Ceren Çevik

We read with great interest the narrative review by Inghilleri and Franchini about hypophosphatemia in patients receiving intravenous iron supplementation for iron-deficiency anemia

Background: Osteoporosis has a rising global incidence and social burden. Serum uric acid’s dual roles in oxidative stress and inflammation may influence bone health, but findings are inconsistent and require further research. This study aimed to evaluate the relationship between SUA levels and osteoporosis in a multicenter cohort obtained from different regions of Türkiye. Methods: This multi-center retrospective study included 3280 individuals, postmenopausal women and men aged 45 and older, from 16 centers in Türkiye. Individuals were excluded if they recently consumed alcohol, had severe renal dysfunction, certain hormonal or mineral disorders, specific medications, or certain menopausal statuses. Bone mineral density (BMD) at the hip and lumbar spine was measured using dual-energy X-ray absorptiometry (DXA), and participants were classified as normal or having osteopenia or osteoporosis based on T-score thresholds. Results: Overall, 34.8% were male, and 65.2% were female. For the lumbar spine, 36.8% had osteopenia, and 13.5% had osteoporosis; similarly, for the total hip, 40.8% had osteopenia, and 7.9% had osteoporosis. ROC analysis identified a threshold of 3.9 mg/dL serum uric acid (SUA) (AUC 0.374; p < 0.001), which was positively associated with both lumbar and total hip BMD. Osteoporosis rates were higher in patients with SUA < 3.9 mg/dL compared to those with SUA ≥ 3.9 mg/dL at the lumbar spine (29.1% vs. 14.2%, p < 0.001) and total hip sites (23.6% vs. 15.9%, p = 0.003). After adjustment for potential confounders, SUA was a significant independent predictor of osteoporosis in the lumbar spine (OR 0.70; p < 0.001) and the hip (OR 0.80; p < 0.001). Conclusions: Serum uric acid levels are inversely linked to bone mineral density and osteoporosis risk, indicating a potential role in bone health. However, due to study limitations, causal relationships remain unproven, and further research is needed.

Aim: To investigate the effects of short-term oral intake of spironolactone on parathyroid hormone (PTH) and calcium levels, as well as other biochemical and clinical parameters in normotensive female patients with polycystic ovary syndrome (PCOS). Method: 32 PCOS patients were studied at baseline and three months after regular intake of a daily dose of 50 mg or 100 mg spironolactone. PTH, calcium and other biochemical tests as well as clinical parameters were evaluated at baseline and after three months. Results: Body mass index and serum PTH levels decreased significantly after treatment (p: 0.021 and p: 0.043, respectively). Mean high-density lipoprotein was significantly decreased after treatment (p: 0.011). No significant change was observed in calcium, phosphorus, total cholesterol, triglycerides, and fasting blood glucose levels. Serum testosterone and dehydroepiandrosterone sulphate decreased significantly after 3 months of therapy (p: 0.000 and p: 0.006; respectively). Conclusions: In our study, taking spironolactone at a dose of 100 mg/day lowered PTH levels and had a positive effect on weight loss and insulin resistance. New studies are needed to investigate the effects of treatment with spironolactone on bone and metabolism. It is recommended to monitor dyslipidemia while taking the drug.

Giriş ve Amaç: Şiddetli akut solunum yolu sendromu koronavirüsü-2’nin neden olduğu COVID-19 ilk olarak Çin’in Hubei Eyaletinin Wuhan şehrinde 2019 Aralık ayında ortaya çıkan bir hastalıktır. Dünya Sağlık Örgütü, salgının dünyada yayılması ile 11 Mart 2020 tarihinde COVID-19 salgınını pandemi ilan etti. Pandemi ilanı, hem ülkemizde hem de diğer ülkelerde normal sağlık hizmetleri ve COVID-19 pandemisiyle mücadelenin aynı anda aksatılmadan yürütülmesini zorunlu kıldı. Biz de pandemi ilanıyla başlayan pandemi döneminin Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji servisi hasta yatışlarının sayısal olarak, yatış süreleri, yatırılan servis (acil/poliklinik) tanı dağılımları açısından nasıl etkilendiğini görmek için bu çalışmayı planladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza Nisan - Kasım 2020 tarihleri ile 2019 yılının aynı aylarında gastroenteroloji servisine yatan hastaları dahil ettik. Hastaların bilgileri ve tanıları hastane bilgi yönetim sisteminde kayıtlı olan elektronik dosyalarından alındı. Çalışmamıza toplam 1321 hasta dahil edildi. Çalışmaya katılanların 646’sı (%49) pandemi öncesi dönemde, 675’i (%51) pandemi döneminde yatan hastalardı. Bulgular: Yatırılan hasta sayısı olarak her iki dönem arasında fark yoktu (p: 0.113). Yatış süresi pandemi döneminde pandemi öncesi döneme göre daha kısaydı (pandemi öncesi dönem 6.4 ± 5.5 gün vs. pandemi dönemi 5.7 ± 4.9, p: 0.028). Hastalar her iki dönemde de daha çok acil servisten yatırılmışlardı (pandemi öncesi dönem %74.6 vs pandemi dönemi %78 p: 0.210). Tanı dağılımına bakıldığında hastalar pandemi öncesi 31 farklı tanı ile, pandemi sonrası 30 farklı tanı ile yatırılmıştı. Her iki dönemde de en sık üst gastrointestinal sistem kanaması ile yatırılmışlardı. Pandemi öncesi dönemde 134 (%20.3) ve pandemi döneminde de 129 (%18.8) hasta üst gastrointestinal sistem kanaması nedeniyle servise yatırılmıştı. Her iki dönem arasında bu tanı açısından anlamlı fark yoktu (p: 0.488). Sonuç: COVID-19 pandemisi 3. basamak gastroenteroloji servis hasta yatışlarını sayısal olarak, yatırıldıkları servis ve tanı dağılımı açısından etkilememiştir. Yatış süresini ise kısaltmıştır.