Sevilay Süreyya Ermis
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Sevilay Süreyya Ermis has a total of 12 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Zeynep Irmak Kaya
Eskişehir City Hospital, Türkiye
3 shared publications - Alaettin Ünsal
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi
2 shared publications - Ahmet Ak
Eskişehir Şehir Hastanesi
1 shared publication - Ahmet Musmul
Eskişehir City Hospital, Clinic of Internal Medicine, Eskişehir, Turkey
1 shared publication - Ayşe Bağcı Akçeşme
Eskişehir Osmangazi University, Türkiye
1 shared publication - Berrin Yalınbaş Kaya
Department of Internal Medicine, Division of Gastroenterology, University of Health Sciences, Eskişehir City Hospital, Eskişehir, Türkiye
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 1 January 2026
- Published by FapUNIFESP (SciELO) in Revista da Associação Médica Brasileira
- Vol. 72 (6) , e20260104
Care burden and psychological factors in family caregivers of diabetic patients
SUMMARY OBJECTIVE: The aim of this study was to evaluate the levels of caregiver burden among family members of patients with type 2 diabetes mellitus and to investigate the sociodemographic, clinical, and psychological factors associated with this burden. METHODS: This cross-sectional study included 125 caregivers of patients attending the Internal Medicine Outpatient Clinic at Eskişehir City Hospital, selected via consecutive sampling. Data were collected using a sociodemographic information form, the Zarit Caregiver Burden Index, and the Depression Anxiety Stress Scale-21. Statistical analyses included independent samples t-tests, Pearson’s correlation, and a three-step hierarchical multiple linear regression. RESULTS: Zarit Caregiver Burden Index scores were significantly higher among spousal caregivers and those caring for patients with diabetic complications (p<0.001). Caregiver burden showed moderate-to-strong positive correlations with depression (r=0.48), anxiety (r=0.42), and stress (r=0.51). Patient glycated hemoglobin levels showed a strong positive correlation with both Zarit Caregiver Burden Index (r=0.684) and depression scores (r=0.592). In the final hierarchical regression model, the presence of complications (β=0.35), higher glycated hemoglobin levels (β=0.32), spousal caregiving (β=0.28), stress (β=0.24), and depression (β=0.19) were identified as significant independent predictors of burden. The final model accounted for 51.2% of the total variance (Adjusted R2=0.484). CONCLUSION: Caring for individuals with diabetes mellitus is associated with a substantial psychological burden on family caregivers. These findings highlight the importance of integrating systematic psychosocial assessment and targeted support into routine diabetes management, particularly for caregivers of patients with poor glycemic control and complications, to mitigate caregiver burden and distress.
- 1 January 2026
- Published by FapUNIFESP (SciELO) in Revista da Associação Médica Brasileira
- Vol. 72 (6) , e20260104
Open AccessCare burden and psychological factors in family caregivers of diabetic patients
SUMMARY OBJECTIVE: The aim of this study was to evaluate the levels of caregiver burden among family members of patients with type 2 diabetes mellitus and to investigate the sociodemographic, clinical, and psychological factors associated with this burden. METHODS: This cross-sectional study included 125 caregivers of patients attending the Internal Medicine Outpatient Clinic at Eskişehir City Hospital, selected via consecutive sampling. Data were collected using a sociodemographic information form, the Zarit Caregiver Burden Index, and the Depression Anxiety Stress Scale-21. Statistical analyses included independent samples t-tests, Pearson’s correlation, and a three-step hierarchical multiple linear regression. RESULTS: Zarit Caregiver Burden Index scores were significantly higher among spousal caregivers and those caring for patients with diabetic complications (p<0.001). Caregiver burden showed moderate-to-strong positive correlations with depression (r=0.48), anxiety (r=0.42), and stress (r=0.51). Patient glycated hemoglobin levels showed a strong positive correlation with both Zarit Caregiver Burden Index (r=0.684) and depression scores (r=0.592). In the final hierarchical regression model, the presence of complications (β=0.35), higher glycated hemoglobin levels (β=0.32), spousal caregiving (β=0.28), stress (β=0.24), and depression (β=0.19) were identified as significant independent predictors of burden. The final model accounted for 51.2% of the total variance (Adjusted R2=0.484). CONCLUSION: Caring for individuals with diabetes mellitus is associated with a substantial psychological burden on family caregivers. These findings highlight the importance of integrating systematic psychosocial assessment and targeted support into routine diabetes management, particularly for caregivers of patients with poor glycemic control and complications, to mitigate caregiver burden and distress.
