Vol. 47 (4) , 683-689
Maternal Dysbiosis Alters Systemic Osmoregulation and Organ Wet Weights Following Hemorrhagic Shock in Rats
Hemorrhagic shock is a major cause of trauma-related mortality, yet the contribution of the gut microbiome to systemic fluid and electrolyte regulation during acute blood loss remains unclear. This study investigated whether maternal antibiotic-induced dysbiosis alters the osmoregulatory and metabolic responses of offspring to hemorrhagic shock. Pregnant and lactating Sprague Dawley dams received vancomycin and amoxicillin, and antibiotic treatment was continued in male offspring until 8 weeks of age. Following a 4-week washout period, 12-week-old offspring underwent fixed-volume hemorrhagic shock (1.5 mL/100 g body weight), and serum biochemical variables and organ wet weights were evaluated. Compared with controls, dysbiotic offspring exhibited persistent hypernatremia and hyperchloremia (both p < 0.001), together with significantly higher calculated serum osmolarity (p = 0.030). These alterations were accompanied by significantly lower blood urea nitrogen and creatinine concentrations (p < 0.01), suggesting an attenuated metabolic and renal adaptive response. Lung and brain wet weights were also significantly lower in dysbiotic offspring (p = 0.002 and p = 0.01, respectively), whereas kidney and heart wet weights were unaffected. These findings suggest that maternal antibiotic-induced dysbiosis is associated with impaired systemic electrolyte regulation and organ-specific physiological responses during hemorrhagic stress. Clinically, closer monitoring of serum sodium and osmolarity may be warranted in trauma patients with a history of prolonged antibiotic exposure.
- 28 August 2026
- Published by Doc Design and Informatics Co. Ltd. in Turkish Journal of Immunology
- p. 75
Maternal Gut Dysbiosis Exacerbates Offspring Susceptibility to Collagen-Induced Arthritis in Mice
Objective: The gut microbiota plays a critical role in immune system development and the maintenance of immune tolerance. Dysbiosis, particularly during the maternal period, has been implicated in autoimmune diseases. This study investigated whether maternal antibiotic-induced dysbiosis exacerbates collagen-induced arthritis (CIA) in offspring and whether fecal microbiota transplantation (FMT) can reverse this effect. Materials and Methods: To establish a dysbiosis model, pregnant BALB/c mice were administered a combination of amoxicillin (40 mg/kg) and vancomycin (30 mg/kg) from the last week of pregnancy until the male pups used in the experiment (n=5 per group) reached 8 weeks of age (total treatment duration, 9 weeks). In the FMT group, oral FMT was administered after completion of antibiotic therapy. The bacterial profiles of the mice gut microbiota were analyzed by sequencing, and CIA was subsequently induced in all groups. Results: Maternal dysbiosis significantly reduced bacterial populations in the gut microbiota, whereas FMT restored these populations. Additionally, dysbiosis was associated with increased arthritis severity in the CIA model, whereas FMT appeared to reduce it. These results demonstrate that the maternal gut microbiota plays a critical role in the pathogenesis of autoimmune arthritis and that FMT may represent a potential therapeutic approach. Conclusion: Maternal dysbiosis in the gut microbiota and its treatment with FMT affected body weight in mice, particularly causing low birth weight. Dysbiosis increased disease severity in the CIA model, whereas FMT treatment reduced it.
