Yonca Erman Aydın

Aim: The study was conducted to compare the substance addiction awareness and self-efficacy levels of midwives and nurses in primary and curative health services. Methods: The sample of this comparative cross-sectional study consisted of a total of 362 midwives and nurses. 133 of the participants worked in primary health services, and 229 participants worked in curative health services. Data were collected using the Personal Information Form, the Substance Addiction Awareness Scale, and the Self-Efficacy for Protecting from Substance Abuse Scale. Independent sample t-test, one-way analysis of variance, Tukey HSD, Mann-Whitney U Test, and Kruskal-Wallis analysis of variance were used in statistical analysis. Results: The difference between the mean scores of the participants in the therapeutic health services (110.791±3.03) and the primary health care group (109.95±10.95) in the Substance Abuse Awareness Scale was statistically insignificant. The mean score of the participants in the primary health care services group on the Self-Efficacy Scale for Prevention of Substance Addiction (76.24±10.07) was significantly higher than the other group. Across both groups, not smoking and having delivered addiction-prevention training were linked to greater awareness and self-efficacy. Conclusion: Although awareness levels are comparable, midwives and nurses in preventive settings feel more capable of acting against substance addiction. Tailored in-service programmes for curative units and smoke-free workplace policies may close this self-efficacy gap and strengthen health-system capacity to combat addiction.

İletişim kavramı, hemşire-insan ilişkilerinin temelini oluşturmaktadır. İletişimin hastanın anksiyete düzeyinin azaltılması ve nedenlerinin anlaşılmasında etkili olduğu belirlenmiştir. Covid-19 salgını, hastaların %20’sinde yoğun bakım ihtiyacı gerektirmektedir. Hastalığın semptomlarının neden olduğu anksiyetenin önlenmesi hemşirenin görevleri arasındadır. Çalışma, hemşirelerin iletişim becerilerinin Covid-19 tanılı yoğun bakım hastalarının anksiyete düzeyine etkilerini olgu sunumu ile ortaya koymayı amaçlamaktadır. Covid-19 tanısı alan 41 yaşındaki kadın hasta yoğun bakıma yatırılmıştır. Nabzı 124/dk, solunumu 30/dk, SpO2 değeri %80 belirlenmiştir. Hastanın solunum sıkıntısı nedeniyle gergin olduğu gözlemlenerek Richmond Ajitasyon Ölçeği uygulanmış, +2 (ajite) değerlendirilmiştir. İhtiyaçlarını bağımsız olarak karşılayamayan hastaya yapılacak işlemler anlatılmış, solunum desteği sağlanmış, ilaçları düzenli olarak verilmiş, beslenme ihtiyacı karşılanmıştır. Hastanın odasına her girişte “merhaba, günaydın” gibi ifadelerle iletişim başlatılmış, solunum sıkıntısı nedeniyle çok fazla iletişim kurulamayan hastayla çoğunlukla beden dili kullanılarak iletişim kurulmaya çalışılmıştır. Her karşılaşmada selam verilerek, samimi, güler yüzlü, empatik bir yaklaşımla yapılan işlemler açıklanmış ve genel durumu hakkında bilgi verilmiştir. Hastanın talepleri ve kendini nasıl hissettiği sorgulanmış, bu sırada onu dinlediğimizi gösteren ifadeler kullanılmıştır. Yatış sürecinde hastaya yüksek basınçlı oksijen tedavisi uygulanmıştır. Yedinci günün sonunda hastanın Richmond değeri 0 (sakin), nabzı 80-90/dk, solunumu 20-24/dk, SpO2 değeri %94 ölçülmüş, hastanın oksijen maskesi ile yoğun bakımdan servise transferi sağlanmıştır. Sonuç olarak hemşirenin Covid-19 hastası ile iletişim becerilerini etkin bir şekilde kurması sonucu yoğun bakım yatış süresi boyunca hastanın anksiyete düzeyi azalmış ve bu durum hastalığın yönetimine olumlu bir şekilde yansımıştır.