Barış Yılbaş

Background: Chronotype refers to an individual’s preferred timing of activity and rest within a 24-h period, reflecting behavioral manifestations of the endogenous circadian rhythm. Variations in circadian timing may contribute to the temporal characteristics and pathophysiology of tension-type headache (TTH). TTH is the most common primary headache disorder and can have a significant impact on quality of life. While chronotype has been shown to influence pain perception, mood, and sleep quality in various chronic pain conditions, its relationship to TTH remains insufficiently explored. Aim: We aimed to determine the distribution of chronotypes among patients with TTH and to assess their associations with pain characteristics, depression, sleep quality, and quality of life. Methods: This cross-sectional study involved 77 adult patients diagnosed with TTH according to the International Classification of Headache Disorders (ICHD)-III criteria. Patients were recruited from the neurology outpatient clinic at SANKO University Hospital between June 2021 and June 2022. Data were collected using the Morningness–Eveningness Questionnaire (MEQ), the Visual Analogue Scale (VAS), the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and the Short Form-36 (SF-36). Chronotypes were categorized as morning, intermediate, or evening. Group differences were analyzed using ANOVA, Kruskal–Wallis and linear regression models. Results: The mean age of the study sample was 29.0 [24.0–35.0] years. Fifty-five participants (71.4%) had an intermediate chronotype, 14 (18.2%) had a morning chronotype, and 8 (10.4%) had an evening chronotype. Those with an evening chronotype had a significantly lower BMI than those with an intermediate chronotype (p = 0.035) and lower scores on the SF-36 Role Limitations due to Physical Problems domain than those with a morning chronotype (p = 0.039). Chronotype (as assessed by the MEQ) was negatively correlated with sleep quality, with evening chronotypes showing poorer PSQI scores. No significant differences were found in VAS (pain intensity) and HADS (depression) scores among chronotypes. Linear regression analyses indicated that chronotype significantly predicted SF-36 Bodily Pain scores, whereas sex significantly predicted VAS pain intensity (p = 0.001). Conclusions: Evening chronotype is associated with poorer sleep quality and greater role limitations due to physical problemsin patients with TTH, which can potentially exacerbate the disabilities associated with headaches. Tailored interventions targeting chronotype and sleep may improve quality of life in this population.

The study investigated associations between chronotypes (Morning [M], Neither [N], Evening [E]), sociodemographic characteristics, body mass index (BMI), smoking habits, years with migraines, sleep quality (PSQI), anxiety (HADS-A), depression (HADS-D), migraine disability (MIDAS), headache frequency, and pain intensity (VAS) in 80 individuals with migraine. Significant age differences emerged (p < 0.001), with M-types being the oldest. BMI also varied, with M-types presenting the highest median BMI (p = 0.005). While migraine duration and headache frequency showed no significant variance, sleep quality did, with E-types reporting the poorest sleep (p = 0.030). Anxiety and depression were significantly worse in E-types (HADS-A: p = 0.002; HADS-D: p = 0.010). Differences in MIDAS levels were notable (p = 0.038); however, differences in MIDAS scores were not significant (p = 0.115). Pain intensity varied, with E-types experiencing the most severe pain (p = 0.009). Post-hoc analysis showed higher MIDAS scores in E-types compared to N-types (χ² = 6.56, p = 0.038, ε² = 0.0831). The findings highlight the need for thorough patient evaluations and tailored care, considering the complex interplay of factors affecting migraine severity, particularly among different chronotypes.