- 28 August 2026
- Published by Doc Design and Informatics Co. Ltd. in Turkish Journal of Immunology
- p. 75
Maternal Gut Dysbiosis Exacerbates Offspring Susceptibility to Collagen-Induced Arthritis in Mice
Objective: The gut microbiota plays a critical role in immune system development and the maintenance of immune tolerance. Dysbiosis, particularly during the maternal period, has been implicated in autoimmune diseases. This study investigated whether maternal antibiotic-induced dysbiosis exacerbates collagen-induced arthritis (CIA) in offspring and whether fecal microbiota transplantation (FMT) can reverse this effect. Materials and Methods: To establish a dysbiosis model, pregnant BALB/c mice were administered a combination of amoxicillin (40 mg/kg) and vancomycin (30 mg/kg) from the last week of pregnancy until the male pups used in the experiment (n=5 per group) reached 8 weeks of age (total treatment duration, 9 weeks). In the FMT group, oral FMT was administered after completion of antibiotic therapy. The bacterial profiles of the mice gut microbiota were analyzed by sequencing, and CIA was subsequently induced in all groups. Results: Maternal dysbiosis significantly reduced bacterial populations in the gut microbiota, whereas FMT restored these populations. Additionally, dysbiosis was associated with increased arthritis severity in the CIA model, whereas FMT appeared to reduce it. These results demonstrate that the maternal gut microbiota plays a critical role in the pathogenesis of autoimmune arthritis and that FMT may represent a potential therapeutic approach. Conclusion: Maternal dysbiosis in the gut microbiota and its treatment with FMT affected body weight in mice, particularly causing low birth weight. Dysbiosis increased disease severity in the CIA model, whereas FMT treatment reduced it.
- 20 April 2025
- Published by Bilimsel Tip Publishing House in Mikrobiyoloji Bulteni
- Vol. 59 (2) , 174-190
SARS-CoV-2 Enfeksiyonunda Hastalık Şiddetine Göre İndolamin 2,3-Dioksijenaz Enziminin İncelenmesi
Kinürenin yolağı, yol boyunca oluşan metabolitler ve enzimler aracılığıyla neredeyse tüm bağışıklık tepkileriyle etkileşime girmektedir. Hız sınırlayıcı enzim olan indolamin 2,3-dioksijenaz (IDO), yolağın başlangıç adımında oksidoredüktaz olarak görev yapmakta olup triptofanın kinürenine dönüşümünü katalizler ve çeşitli enfeksiyöz hastalıkların patogeneziyle ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada, koronavirüs hastalığı 2019 [coronavirus diseases-2019 (COVID-19)] hastalarının serum IDO-1 düzeyleri, Th1-2- 17 ile ilişkili sitokinlerin düzeyleri ve hematolojik parametreler, hastalığın şiddeti (hafif, orta, şiddetli) göz önünde bulundurularak araştırılması amaçlanmıştır. Yüz otuz hasta ve 91 sağlıklı kontrol için IDO1 serum seviyeleri enzim ilişkili immünsorban assay [enzyme linked immunosorbant assay (ELISA)] yöntemi kullanılarak ölçülmüş ve karşılaştırılmıştır. IDO gen lokusundaki daha önce enflamasyonla ilişkilendirilmiş olan tek nükleotit polimorfizm [single nucleotid polymorphism (SNP)] bölgesi taranmıştır. SNP analizleri, erime eğrisi (melting curve) analiziyle gerçekleştirilmiştir. Kırk COVID-19 hastasının IDO-1 intronik varyant rs7820268 ve IDO-2 inaktivitesinden sorumlu rs4503083 SNP bölgeleri, elli iki sağlıklı kontrol ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Tüm sonuçlar istatistiksel olarak analiz edilmiş ve karşılaştırılmıştır. IDO-1 serum konsantrasyonları hasta grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük bulunmuştur (p< 0.0001). Ayrıca, şiddetli hasta grubundaki IDO-1 serum seviyeleri, hafif hasta grubundan daha düşük olarak belirlenmiştir (p= 0.026). Hasta grubunda IL-4, IL-6, IL-10, TNF-α serum seviyeleri anlamlı derecede yüksek bulunurken, IFN-γ seviyeleri düşük olarak tespit edilmiştir. IDO1 ve IL-6 seviyeleri arasında ise negatif bir korelasyon bulunmuştur (r= -0.3503, p= 0.0391). Hastalık şiddetine göre sınıflandırılan hasta gruplarında lenfosit, monosit, nötrofil ve akut faz reaktan değerleri karşılaştırıldığında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. SNP analizi sonucunda, rs7820268 IDO-1 bölgesi için CC genotipi COVID-19 hasta grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre önemli ölçüde daha yüksek bulunmuştur (p= 0.0017). Bu veriler, IDO-1 rs7820268 SNP bölgesindeki polimorfizmin COVID-19'a duyarlılıkla ilişkili olabileceğini düşündürmektedir.
