Monika Rębisz-Kaszuba
Monika Rębisz-Kaszuba has a total of 5 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Marek Kucharzewski
Wladyslaw Bieganski Collegium Medicum, Jan Dlugosz University in Czestochowa, 42-200 Czestochowa, Poland
2 shared publications - Gadi Borkow
MedCu Technologies Ltd., Herzliya 4672200, Israel
1 shared publication - Ireneusz Ryszkiel
Department of Internal Medicine, Metabolic Diseases and Angiology, Faculty of Health Sciences in Katowice, Medical University of Silesia, Ziołowa 45/47, 40-635 Katowice, Poland
1 shared publication - Jakub Brela1 shared publication
- Kinga Spyrka
Wladyslaw Bieganski Collegium Medicum, Jan Długosz University in Częstochowa
1 shared publication
Latest Publications
- 1 September 2024
- Published by Evereth Publishing in Forum Leczenia Ran
- Vol. 5 (3) , 121-128
Leczenie owrzodzeń żylnych na przestrzeni wieków
Leczenie ran jest sztuką, której początki sięgają początków ludzkości. Można przypuszczać, że dobór różnych materiałów o właściwościach wspomagających gojenie ran następował metodą prób i błędów przez długi okres. W rezultacie, gdy około 6000 lat temu zaczęły powstawać pierwsze cywilizacje, pojawiło się wiele skutecznych metod miejscowego leczenia ran. Od zarania dziejów rany i owrzodzenia skóry stanowiły przedmiot zainteresowania mędrców i medyków, ponieważ były nie tylko poważnym problemem dla chorych, ale również wyzwaniem dla osób zajmujących się ich leczeniem. Ogromny postęp w tej dziedzinie, dokonany w ciągu ostatnich 150 lat, nie byłby możliwy bez wcześniejszych osiągnięć i doświadczeń, które uczyniły zaopatrywanie ran jednym z głównych bodźców do rozwoju medycyny. Pomysłowość ludzi oraz ich dążenie do rozwiązywania problemów związanych z trudno gojącymi się ranami przyczyniały się do nieustannego doskonalenia metod leczenia. Już starożytni Rzymianie, Grecy oraz Babilończycy usystematyzowali objawy stanu zapalnego ran. Wśród pionierów w tej dziedzinie należy wymienić Hipokratesa z Kos, Aulusa Corneliusa Celsusa oraz arabskiego lekarza znanego pod łacińskim imieniem Abulcasis. Leczenie opierało się głównie na obserwacji i doświadczeniu. W terapii wykorzystywano różnorodne naturalne substancje, takie jak rośliny, miód, wino, pajęczyny czy mleko. Rany opatrywano materiałami pochodzenia naturalnego, m.in. lnem, wełną, jedwabiem czy gliną. Zioła stosowano w formie maści lub okładów, a wśród roślin o właściwościach ściągających lub antybakteryjnych używano m.in. dziurawca zwyczajnego, żywokostu oraz rdestu. Znaczący postęp w technikach leczenia ran nastąpił w XVII wieku, dzięki odkryciom w zakresie anatomii naczyń krwionośnych dokonanym przez Hieronima de Fabritiusa, Marcella Malpighiego oraz Benjamina Brodiego. W tym okresie zaczęto stosować bardziej zaawansowane procedury, takie jak podwiązywanie naczyń krwionośnych. Pojawiły się również innowacyjne metody opatrywania ran, w tym bandażowanie kończyn dolnych z wykorzystaniem materiałów nasączonych lekami, co znacząco przyczyniło się do poprawy skuteczności terapii.
- 1 September 2024
- Published by Evereth Publishing in Forum Leczenia Ran
- Vol. 5 (3) , 121-128
Leczenie owrzodzeń żylnych na przestrzeni wieków
Leczenie ran jest sztuką, której początki sięgają początków ludzkości. Można przypuszczać, że dobór różnych materiałów o właściwościach wspomagających gojenie ran następował metodą prób i błędów przez długi okres. W rezultacie, gdy około 6000 lat temu zaczęły powstawać pierwsze cywilizacje, pojawiło się wiele skutecznych metod miejscowego leczenia ran. Od zarania dziejów rany i owrzodzenia skóry stanowiły przedmiot zainteresowania mędrców i medyków, ponieważ były nie tylko poważnym problemem dla chorych, ale również wyzwaniem dla osób zajmujących się ich leczeniem. Ogromny postęp w tej dziedzinie, dokonany w ciągu ostatnich 150 lat, nie byłby możliwy bez wcześniejszych osiągnięć i doświadczeń, które uczyniły zaopatrywanie ran jednym z głównych bodźców do rozwoju medycyny. Pomysłowość ludzi oraz ich dążenie do rozwiązywania problemów związanych z trudno gojącymi się ranami przyczyniały się do nieustannego doskonalenia metod leczenia. Już starożytni Rzymianie, Grecy oraz Babilończycy usystematyzowali objawy stanu zapalnego ran. Wśród pionierów w tej dziedzinie należy wymienić Hipokratesa z Kos, Aulusa Corneliusa Celsusa oraz arabskiego lekarza znanego pod łacińskim imieniem Abulcasis. Leczenie opierało się głównie na obserwacji i doświadczeniu. W terapii wykorzystywano różnorodne naturalne substancje, takie jak rośliny, miód, wino, pajęczyny czy mleko. Rany opatrywano materiałami pochodzenia naturalnego, m.in. lnem, wełną, jedwabiem czy gliną. Zioła stosowano w formie maści lub okładów, a wśród roślin o właściwościach ściągających lub antybakteryjnych używano m.in. dziurawca zwyczajnego, żywokostu oraz rdestu. Znaczący postęp w technikach leczenia ran nastąpił w XVII wieku, dzięki odkryciom w zakresie anatomii naczyń krwionośnych dokonanym przez Hieronima de Fabritiusa, Marcella Malpighiego oraz Benjamina Brodiego. W tym okresie zaczęto stosować bardziej zaawansowane procedury, takie jak podwiązywanie naczyń krwionośnych. Pojawiły się również innowacyjne metody opatrywania ran, w tym bandażowanie kończyn dolnych z wykorzystaniem materiałów nasączonych lekami, co znacząco przyczyniło się do poprawy skuteczności terapii.
- 1 January 2022
- Published by Evereth Publishing in Forum Leczenia Ran
- Vol. 3 (4) , 67-73
Miedź – kolejny przełom w ewolucji gojenia ran?
Miedź od wieków była używana do eradykacji zakażeń bakteryjnych. Pierwiastek ten ma nie tylko działanie bakteriobójcze, ale również przyśpiesza proces angiogenezy i epitelizacji. W niniejszej pracy omówiono rolę miedzi w procesie gojenia ran.
- 1 January 2022
- Published by Evereth Publishing in Forum Leczenia Ran
- Vol. 3 (4) , 67-73
Miedź – kolejny przełom w ewolucji gojenia ran?
Miedź od wieków była używana do eradykacji zakażeń bakteryjnych. Pierwiastek ten ma nie tylko działanie bakteriobójcze, ale również przyśpiesza proces angiogenezy i epitelizacji. W niniejszej pracy omówiono rolę miedzi w procesie gojenia ran.