Amaç: Bu çalışma, akne vulgaris tanılı erişkenlerde hastalık şiddetinin bireylerin depresif yakınmaları, anksiyete belirtileri, beden algıları, uyku kaliteleri ve cinsel işlevler ile ilişkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Ayrıca rutin ilaç tedavileri sonrasında bu parametrelerdeki değişimin incelenmesi hedeflenmektedir. Yöntemler: Çalışmamıza 46 gönüllü dahil edilmiştir. Katılımcılara AV tanısıyla başlanan rutin ilaç tedavileri öncesinde sosyodemografik veri formu, Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği, Vücut Algısı Ölçeği, Arizona Cinsel Yaşantılar Ölçeği (ACYÖ), Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi (PUKİ) ve Akne Yaşam Kalitesi Ölçeği (AYKÖ) uygulanmıştır. Ayrıca gönüllülerin akne şiddetini belirlemek amacıyla ilk tanı aldıklarında Global Akne Derecelendirme Sistemi (GADS) kullanılmıştır. Çalışmamızın ikinci aşamasında üç aylık rutin ilaç tedavisi kullanan gönüllüler ilk aşamada uygulanan ölçeklerle tekrar değerlendirilmiştir. Araştırmanın ikinci aşamasını 20 gönüllü tamamlamıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan gönüllülerin yaş ortalaması 23.80±4.5 yıl idi. Gönüllülerin 33’ü (%71.7) kadın, 13’ü (%28.3) erkekti. Çalışmamızdaki gönüllülerin GADS ortalama puanları 18.21±6.75 idi. Uygulanan ölçeklerin GADS puanı ile ilişkisi Pearson korelasyon analizi ile incelendi. Buna göre GADS puanıyla AYKÖ skorları arasında pozitif yönde korelasyon mevcuttu (r=0.655, p<0.001). Diğer taraftan GADS puanıyla HAD-A, HAD-D, PUKİ, ACYÖ ve VAÖ skorları arasında ilişki bulunmamaktaydı (p değerleri sırasıyla; p=0.806, p=0.789, p=0.482, p=0.657, p=0.105). Çalışmamızın ikinci aşamasında gönüllülerin 3 aylık rutin ilaç tedavisi sonrasındaki GADS, HAD-D, HAD-A, PUKİ, ACYÖ, VAÖ ve AYKÖ puanlarındaki değişim incelenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre katılımcıların GADS, HAD-D,VAÖ ve AYKÖ puanlarındaki değişim istatiksel yönden anlamlıydı (p değerleri sırasıyla p<0.001, p=0.017, p<0.001, p<0.001). Sonuç: Çalışmamızdan elde edilen verilere göre bireylerin akne şiddeti arttıkça yaşam kaliteleri daha fazla etkilenmektedir. Buna karşın akne şiddetiyle depresyon, anksiyete, olumsuz beden algıları, kötü uyku kalitesi ve cinsel işlev bozukluğu belirtileri arasında ilişki bulunmamaktadır. Akne vulgaris tanılı bireylerin tedavi sonrasında depresyon belirtilerinde, beden algılarında ve yaşam kalitelerinde düzelme saptanmıştır. Çalışmamızın sonuçlarının değerlendirilebilmesi için bu alanda yapılacak çok merkezli ve geniş katılımcılı araştırmalara ihtiyaç bulunmaktadır.

Yaşlılık dönemi, fizyolojik değişimler ve artan kronik hastalıklar nedeniyle genç nüfusa kıyasla daha yoğun ilaç kullanımına sahne olmakta, bu durum psikofarmakolojik yaklaşımlarda son derece hassas bir denge yönetimini zorunlu kılmaktadır. Yaşlanmayla birlikte organ rezervlerinin azalması, karaciğer enzim aktivitelerinin zayıflaması ve böbrek fonksiyonlarındaki gerileme; ilaçların vücuttaki emilim, dağılım, metabolizma ve atılım süreçlerini kapsayan farmakokinetik ile doku duyarlılığını içeren farmakodinamik mekanizmaları doğrudan etkilemektedir. Özellikle sitokrom P450 izoenzimleri üzerindeki ilaç-ilaç ve ilaç-besin etkileşimleri, maddelerin yarılanma sürelerini uzatarak ciddi toksisite risklerine ve aritmi, deliryum gibi yan etkilere yol açabilmektedir. Beş veya daha fazla ilaç kullanımı olarak tanımlanan polifarmasi, yaşlı popülasyonda tedavi uyumunu zorlaştırırken hastaneye yatış oranlarını artırmaktadır. Bu doğrultuda trisiklik antidepresanlar, benzodiazepinler ve lityum gibi dar terapötik aralığa sahip duygudurum düzenleyiciler ile tipik/atipik antipsikotiklerin kullanımı; düşme, kırık, pnömoni ve demans hastalarında mortalite artışı gibi riskler nedeniyle oldukça sınırlandırılmalıdır. Sonuç olarak, yaşlılık çağında psikotrop tedavilere başlanmadan önce hastanın mevcut tüm ilaçları, böbrek klirensi ve beslenme düzeni titizlikle incelenmeli, tedaviye daima en düşük etkin dozla başlanarak süreç yakın takip altında sürdürülmelidir. The geriatric period experiences more intense drug use compared to the younger population due to physiological changes and increased chronic diseases, which necessitates an extremely delicate balance management in psychopharmacological approaches. The age-related decrease in organ reserves, weakening of liver enzyme activities, and decline in renal functions directly affect pharmacokinetics—encompassing drug absorption, distribution, metabolism, and excretion—as well as pharmacodynamics involving tissue sensitivity. Especially drug-drug and drug-food interactions on cytochrome P450 isoenzymes prolong the half-lives of substances, leading to serious toxicity risks and side effects such as arrhythmia and delirium. Polypharmacy, defined as the use of five or more medications, compromises treatment adherence and increases hospitalization rates in the elderly population. Accordingly, the use of tricyclic antidepressants, benzodiazepines, mood stabilizers with narrow therapeutic windows like lithium, and typical/atypical antipsychotics should be highly restricted due to risks such as falls, fractures, pneumonia, and increased mortality in dementia patients. Consequently, before initiating psychotropic treatments in old age, all current medications, renal clearance, and nutritional status of the patient must be meticulously examined, and the process should always be maintained under close monitoring by starting with the lowest effective dose.