- 20 April 2025
- Published by Bilimsel Tip Publishing House in Mikrobiyoloji Bulteni
- Vol. 59 (2) , 174-190
SARS-CoV-2 Enfeksiyonunda Hastalık Şiddetine Göre İndolamin 2,3-Dioksijenaz Enziminin İncelenmesi
Kinürenin yolağı, yol boyunca oluşan metabolitler ve enzimler aracılığıyla neredeyse tüm bağışıklık tepkileriyle etkileşime girmektedir. Hız sınırlayıcı enzim olan indolamin 2,3-dioksijenaz (IDO), yolağın başlangıç adımında oksidoredüktaz olarak görev yapmakta olup triptofanın kinürenine dönüşümünü katalizler ve çeşitli enfeksiyöz hastalıkların patogeneziyle ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada, koronavirüs hastalığı 2019 [coronavirus diseases-2019 (COVID-19)] hastalarının serum IDO-1 düzeyleri, Th1-2- 17 ile ilişkili sitokinlerin düzeyleri ve hematolojik parametreler, hastalığın şiddeti (hafif, orta, şiddetli) göz önünde bulundurularak araştırılması amaçlanmıştır. Yüz otuz hasta ve 91 sağlıklı kontrol için IDO1 serum seviyeleri enzim ilişkili immünsorban assay [enzyme linked immunosorbant assay (ELISA)] yöntemi kullanılarak ölçülmüş ve karşılaştırılmıştır. IDO gen lokusundaki daha önce enflamasyonla ilişkilendirilmiş olan tek nükleotit polimorfizm [single nucleotid polymorphism (SNP)] bölgesi taranmıştır. SNP analizleri, erime eğrisi (melting curve) analiziyle gerçekleştirilmiştir. Kırk COVID-19 hastasının IDO-1 intronik varyant rs7820268 ve IDO-2 inaktivitesinden sorumlu rs4503083 SNP bölgeleri, elli iki sağlıklı kontrol ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir. Tüm sonuçlar istatistiksel olarak analiz edilmiş ve karşılaştırılmıştır. IDO-1 serum konsantrasyonları hasta grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük bulunmuştur (p< 0.0001). Ayrıca, şiddetli hasta grubundaki IDO-1 serum seviyeleri, hafif hasta grubundan daha düşük olarak belirlenmiştir (p= 0.026). Hasta grubunda IL-4, IL-6, IL-10, TNF-α serum seviyeleri anlamlı derecede yüksek bulunurken, IFN-γ seviyeleri düşük olarak tespit edilmiştir. IDO1 ve IL-6 seviyeleri arasında ise negatif bir korelasyon bulunmuştur (r= -0.3503, p= 0.0391). Hastalık şiddetine göre sınıflandırılan hasta gruplarında lenfosit, monosit, nötrofil ve akut faz reaktan değerleri karşılaştırıldığında anlamlı farklılıklar bulunmuştur. SNP analizi sonucunda, rs7820268 IDO-1 bölgesi için CC genotipi COVID-19 hasta grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre önemli ölçüde daha yüksek bulunmuştur (p= 0.0017). Bu veriler, IDO-1 rs7820268 SNP bölgesindeki polimorfizmin COVID-19'a duyarlılıkla ilişkili olabileceğini düşündürmektedir.
