Orhan Gök

The aim of this study is to examine the effect of environmental education given about natural habitats on the environmental motivation of sports sciences faculty students. In the 2023-2024 academic year, 116 volunteer students (64 male, 52 female) enrolled in the volunteering studies and field experience course at Kırıkkale University, Faculty of Sport Sciences, participated in the study. The “Motivation Scale for Environmental Motivation” developed by Sakarya (2010) was used to collect the data. During the research process, a 10-week theoretical and practical training was given. Pre-test and post-test data on gender, socio-economic status, and anthropometric characteristics of the students were obtained. The results of the analysis show that the environmental motivation of individuals who received environmental education within the scope of volunteering activities and field experience courses increased significantly. Both male and female participants showed significant improvements in the sub-dimensions of environmental motivation. In conclusion, environmental education increases individuals' environmental sensitivity and encourages the sustainable use of natural resources. These findings reveal the effectiveness of education about our environment, nature, and living spaces in developing motivation towards the environment.

This study aims to examine the relationship between the psychological resilience levels of university students and their enjoyment of physical activities. The study was conducted on 1226 students from three universities in the Central Anatolia Region of Turkey. Data were collected using the Protective Factor Scale for Psychological Resilience (PSSFS) and the Physical Activity Enjoyment Scale (PAS). The findings show that the level of psychological resilience varies according to age and gender. Gender analysis shows that male students have higher levels of psychological resilience than female students. It was determined that the level of enjoyment of physical activities decreases as students age. A strong positive relationship was found between psychological resilience and enjoyment of physical activities. This relationship emphasizes that strengthening social support systems (peer and family support) and encouraging physical activities are of critical importance in increasing students' psychological resilience. As a result, it was concluded that educators and institutions should support students in adopting healthy lifestyles by creating awareness.

Bu çalışmanın amacı, ergenlik çağındaki öğrencilerin fiziksel aktivite alışkanlıklarını, demografik özelliklerini ve sosyo-ekonomik durumlarını inceleyerek okul türleri arasında spora katılım düzeylerindeki farklılıklarını değerlendirmektir. Araştırma, özel (%55,9) ve devlet okullarından (%44,1) 376'sı kız (%44,4) ve 470'i erkek (%55,6) olmak üzere toplam 846 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Yaş dağılımı dört gruba ayrılmıştır: 11 yaş (%30.5), 12 yaş (%22.5), 13 yaş (%24.3) ve 14 yaş (%22.7). Katılımcıların sosyo-ekonomik durumu çok düşük (%48,9), normal (%15,2) ve yüksek (%35,9) olarak sınıflandırılmıştır. Haftalık fiziksel aktivite sıklığına göre katılımcıların %31,1'i 1-2 gün, %30,4'ü 3-4 gün, %14,2'si 5-6 gün spor yapmakta, %24,3'ü ise fiziksel aktivite yapmamaktadır. Veriler SPSS 25 yazılımı kullanılarak analiz edilmiş ve normal dağılımı doğrulamak için Shapiro-Wilks testi uygulanmıştır. Sonuçlar, okul türü, cinsiyet ve sosyo-ekonomik durumla ilişkili olarak spora katılım düzeylerinde önemli farklılıklar olduğu görülmüştür. Bu çalışma, eğitimciler ve spor eğitmenleri için bu faktörlerin ergenlerin spora katılımını nasıl etkilediğine dair öngörü sağlayabilir ve farklı öğrenci gruplarında fiziksel aktiviteyi artırmaya yönelik programların geliştirilmesine rehberlik edebileceği düşünülmektedir.

Bu çalışma, Spor Lisesi öğrencilerinin egzersiz bağımlılıklarının incelenmesi amacıyla yapılan betimsel bir çalışmadır. Çalışmaya, 2023-2024 eğitim-öğretim döneminde gönüllülük esasına dayalı olarak rastgele yöntemle seçilen Antalya, Ağrı, Kırıkkale ve Osmaniye ilinde Spor Liselerinde öğrenim gören 357 (216 erkek, 141 kadın) öğrenci katılmıştır. Araştırma verilerinin elde edilmesinde Tekkurşun-Demir ve Ark. (2018) tarafından geliştirilen “Egzersiz Bağımlılığı Ölçeği (EBÖ)” kullanılmıştır. Araştırma verilerinin analizinde SPSS 22.0 programından yararlanılarak, parametrik testlerden İndependent sample t testi ve One Way Anova analizi yapılmıştır. Ölçek toplam puanından elde edilen ortalamanın 61.03±11.11 (bağımlı grup) olduğu tespit edilmiştir. Araştırmada yaş, sınıf, aylık gelir ve branş statüsü açısından herhangi bir farklılık olmadığı görülmüştür. Cinsiyet değişkeni açısından tolerans gelişimi ve tutku boyutunda erkelerin anlamlı bir şekilde daha yüksek puan elde ettikleri görülmüştür. Bununla birlikte lisanslı olarak spor yapma açısından bakıldığında, egzersiz bağımlılığı alt boyut puanları ve ölçek toplam puanları oldukça yüksek bulunmuştur. Sonuç olarak; Cinsiyet, spora katılım ve lisanslı sporcu olma gibi faktörlerin sonuçlar üzerinde etkisi olduğu görülmektedir. Spor lisesi öğrencilerinin ölçek toplam puan ortalaması açısından egzersiz bağımlısı bir grup olduğu söylenebilir.

Çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin spora katılma ve katılmama nedenlerinin incelenmesidir. Araştırmaya farklı fakültelerde (Eğitim Bilimleri, Sağlık Bilimleri, Uygulamalı Bilimler, İnsan ve Toplum Bilimleri) eğitim hayatına devam eden 172’si erkek (137’si kadın olmak üzere toplam 309 üniversite öğrencisi gönüllü olarak katılmıştır. Araştırmada kapsamında öğrencilere birinci bölümde ‘’Kişisel Bilgi Formu’’, ikinci bölümde ‘’ Spor Yapma ve Yapmama Nedenleri Ölçeği’’ uygulanmıştır. Ölçeklerden elde edilen verilerin istatistiksel analizi için SPSS 26.0 bilgisayar programı kullanılmıştır. Betimsel istatistikler (frekans ve yüzdeler) hesaplanmış, yapma/yapmama nedenlerinin cinsiyet ve aylık gelir ile bağımsız olup olmadığı Ki-Kare testi ile gerçekleştirilmiştir. Anlam düzeyi olarak 0.05 seçilmiştir. Bulgulara bakıldığında Zinde kalabilmek ve zayıflamak için spor yapma ile cinsiyetin bağımsız olmadığı anlaşılmıştır (p<0.05). Kadınların erkeklerden daha yüksek oranda, zinde kalabilmek ve zayıflamak için spor yaptıkları gözlenmiştir. Kadınların ders yüzünden spor yapmama oranı erkeklerden daha yüksektir. Benzer şekilde sosyal çevre baskısı yüzünden spor yapmama ile cinsiyet bağımsız değildir (p<0.05). Sonuç olarak; çeşitli değişkenler incelendiğinde spora katılımın bireylerde önemli bir gereksinim olduğu görülmüştür. Çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin spora katılma ve katılmama nedenlerinin incelenmesidir. Araştırmaya farklı fakültelerde (Eğitim Bilimleri, Sağlık Bilimleri, Uygulamalı Bilimler, İnsan ve Toplum Bilimleri) eğitim hayatına devam eden 172’si erkek (137’si kadın olmak üzere toplam 309 üniversite öğrencisi gönüllü olarak katılmıştır. Araştırmada kapsamında öğrencilere birinci bölümde ‘’Kişisel Bilgi Formu’’, ikinci bölümde ‘’ Spor Yapma ve Yapmama Nedenleri Ölçeği’’ uygulanmıştır. Ölçeklerden elde edilen verilerin istatistiksel analizi için SPSS 26.0 bilgisayar programı kullanılmıştır. Betimsel istatistikler (frekans ve yüzdeler) hesaplanmış, yapma/yapmama nedenlerinin cinsiyet ve aylık gelir ile bağımsız olup olmadığı Ki-Kare testi ile gerçekleştirilmiştir. Anlam düzeyi olarak 0.05 seçilmiştir. Bulgulara bakıldığında Zinde kalabilmek ve zayıflamak için spor yapma ile cinsiyetin bağımsız olmadığı anlaşılmıştır (p<0.05). Kadınların erkeklerden daha yüksek oranda, zinde kalabilmek ve zayıflamak için spor yaptıkları gözlenmiştir. Kadınların ders yüzünden spor yapmama oranı erkeklerden daha yüksektir. Benzer şekilde sosyal çevre baskısı yüzünden spor yapmama ile cinsiyet bağımsız değildir (p<0.05). Sonuç olarak; çeşitli değişkenler incelendiğinde spora katılımın bireylerde önemli bir gereksinim olduğu görülmüştür.

Bu çalışmanın amacı farklı meslek gruplarında yer alan bireylerin fiziksel aktivite yapma durumlarının yaşam doyumları ile ilişkisinin araştırılmasıdır. Bu amaç doğrultusunda araştırmaya farklı meslek gruplarında (Beden eğitimi öğretmeni, Akademisyen, Öğretmen diğer branşlar, Sağlık çalışanları ve Kolluk kuvvetleri) yer alan bireylerden iş hayatına devam eden 185’i erkek (%73,7), 66’sı kadın (%26,3), olmak üzere toplam 251 kişi gönüllü olarak katılmıştır. Ölçüm araçları olarak kişisel bilgi formu, uluslararası fiziksel aktivite anketi ve yaşam doyumu ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada ölçeklerden elde edilen verilerin istatistiksel analizi için SPSS 26.0 programı kullanılmıştır. Verilerin normallik sınaması Kolmogorov-Smirnov testi ile yapılmış, Yaşam doyumu toplam puanı ve MET puanlarının normallik varsayımını sağlamadığı tespit edilmiştir. Değişkenler arasındaki farkları belirlemek için iki grubun karşılaştırılması için Mann-Whitney U Testi, ikiden fazla grubun karşılaştırılması için Kruskal-Wallis Testi kullanılmıştır. Bununla birlikte araştırma kapsamındaki değişkenler arasındaki ilişkileri belirlemek için Spearman Korelasyon katsayıları kullanılmıştır. Katılımcıların geneli ele alındığında, Yaşam doyum puanları ile, MET orta ve MET Toplam değerleri arasında pozitif yönde anlamlı korelasyonlar gözlenmiştir (p