The primary aim of the current study was to examine the frequency of food addiction in a group of university students and whether it differed among chronotypes. The second aim was to investigate the relationship of chronotypes with impulsivity, poor sleep quality and attention deficit/ hyperactivity disorder (ADHD) symptoms and to evaluate how this relationship affects food addiction. 328 university students were included in the study. Adult Attention Deficit/Hyperactivity Disorder Self-Report Scale (ASRS), Morningness-Eveningness Questionnaire (MEQ), Barratt Impulsiveness Scale-11 Short Form (BIS-11-SF), Yale Food Addiction Scale (YFAS) and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) were administered. Evening types scored significantly higher on ASRS and BIS-11 SF (p < .001, p < .001 respectively). Based on YFAS scores, 12.5% (n = 41) of the participants met the criteria for food addiction. The number of participants fulfilling the criteria for food addiction was higher among the evening types compared to intermediate and morning types (p = .006, p = .004, respectively). The mean ASRS and BIS-11 SF scores of the students who met the criteria for food addiction were significantly greater than those who did not (p < .001, p < .001, respectively). 63.4% (n = 26) of the students meeting the criteria for food addiction scored 6 or higher on PSQI versus 32.0% (n = 92) of the students who did not (p < .001). Mediation analysis showed that the direct effect of MEQ scores on food addiction was not significant (β = −0.009, p = .723). However, lower MEQ scores had an indirect effect on food addiction through higher ASRS scores (β = −0.027; p < .05 bias corrected and accelerated 95% CI −0.052 to −0.011). The results of the present study suggest that higher prevalence of food addiction among evening types seems to be related to higher occurrence of ADHD symptoms in these chronotypes. Further population-based studies with a larger sample size are needed to confirm our findings.

Restless legs syndrome,depression,anxiety,antidepressants,selective serotonin reuptake inhibitor

Chronotype,eveningness,internet addiction,social media addiction,smart- phone addiction

Many case reports have shown that the use of antidepressants can lead to restless legs syndrome (RLS). Vortioxetine is a new generation antidepressant with a multimodal mechanism of action on serotonin receptors. In this case report, partial improvement in RLS symptoms after treatment with vortioxetine in a patient with a co-diagnosis of major depressive disorder and restless legs syndrome will be discussed. A 59-year-old female patient was admitted to the psychiatry outpatient clinic due to depressive complaints for three months. In the control examination, it was learned that the patient had complaints of RLS that had been going on for about 20 years. RLS symptoms were increased with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRI) used by the patient. In the follow-up examination in the first month after vortioxetine treatment, clinically significant improvement was observed in the patient's depressive complaints, while a partial reduction in RLS symptoms was observed.

Amaç: Bu çalışma, hastane çalışanlarının madde kullanım bozukluğu tanılı hastalara yönelik algılarının, bu kişilerin kişisel, ahlaksal, sosyal ağları bağlamında ne boyutta olduğunu görmeyi ve bu algılarda hangi faktörlerin etkili olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırmamızın katılımcıları ilimizde çeşitli kurumlarda görev yapmakta olan 159 hastane çalışanından oluşmaktadır. Sağlık çalışanlarının madde kullanım bozukluğu tanısı alan bireylere yönelik algılarını değerlendirmek için “Suçlulara Yönelik Algılar Ölçeği” madde kullananlar özelinde uyarlanmış ve uygulanmıştır. Bulgular: Araştırmamızdaki katılımcıların yaş ortalaması 35.76±8.17 yıl olup, %64.2’i erkek cinsiyetindedir. Katılımcıların %51.6’sı bağımlılık merkezi çalışanıdır. Bağımlılık merkezi çalışanlarının diğer hastane görevlilerine göre madde kullanım bozukluğu tanılı hastaların kişisel ve ahlaksal yönlerine karşı olumlu algıları 2 kat fazladır. Aynı şekilde daha önceden bağımlılıkla ilgili bir etkinliğe katılanların madde kullanım bozukluğu tanılı bireylerin kişisel ve ahlaksal yönlerine karşı algıları katılmayanlara göre 1.4 kat daha olumludur. Diğer taraftan tüm örneklemin madde kullanım bozukluğu tanılı hastaların sosyal ağlarına yönelik algıları olumsuzdur. Sonuç: Sağlık çalışanlarının madde kullanım bozukluğu tanılı hastaların sosyal ağlarına yani ailelerine, arkadaşlarına, sosyal ortamlarına yönelik algı ve bakışlarının olumsuz olması, bağımlılık tedavisinin bütüncül doğasına zarar verebilir. Bu nedenle sağlık çalışanlarının madde kullanan bireylerin sosyal ağlarına yönelik bilgi ve farkındalık düzeyleri arttırılmalıdır.