- Open Access
- 24 August 2023
- Published by Uludag Universitesi Tip Fakultesi Dergisi in Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
Eritrosit Süspansiyonlarının Depolanma Koşullarının T Hücre Canlılığı ve Proliferasyonu Üzerindeki Etkisi
Önemli transfüzyon komplikasyonlardan biri olan transfüzyonla ilişkili immün düzenlenme (TRIM), allojeneik kan transfüzyonunun (AKT) alıcının immün sisteminde yol açtığı değişiklikler olarak tanımlanabilir. En çok suçlanan etken, kan bileşeni içindeki mononükleer (MNH) hücrelerdir. Bu nedenle çalışmamızda eritrosit süspansiyonları (ES) içindeki T hücreler (CD3+CD4+ ve CD3+CD8+) hedeflenmiş, depolama koşullarının etkisiyle canlılık, proliferasyon ve aktivasyon düzeylerindeki değişimler incelenmiştir. Bu amaçla, üç adet kan bağışçısından alınan tam kanlardan ES’ler elde edilmiştir. Her kan bileşeninden tam kan örneği (5. saat) ve ES örnekleri (0, 7, 14, 21, 42. gün) elde edilmiştir. Ayrıca bağışçıdan bağış öncesi EDTA’lı tüplere alınan iki adet örnek de çalışmaya katılmıştır. Analizler bu örneklerden ayrıştırılan MNH kullanılarak yapılmıştır. Canlılık analizleri doğrudan MNH’ler, proliferasyon ve aktivasyon analizleri MNH kültürleri aracılığıyla akan hücre ölçerde gerçekleştirilmiştir. Canlılık düzeylerinin depolama süresi ortalarında azalmaya başladığı, 42. gün ES örneklerinde hemen tamamen yok olduğu belirlenmiştir. T hücrelerin proliferasyon becerisi daha erken azalmış ve 21. gün ES örneklerinde kaybolmuştur. Aktivasyon belirteci düzeyleri MNH kültürünün sıfırıncı saatlerine göre 16 ve 72 saatlerde artış göstermiştir. Ayrıca bağışçıların yaşlarına göre de sonuçlarda belirgin farklılıklar gözlemlenmiştir. Sonuç olarak ES depolama süresi ve koşullarının etkisiyle ürün içindeki T lenfositlerin canlılığı ve proliferasyon becerileri azalmaktadır. Bu sonuçlar allojeneik T lenfositlerin TRIM gelişimiyle ilişkilerinin düşük olabileceğini; T lenfosit aktivasyon kapasitelerinin ES’den uzaklaştıklarında artmış göstermesi eritrositlerin baskılayıcı özellik gösterebildiğini; TRIM gelişiminde bağışçı ve hasta yaşı gibi demografik parametrelerin de rol oynayabileceğini düşündürmektedir.
- 24 August 2023
- Published by Uludag Universitesi Tip Fakultesi Dergisi in Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
Open AccessEritrosit Süspansiyonlarının Depolanma Koşullarının T Hücre Canlılığı ve Proliferasyonu Üzerindeki Etkisi
Önemli transfüzyon komplikasyonlardan biri olan transfüzyonla ilişkili immün düzenlenme (TRIM), allojeneik kan transfüzyonunun (AKT) alıcının immün sisteminde yol açtığı değişiklikler olarak tanımlanabilir. En çok suçlanan etken, kan bileşeni içindeki mononükleer (MNH) hücrelerdir. Bu nedenle çalışmamızda eritrosit süspansiyonları (ES) içindeki T hücreler (CD3+CD4+ ve CD3+CD8+) hedeflenmiş, depolama koşullarının etkisiyle canlılık, proliferasyon ve aktivasyon düzeylerindeki değişimler incelenmiştir. Bu amaçla, üç adet kan bağışçısından alınan tam kanlardan ES’ler elde edilmiştir. Her kan bileşeninden tam kan örneği (5. saat) ve ES örnekleri (0, 7, 14, 21, 42. gün) elde edilmiştir. Ayrıca bağışçıdan bağış öncesi EDTA’lı tüplere alınan iki adet örnek de çalışmaya katılmıştır. Analizler bu örneklerden ayrıştırılan MNH kullanılarak yapılmıştır. Canlılık analizleri doğrudan MNH’ler, proliferasyon ve aktivasyon analizleri MNH kültürleri aracılığıyla akan hücre ölçerde gerçekleştirilmiştir. Canlılık düzeylerinin depolama süresi ortalarında azalmaya başladığı, 42. gün ES örneklerinde hemen tamamen yok olduğu belirlenmiştir. T hücrelerin proliferasyon becerisi daha erken azalmış ve 21. gün ES örneklerinde kaybolmuştur. Aktivasyon belirteci düzeyleri MNH kültürünün sıfırıncı saatlerine göre 16 ve 72 saatlerde artış göstermiştir. Ayrıca bağışçıların yaşlarına göre de sonuçlarda belirgin farklılıklar gözlemlenmiştir. Sonuç olarak ES depolama süresi ve koşullarının etkisiyle ürün içindeki T lenfositlerin canlılığı ve proliferasyon becerileri azalmaktadır. Bu sonuçlar allojeneik T lenfositlerin TRIM gelişimiyle ilişkilerinin düşük olabileceğini; T lenfosit aktivasyon kapasitelerinin ES’den uzaklaştıklarında artmış göstermesi eritrositlerin baskılayıcı özellik gösterebildiğini; TRIM gelişiminde bağışçı ve hasta yaşı gibi demografik parametrelerin de rol oynayabileceğini düşündürmektedir.
