Arife Hümeyra Hüsmen
Research Subjects
Research Interests
Arife Hümeyra Hüsmen has a total of 1 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Ergin Şafak Dikmen
Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi
1 shared publication
Latest Publications
- 21 September 2026
- Published by SAGE Publications in Media, Culture & Society
The “Netflix Look”: Moving image aesthetics as data under platform logic
This article examines Netflix’s industrial model through the framework of platform logic, arguing that the data-centric approach it adopts in the production of moving images alters the creative process. The result is a conceptual shift from shooting a film to capturing an image. Bridging platform studies and film theory, I build on David Bordwell’s poetics of cinema, which conceives the production process as a negotiation between institutional constraints and creative intention. Analyzing the Netflix Partner Help Center as a primary document, I argue that it reflects a departure from this traditional dynamic and that Netflix conceptualizes moving image production as a data capture process. I conclude that this transformation reflects a broader data logic that extends beyond Netflix to the production of contemporary moving images.
- 21 September 2026
- Published by SAGE Publications in Media, Culture & Society
The “Netflix Look”: Moving image aesthetics as data under platform logic
This article examines Netflix’s industrial model through the framework of platform logic, arguing that the data-centric approach it adopts in the production of moving images alters the creative process. The result is a conceptual shift from shooting a film to capturing an image. Bridging platform studies and film theory, I build on David Bordwell’s poetics of cinema, which conceives the production process as a negotiation between institutional constraints and creative intention. Analyzing the Netflix Partner Help Center as a primary document, I argue that it reflects a departure from this traditional dynamic and that Netflix conceptualizes moving image production as a data capture process. I conclude that this transformation reflects a broader data logic that extends beyond Netflix to the production of contemporary moving images.
- 3 June 2026
- Published by Sinema Arastirmalari Dergisi in sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi
- Vol. 17 (1) , 7-35
“Kötü” Filmlerin Kültürel Yüceltimi: Parasinema Örneği Olarak Dünyayı Kurtaran Adam
Parasinema, ana akım sinema anlayışına karşıt biçimde gelişen alternatif seyretme ve okuma pratiklerini ifade eden bir yaklaşımdır. Bu yaklaşım kendi beğeni kalıplarını oluşturur ve kimi seyirlikleri öne çıkardığı kimilerini ise dışarıda bıraktığı bir seçkinciliğe yaslanır. Çalışma, Çetin İnanç’ın Dünyayı Kurtaran Adam (1982) filmi üzerinden parasinemanın öne çıkardığı ürünleri neden ve nasıl yücelttiğini sorgulamayı hedefliyor. Dünyayı Kurtaran Adam, egemen sinema alanının formlarına “kafa tutma” girişimi sayılan kült statüsünde bir film. Yeşilçam’ın B sınıfı fantastik filmlerinden biri olarak 1960-1980 dönemi Üçüncü Dünya sinemalarının üretim koşullarını da örnekleyen bir yapım. Bu bağlamlar çerçevesinde, eleştirmenler ve izleyici kitleleri tarafından Dünyayı Kurtaran Adam’ın neden ve nasıl yüceltildiği sorgulandığında, filmin dönemin üretim zorluklarını yansıttığı ve farklı ana akım üretimlerden aldığı görüntü ve sesleri harmanlayarak çeşitli kültürel okumalara olanak sağladığı için kültleştirildiği sonucuna varılabilir.
- 3 June 2026
- Published by Sinema Arastirmalari Dergisi in sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi
- Vol. 17 (1) , 7-35
“Kötü” Filmlerin Kültürel Yüceltimi: Parasinema Örneği Olarak Dünyayı Kurtaran Adam
Parasinema, ana akım sinema anlayışına karşıt biçimde gelişen alternatif seyretme ve okuma pratiklerini ifade eden bir yaklaşımdır. Bu yaklaşım kendi beğeni kalıplarını oluşturur ve kimi seyirlikleri öne çıkardığı kimilerini ise dışarıda bıraktığı bir seçkinciliğe yaslanır. Çalışma, Çetin İnanç’ın Dünyayı Kurtaran Adam (1982) filmi üzerinden parasinemanın öne çıkardığı ürünleri neden ve nasıl yücelttiğini sorgulamayı hedefliyor. Dünyayı Kurtaran Adam, egemen sinema alanının formlarına “kafa tutma” girişimi sayılan kült statüsünde bir film. Yeşilçam’ın B sınıfı fantastik filmlerinden biri olarak 1960-1980 dönemi Üçüncü Dünya sinemalarının üretim koşullarını da örnekleyen bir yapım. Bu bağlamlar çerçevesinde, eleştirmenler ve izleyici kitleleri tarafından Dünyayı Kurtaran Adam’ın neden ve nasıl yüceltildiği sorgulandığında, filmin dönemin üretim zorluklarını yansıttığı ve farklı ana akım üretimlerden aldığı görüntü ve sesleri harmanlayarak çeşitli kültürel okumalara olanak sağladığı için kültleştirildiği sonucuna varılabilir.