- Open Access
- 13 November 2025
- Published by Dahiliye uzmanlari dernegi (DAHUDER) in DAHUDER Medical Journal
- Vol. 5 (4) , 134-139
The Association of Triglyceride-Glucose (TyG) Index with Clinical Findings and Outcomes in COVID-19 Intensive Care Unit Patients
Objectives: The association of COVID-19 with metabolic risk factors is a critical issue influencing disease progression and mortality. The triglyceride-glucose (TyG) index, a practical indicator of insulin resistance, holds value in the prognosis of cardiovascular diseases. In this study, we aimed to inves-tigate the relationship of the TyG index with demographic characteristics, clinical findings, labora-tory parameters, and mortality in patients admitted to the intensive care unit (ICU) due to COVID-19. Methods: Between November 2021 and April 2022, a retrospective cross-sectional design was employed to include 88 COVID-19-positive patients with CO-RADS scores of 3 or higher admitted to a tertiary-level ICU. Demographic data, comorbidities, symptoms, laboratory results, thoracic computed tomography (CT) findings, and clinical outcomes were recorded. The TyG index was calculated using the formula Ln[triglyceride (mg/dL) × glucose (mg/dL)/2]. Statistical analyses utilized pa-rametric and nonparametric tests, with significance set at p<0.05. Results: The mean age of the patients was 74.6±12.9 years, with 54.5% being male. The average TyG index was 4.95±0.35. The TyG index was significantly higher in patients with a history of diabetes melli-tus and cardiovascular disease (p=0.030 and p=0.035). The TyG value was higher in the presence of fever (p=0.033). The mortality rate was 53.4%, but no direct relationship was observed between TyG and mortality. Logistic regression analysis revealed no independent association between the TyG index and mortality (OR=1.32; 95% CI=0.61-2.87; p=0.478). While intubation, vasopressor use, septicemia, and oxygen saturation <90% were significantly associated with mortality, no sig-nificant relationship was found with TyG. Conclusion: The TyG index appears to be associated with metabolic comorbidities and inflammatory markers in COVID-19 ICU patients; however, it is insufficient as an independent marker for mortality pre-diction. Largerscale studies are required.
- 13 November 2025
- Published by Dahiliye uzmanlari dernegi (DAHUDER) in DAHUDER Medical Journal
- Vol. 5 (4) , 134-139
Open AccessThe Association of Triglyceride-Glucose (TyG) Index with Clinical Findings and Outcomes in COVID-19 Intensive Care Unit Patients
Objectives: The association of COVID-19 with metabolic risk factors is a critical issue influencing disease progression and mortality. The triglyceride-glucose (TyG) index, a practical indicator of insulin resistance, holds value in the prognosis of cardiovascular diseases. In this study, we aimed to inves-tigate the relationship of the TyG index with demographic characteristics, clinical findings, labora-tory parameters, and mortality in patients admitted to the intensive care unit (ICU) due to COVID-19. Methods: Between November 2021 and April 2022, a retrospective cross-sectional design was employed to include 88 COVID-19-positive patients with CO-RADS scores of 3 or higher admitted to a tertiary-level ICU. Demographic data, comorbidities, symptoms, laboratory results, thoracic computed tomography (CT) findings, and clinical outcomes were recorded. The TyG index was calculated using the formula Ln[triglyceride (mg/dL) × glucose (mg/dL)/2]. Statistical analyses utilized pa-rametric and nonparametric tests, with significance set at p<0.05. Results: The mean age of the patients was 74.6±12.9 years, with 54.5% being male. The average TyG index was 4.95±0.35. The TyG index was significantly higher in patients with a history of diabetes melli-tus and cardiovascular disease (p=0.030 and p=0.035). The TyG value was higher in the presence of fever (p=0.033). The mortality rate was 53.4%, but no direct relationship was observed between TyG and mortality. Logistic regression analysis revealed no independent association between the TyG index and mortality (OR=1.32; 95% CI=0.61-2.87; p=0.478). While intubation, vasopressor use, septicemia, and oxygen saturation <90% were significantly associated with mortality, no sig-nificant relationship was found with TyG. Conclusion: The TyG index appears to be associated with metabolic comorbidities and inflammatory markers in COVID-19 ICU patients; however, it is insufficient as an independent marker for mortality pre-diction. Largerscale studies are required.
