Ayşe Aslı Bozdağ

Pazarlama iletişiminde Yapay Zekâ, Sanal Etkileyiciler ve Dijital İkizlerin entegrasyonu hem dönüştürücü fırsatlar sunmakta hem de etik zorluklar yaratmaktadır. Bu nitel araştırma konu teknolojilerin etkilerini ve mevcut bilgi ile uygulama boşluklarını incelemektedir. Ana amaç, bu araçların pazarlamada nasıl tanımlandığı ve kullanıldığı hakkında etik çerçeveleri etkili entegrasyon için ortaya koymaktır. Çalışma, dijital pazarlama yeniliklerinin teorik temelleri ile gerçek dünya uygulamaları arasındaki boşluğu ele almakta, sürekli adaptasyon ve öğrenmenin etik karmaşıklıkları önlemedeki önemini vurgulamaktadır. Araştırma, bu teknolojilerin kişiselleştirilmiş ve etkileşimli deneyimlerle pazarlama sonuçlarını nasıl iyileştirebileceğini öne sürerken, etik ihmallerin ve değer uyumsuzluklarının marka güvenilirliği ve tüketici güvenine zarar verebileceğine dikkat çeker. Bu doğrultuda "Dijital Kişi Kullanımı ve Sanal Etkileyici Uyum Modeli" adında şeffaf ve etik bir uyum çerçevesi önerir. Bu, etik standartlar, sürekli performans izleme ve paydaş geri bildirimleriyle desteklenmektedir ve marka değerleriyle uyumlu pazarlama iletişimini hedefler. Yakın gelecekte, bu sistemleri herhangi bir amaçla kullanan kuruluşlardan, enerji tüketimi ve veri yönetimini, sosyo-etik, ekonomik ve çevresel etkilerini sürdürülebilirlik raporlarına dahil etmeleri talep edilecektir. Bu durum, güçlü etik taahhütler ile stratejik öngörülerin zorunluluğunu ortaya koyacaktır. Konu makale, etik dijital pazarlama için işbirlikçi bir ekosistem oluşturulmasının önemini vurgulanmakta ve teknolojinin etkileşim manzarasını nasıl yeniden şekillendirdiği hakkında daha kapsamlı bir anlayışa katkıda bulunmaktadır. Bulgular, yapay zekâ ve sanal etkileyici kullanımının tüketici güveni ve marka itibarını ancak şeffaflık, etik uyum ve sürekli performans izleme ile güçlendirebileceğini ve aksi durumda markalar açısından ciddi riskler barındırdığını göstermektedir.

The growing integration of Artificial Intelligence (AI) in marketing has introduced both opportunities and challenges, particularly concerning consumer trust. This paper critically examines two emerging phenomena: AI Washing , where companies exaggerate AI capabilities for marketing advantage, and AI Booing, a public backlash fueled by unmet expectations, ethical concerns, and transparency issues. By analyzing the interplay between these opposing forces, we explore the cyclical nature of AI mistrust and its implications for responsible AI adoption in marketing. Through a review of existing literature and industry examples, this study identifies key ethical, operational, and regulatory challenges in AI-driven marketing strategies. Our findings call attention to the need for transparency, human agency, stakeholder collaboration, and ethical data management to foster responsible AI practices that align with consumer trust and regulatory expectations. We conclude with recommendations for marketing professionals and policymakers to mitigate the cycle of AI mistrust and establish more credible AI integrations in marketing.

This qualitative study adopts a visual social semiotic approach to examine the multifaceted engagement incited by Annie Leibovitz’s photograph portraying Cristiano Ronaldo and Lionel Messi in a contemplative game of chess, ensconced amidst an array of Louis Vuitton merchandise. Through semiotics, mise en scène, and sociolinguistics, we unravel the photograph’s layered significances, employing studium and punctum to dissect viewer engagement. Cognitive linguistics reveals the interplay of myths, metaphors, and metonymy, crafting a narrative that intertwines football, chess, and luxury into potent cultural symbols. The mise en scène theory illuminates the nuanced balance between authenticity and artifice, while sociolinguistic insights bridge visual and linguistic communications for a diverse audience. The photograph, as a convergence of composition, culture, and technology, exemplifies how visual narratives blend these elements to forge connections and evoke responses. This paper aims to contribute to the understanding of digital visual storytelling’s power in shaping cultural dialogues and perceptions, showcasing the role of iconic imagery in the tapestry of social media discourse.

In an era where technology increasingly blurs the line between the artificial and the real, this article explores the concept of Digital Lazarus. This term refers to the use of artificial intelligence (AI) to revive and repurpose the performances and personas of individuals from the past. Far from being confined to the entertainment sector, the ripple effects of Digital Lazarus challenge our understanding of authenticity, talent, and the human experience itself. The review article explores the ethical dilemmas of resurrecting popular figures, the unsettling eeriness of increasingly human-like AI entities, and the commercial motivations that drive such initiatives. It also examines the profound impact on societal communication, the life cycle of talent, and the altered grief process in the digital age. By raising critical questions about the exploitation or honoring of legacies, the article offers a nuanced perspective on a future where the boundaries between the real and the artificial are not just blurred but are being actively redefined.

As the global influence of artificial intelligence (AI) in our daily lives and the looming advent of artificial general intelligence (AGI) become increasingly apparent, the need for a sophisticated interpretive framework intensifies. This paper introduces ‘AIsmosis’–a term that captures AI’s gradual, nuanced integration into society, and akin to the biological process of osmosis. AI’s integration dynamics are examined through the lens of three pivotal theories: social construction of technology, technological determinism, and diffusion of innovations. These theories collectively elucidate the sociocultural influences on AI, the potential repercussions of unchecked technological growth, and the factors driving the adoption of novel technologies. Building upon these explorations, the ‘controlled AIsmosis’ conceptual framework emerges, emphasizing ethically conscious development, active stakeholder communication, and democratic dialogue in the context of AI technology adoption. Rooted in communicative action theory, this framework illuminates AI’s transformative impact on society. It calls for a comprehensive evaluation of systems that steer AI diffusion and their potential impacts, acknowledging the pervasive influence of AI and transcending traditional disciplinary boundaries. This work underscores the need for a multidisciplinary and interdisciplinary approach in investigating the complex AI-society interplay and understanding the ethical and societal consequences of AIsmosis.