- Open Access
- 27 March 2026
- Published by Akdeniz Universitesi Iletisim Fakultesi Dergisi in Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi
- No. 51,p. 25-43
“The Simulation of Reality” as a Media Topos: Tracing the Historical Trajectory of VR
Purpose: This study argues that contemporary VR technology reflects a longstanding media topos: the simulation of reality. To support this claim, the historical trajectory of VR technology is traced across eight stages, from the 19th-century panoramas to contemporary VR.Design/methodology/approach: This study is based on a review of canonical scholarly works on VR, from which eight stages are identified as the trajectory of the simulation of reality topos. Drawing on Erkki Huhtamo’s media archaeological approach, a topos is understood as a recurring cultural pattern that shapes how media technologies are perceived. For each stage, the study examines the key technological developments using available sources, including patents, technical research by innovators, and publicity materials.Findings: Recreating and simulating physical reality have often been presented as a novelty of VR and promoted as its primary affordance. However, this analysis reveals that VR is only a 21st-century manifestation of a centuries-long endeavor. This study shows that VR technology is not a novel development; rather, it is a continuation of earlier technological and discursive efforts, shaped by a specific sociotechnical imaginary and topos.Research limitations/implications: One limitation of this study is its focus on canonical texts and mainstream technologies, which leaves peripheral forms outside its scope. Future research could examine these forms.Practical implications: Practitioners may benefit from understanding how cultural and social expectations shape perceptions of VR as a device for simulating reality. Originality/value: This study is the first to examine VR through the lens of the simulation of reality topos, situating it within a historical trajectory rarely considered in previous research.
- 27 March 2026
- Published by Akdeniz Universitesi Iletisim Fakultesi Dergisi in Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi
- No. 51,p. 25-43
Open Access“The Simulation of Reality” as a Media Topos: Tracing the Historical Trajectory of VR
Purpose: This study argues that contemporary VR technology reflects a longstanding media topos: the simulation of reality. To support this claim, the historical trajectory of VR technology is traced across eight stages, from the 19th-century panoramas to contemporary VR.Design/methodology/approach: This study is based on a review of canonical scholarly works on VR, from which eight stages are identified as the trajectory of the simulation of reality topos. Drawing on Erkki Huhtamo’s media archaeological approach, a topos is understood as a recurring cultural pattern that shapes how media technologies are perceived. For each stage, the study examines the key technological developments using available sources, including patents, technical research by innovators, and publicity materials.Findings: Recreating and simulating physical reality have often been presented as a novelty of VR and promoted as its primary affordance. However, this analysis reveals that VR is only a 21st-century manifestation of a centuries-long endeavor. This study shows that VR technology is not a novel development; rather, it is a continuation of earlier technological and discursive efforts, shaped by a specific sociotechnical imaginary and topos.Research limitations/implications: One limitation of this study is its focus on canonical texts and mainstream technologies, which leaves peripheral forms outside its scope. Future research could examine these forms.Practical implications: Practitioners may benefit from understanding how cultural and social expectations shape perceptions of VR as a device for simulating reality. Originality/value: This study is the first to examine VR through the lens of the simulation of reality topos, situating it within a historical trajectory rarely considered in previous research.