- 31 December 2021
- Published by Uludag Universitesi Veteriner Fakultesi Dergisi in Journal of Research in Veterinary Medicine
- Vol. 40 (2) , 93-97
Evaluation of some blood parameters in the experimental autoimmune encephalomyelitis mouse model
Multiple sclerosis (MS) is a chronic neuroinflammatory demyelinating disorder of the central nervous system with unclear exact etiology. The experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE) model in C57BL/6 mice is the most common animal model for MS sharing many clinical and pathophysiological features to expand our knowledge on the pathophysiology of the disease and to develop novel treatment strategies. The current study was planned to evaluate the effect of EAE on hematologic and plasma total protein and albumin levels in C57BL/6 mice. EAE was induced with myelin oligodendrocyte glycoprotein (MOG35-55) peptide in the female C57BL/6 mice. The EAE clinically caused paralyzed tail, hind limb paresis, and uncoordinated movement in the mice. The EAE-induced mice hematologically had a mild increase in white blood cell count without altering neutrophil-lymphocyte ratio but no change in vital hematological parameters such as red blood cell count, packed cell volume, and hemoglobin level. Moreover, the EAE produced a rise in the plasma total protein level and an attenuation in plasma albumin level in the mice. In conclusion, our findings show that the EAE model in mice might not cause any significant change hematologically, except a slight increase in the white blood cell count, and might produce changes in the plasma protein level. The EAE-induced blood parameter effects, as the findings of the current study, could take consideration in terms of understanding the pathophysiology of the disease and developing a novel therapeutic approach for the disease.
- 31 December 2021
- Published by Uludag Universitesi Veteriner Fakultesi Dergisi in Journal of Research in Veterinary Medicine
- Vol. 40 (2) , 93-97
Evaluation of some blood parameters in the experimental autoimmune encephalomyelitis mouse model
Multiple sclerosis (MS) is a chronic neuroinflammatory demyelinating disorder of the central nervous system with unclear exact etiology. The experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE) model in C57BL/6 mice is the most common animal model for MS sharing many clinical and pathophysiological features to expand our knowledge on the pathophysiology of the disease and to develop novel treatment strategies. The current study was planned to evaluate the effect of EAE on hematologic and plasma total protein and albumin levels in C57BL/6 mice. EAE was induced with myelin oligodendrocyte glycoprotein (MOG35-55) peptide in the female C57BL/6 mice. The EAE clinically caused paralyzed tail, hind limb paresis, and uncoordinated movement in the mice. The EAE-induced mice hematologically had a mild increase in white blood cell count without altering neutrophil-lymphocyte ratio but no change in vital hematological parameters such as red blood cell count, packed cell volume, and hemoglobin level. Moreover, the EAE produced a rise in the plasma total protein level and an attenuation in plasma albumin level in the mice. In conclusion, our findings show that the EAE model in mice might not cause any significant change hematologically, except a slight increase in the white blood cell count, and might produce changes in the plasma protein level. The EAE-induced blood parameter effects, as the findings of the current study, could take consideration in terms of understanding the pathophysiology of the disease and developing a novel therapeutic approach for the disease.