- Open Access
- 26 July 2023
- Published by Eskisehir Medical Journal, Eskisehir City Hospital in Eskisehir Medical Journal, Eskisehir City Hospital
- Vol. 4 (2) , 134-139
YANIK YOĞUN BAKIMDA TAKİP EDİLEN HASTALARIN YANIK TÜRÜNE GÖRE AST, ALT VE CPK DÜZEYLERİ VE TEDAVİ SÜRECİNDEKİ SEYRİ
Giriş: Yanık cilt hasarı dışında pek çok organı etkileyebilen, kompleks mediatör sistemlerinin aktive olması ile patofizyolojik değişikliklere neden olan bir durumdur. Çalışmada yanık yoğun bakımında takip edilen hastalarda yanık türüne göre aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz enzim düzeylerinin seyri ve doku hasarının düzeyini belirlemek amaçlanmıştır. Yöntemler: Eskişehir Şehir Hastanesi Yanık Merkezi Yanık Yoğun Bakımı’nda Temmuz 2019-0cak 2022 tarihleri arasında yanık sonrası 24 saat içinde yoğun bakıma yatışı yapılan 18 yaş üzeri hastaların yaş ve cinsiyet gibi demografik verilerine ek olarak yanık tipleri kayıt edildi. Kronik hastalık öyküsü, mükerrer yatışı bulunan ve hastane yatış süresi 5 günün altında olan hastalar kapsam dışı tutuldu. Hastaların yatışlarının bir, üç ve beşinci gününde aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeyleri değerlendirildi. Bulgular: Çalışma kapsamına alınan 131 hastanın 95’i (%72.52) erkek cinsiyette olup, ortanca yaş 35 (18-92) yıl olarak saptandı. Yanık tipine göre; elektrik akımına maruziyet ile yanık 20, alev yanığı 38, haşlanma yanığı 43, temas yanığı 12, kimyasal yanık 4, alev-inhalasyon yanığı 14 olarak saptandı. Yalnızca elektrik akımı yanıkları ve alev-inhalasyon yanık hastalarında yatış anında ve takipte aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeyleri yüksekti (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada elektrik yanıklarında ve alev-inhalasyon tipi yanıklarda doku hasarı, karaciğer ve iskelet kası hipoksisi gibi pek çok karmaşık mekanizmalarla aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeylerinin arttığı söylenebilir. Her yanık türünün kendine özgü hasarı, takibi ve tedavisi vardır. Bu çalışma ile yanık tipine göre doku hasarı değerlendirilerek yanık türüne göre takip ve uygulanacak tedavilere katkı sağlayacağına inanıyoruz.
- 26 July 2023
- Published by Eskisehir Medical Journal, Eskisehir City Hospital in Eskisehir Medical Journal, Eskisehir City Hospital
- Vol. 4 (2) , 134-139
Open AccessYANIK YOĞUN BAKIMDA TAKİP EDİLEN HASTALARIN YANIK TÜRÜNE GÖRE AST, ALT VE CPK DÜZEYLERİ VE TEDAVİ SÜRECİNDEKİ SEYRİ
Giriş: Yanık cilt hasarı dışında pek çok organı etkileyebilen, kompleks mediatör sistemlerinin aktive olması ile patofizyolojik değişikliklere neden olan bir durumdur. Çalışmada yanık yoğun bakımında takip edilen hastalarda yanık türüne göre aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz enzim düzeylerinin seyri ve doku hasarının düzeyini belirlemek amaçlanmıştır. Yöntemler: Eskişehir Şehir Hastanesi Yanık Merkezi Yanık Yoğun Bakımı’nda Temmuz 2019-0cak 2022 tarihleri arasında yanık sonrası 24 saat içinde yoğun bakıma yatışı yapılan 18 yaş üzeri hastaların yaş ve cinsiyet gibi demografik verilerine ek olarak yanık tipleri kayıt edildi. Kronik hastalık öyküsü, mükerrer yatışı bulunan ve hastane yatış süresi 5 günün altında olan hastalar kapsam dışı tutuldu. Hastaların yatışlarının bir, üç ve beşinci gününde aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeyleri değerlendirildi. Bulgular: Çalışma kapsamına alınan 131 hastanın 95’i (%72.52) erkek cinsiyette olup, ortanca yaş 35 (18-92) yıl olarak saptandı. Yanık tipine göre; elektrik akımına maruziyet ile yanık 20, alev yanığı 38, haşlanma yanığı 43, temas yanığı 12, kimyasal yanık 4, alev-inhalasyon yanığı 14 olarak saptandı. Yalnızca elektrik akımı yanıkları ve alev-inhalasyon yanık hastalarında yatış anında ve takipte aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeyleri yüksekti (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada elektrik yanıklarında ve alev-inhalasyon tipi yanıklarda doku hasarı, karaciğer ve iskelet kası hipoksisi gibi pek çok karmaşık mekanizmalarla aspartat aminotransferaz, alanin aminotransferaz ve kreatinin fosfokinaz düzeylerinin arttığı söylenebilir. Her yanık türünün kendine özgü hasarı, takibi ve tedavisi vardır. Bu çalışma ile yanık tipine göre doku hasarı değerlendirilerek yanık türüne göre takip ve uygulanacak tedavilere katkı sağlayacağına inanıyoruz.