- 27 June 2023
- Published by SineFilozofi in SineFilozofi
- Vol. 8 (15) , 114-133
Nostaljik Bir Deneyim Olarak Modernlik: Mimaroğlu Belgeseli
Bu çalışma, Marshall Berman’ın savunusu olan modernliğin bir deneyim ve süreç olduğu tezi üzerine kurulu. Bir süreç olan modernliğin günümüzde de devam ettiği fakat belirli özelliklerinin dönüşüm geçirdiği söylenebilir. Geç modernlik olarak anılan bu dönüşüm evresinde modernliğin etkileri hala görünürdür. Ancak teknolojik gelişmeler olumsuz etkilerini de göstermeye başlamış, modern hayat risk ve güvensizlik hissiyatları ile tanımlanır hale gelmiştir. Bu doğrultuda, modernlik deneyimi gibi geç modernliğin de birey üzerinde travmatik etkileri bulunduğu savunulabilir. Bu çalışma, modernlik deneyiminin elverişsiz sonuçlarından kaçış olarak şekillenen nostaljik imgeler üzerine bir tartışma alanı açma amacı taşımakta. Belirtilen amaç doğrultusunda Serdar Kökçeoğlu’nun Mimaroğlu belgeseli (2020) modernlik, geç modernlik ve nostalji kavramları ekseninde analiz edilmek için seçildi. Belgeselin belirtilen kavramları incelemek için seçilmesinin sebebi nostalji olgusuna getirdiği alternatif bakıştan kaynaklanıyor. Bu bakışı ortaya koyabilmek için Mimaroğlu belgeselinin biçim ve içerik olarak modernist yaklaşımları ortaya kondu. Şehir senfonisi film türüne ait bir estetiği benimsediği ve biyografisini ele aldığı isimlerin yaşamını modern kent imgeleri ile tanımladığı çıkarımına varıldı. Görünen modernist yüzeydeki nostaljik söylemi ortaya çıkarmak içinse belgeselin kurgusu ve modernlik deneyimine yaklaşımı incelendi. Biyografisi anlatılan Mimaroğlu çiftinin geç modern döneme ait bir yaşam sürdükleri görüldü. Güngör Mimaroğlu’nun röportajları vasıtasıyla aktarılan güncel durumda ise gençlik yıllarının yaşandığı bu modern döneme ve büyük kente özlem duyulduğu sonucuna varıldı. Modernist estetiğin aslında nostaljik bir modernlik deneyimini sunmak için kullanıldığı ortaya çıktı. Belgeselin modernist estetiğinin nostaljiye dönüştüğü sonucundan yola çıkılarak nostaljinin modernliğin kendisi haline gelebildiği görüldü. Nostaljinin alışageldik imgeleri olan ev, kırsal ve kolektif bir yaşam biçiminin geç modern dönemde dönüşüm geçirebildiği sonucuna varıldı.
- 27 June 2023
- Published by SineFilozofi in SineFilozofi
- Vol. 8 (15) , 114-133
Nostaljik Bir Deneyim Olarak Modernlik: Mimaroğlu Belgeseli
Bu çalışma, Marshall Berman’ın savunusu olan modernliğin bir deneyim ve süreç olduğu tezi üzerine kurulu. Bir süreç olan modernliğin günümüzde de devam ettiği fakat belirli özelliklerinin dönüşüm geçirdiği söylenebilir. Geç modernlik olarak anılan bu dönüşüm evresinde modernliğin etkileri hala görünürdür. Ancak teknolojik gelişmeler olumsuz etkilerini de göstermeye başlamış, modern hayat risk ve güvensizlik hissiyatları ile tanımlanır hale gelmiştir. Bu doğrultuda, modernlik deneyimi gibi geç modernliğin de birey üzerinde travmatik etkileri bulunduğu savunulabilir. Bu çalışma, modernlik deneyiminin elverişsiz sonuçlarından kaçış olarak şekillenen nostaljik imgeler üzerine bir tartışma alanı açma amacı taşımakta. Belirtilen amaç doğrultusunda Serdar Kökçeoğlu’nun Mimaroğlu belgeseli (2020) modernlik, geç modernlik ve nostalji kavramları ekseninde analiz edilmek için seçildi. Belgeselin belirtilen kavramları incelemek için seçilmesinin sebebi nostalji olgusuna getirdiği alternatif bakıştan kaynaklanıyor. Bu bakışı ortaya koyabilmek için Mimaroğlu belgeselinin biçim ve içerik olarak modernist yaklaşımları ortaya kondu. Şehir senfonisi film türüne ait bir estetiği benimsediği ve biyografisini ele aldığı isimlerin yaşamını modern kent imgeleri ile tanımladığı çıkarımına varıldı. Görünen modernist yüzeydeki nostaljik söylemi ortaya çıkarmak içinse belgeselin kurgusu ve modernlik deneyimine yaklaşımı incelendi. Biyografisi anlatılan Mimaroğlu çiftinin geç modern döneme ait bir yaşam sürdükleri görüldü. Güngör Mimaroğlu’nun röportajları vasıtasıyla aktarılan güncel durumda ise gençlik yıllarının yaşandığı bu modern döneme ve büyük kente özlem duyulduğu sonucuna varıldı. Modernist estetiğin aslında nostaljik bir modernlik deneyimini sunmak için kullanıldığı ortaya çıktı. Belgeselin modernist estetiğinin nostaljiye dönüştüğü sonucundan yola çıkılarak nostaljinin modernliğin kendisi haline gelebildiği görüldü. Nostaljinin alışageldik imgeleri olan ev, kırsal ve kolektif bir yaşam biçiminin geç modern dönemde dönüşüm geçirebildiği sonucuna varıldı.