- Open Access
- 29 December 2021
- Published by Current Approaches in Psychiatry in Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar
- Vol. 13 (Ek 1) , 311-323
Obeziteye Multidisipliner Yaklaşım: Sağlıklı - Kalıcı Kilo Verme ve Psikolojik Belirtiler Üzerine Etkileri
Obez bireyler normal kilolu olan bireylere göre fiziksel ve psikolojik hastalıklar yönünden daha fazla risk taşıyabilmektedir. Bu çalışma, obez hastalara Obezite Merkezinde uygulanan multidisipliner yaklaşımın sağlıklı - kalıcı kilo verme ve psikolojik belirtilere etkisinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Kesitsel tipte olan bu araştırma 12 aylık (6 modül) Obezite Merkezi Eğitim Programını (OMEP) tamamlamış 50 obez birey ile yapılmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 47,36±12,88 ve %96,0’ı (n=48) kadındır. İlkokul ve ortaokul mezunu olan katılımcıların Beden Kitle İndeksi (BKİ) daha yüksektir. Katılımcıların 12 aylık multidispliner yaklaşımlı OMEP sonrasında metabolizma yaşı, vücut ağırlığı, BKİ, vücut yağ kitlesi ağırlığı ve yağsız doku kitlesi ağırlığının anlamlı olarak azaldığı saptanmıştır. Katılımcıların Beck Depresyon ortalamasının 18,68±7,94’ten (orta derece depresyon) 10,56±5,60’a (hafif derecede depresyon) anlamlı olarak düştüğü belirlenmiştir. Katılımcıların uygulama sonrasındaki depresyon düzeyi (10,56±5,60) ile modül sonu BKİ değeri (34,48±4,86) arasında ileri düzeyde pozitif pozitif yönde ilişki saptanmıştır. Obezite ile mücadele için obez bireylere uygulanan multidisipliner yaklaşımın kalıcı ve sağlıklı kilo vermede etkili olduğu ve psikolojik semptomları azalttığı görülmektedir. Obez bireylerin kilo verme sürecinde sağlık profesyonelleri tarafından desteklenmeleri önemlidir.
- 29 December 2021
- Published by Current Approaches in Psychiatry in Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar
- Vol. 13 (Ek 1) , 311-323
Open AccessObeziteye Multidisipliner Yaklaşım: Sağlıklı - Kalıcı Kilo Verme ve Psikolojik Belirtiler Üzerine Etkileri
Obez bireyler normal kilolu olan bireylere göre fiziksel ve psikolojik hastalıklar yönünden daha fazla risk taşıyabilmektedir. Bu çalışma, obez hastalara Obezite Merkezinde uygulanan multidisipliner yaklaşımın sağlıklı - kalıcı kilo verme ve psikolojik belirtilere etkisinin belirlenmesi amacıyla yapılmıştır. Kesitsel tipte olan bu araştırma 12 aylık (6 modül) Obezite Merkezi Eğitim Programını (OMEP) tamamlamış 50 obez birey ile yapılmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 47,36±12,88 ve %96,0’ı (n=48) kadındır. İlkokul ve ortaokul mezunu olan katılımcıların Beden Kitle İndeksi (BKİ) daha yüksektir. Katılımcıların 12 aylık multidispliner yaklaşımlı OMEP sonrasında metabolizma yaşı, vücut ağırlığı, BKİ, vücut yağ kitlesi ağırlığı ve yağsız doku kitlesi ağırlığının anlamlı olarak azaldığı saptanmıştır. Katılımcıların Beck Depresyon ortalamasının 18,68±7,94’ten (orta derece depresyon) 10,56±5,60’a (hafif derecede depresyon) anlamlı olarak düştüğü belirlenmiştir. Katılımcıların uygulama sonrasındaki depresyon düzeyi (10,56±5,60) ile modül sonu BKİ değeri (34,48±4,86) arasında ileri düzeyde pozitif pozitif yönde ilişki saptanmıştır. Obezite ile mücadele için obez bireylere uygulanan multidisipliner yaklaşımın kalıcı ve sağlıklı kilo vermede etkili olduğu ve psikolojik semptomları azalttığı görülmektedir. Obez bireylerin kilo verme sürecinde sağlık profesyonelleri tarafından desteklenmeleri önemlidir.