Tunç Durdu

Global population growth is increasing demand for food, driving large-scale monocultures and long supply chains. At the same time, more resilient and sustainable vegetable production is needed—one that focuses not only on yields but also on environmental health, social equity, and economic viability. Organic vegetable production offers a holistic approach by relying on natural ecosystem processes rather than external inputs like synthetic fertilizers or pesticides, aiming to maintain productivity, stability, and resilience. Vegetables exhibit distinct characteristics, including short growth cycles, high nutrient demand, small-scale production structures, cultivation under both greenhouse and open-field conditions, high market value, and pronounced postharvest perishability. These features make organic vegetable production particularly complex and management-intensive, requiring precise and timely interventions. Under the pressures of climate change, such as increased temperature variability, more frequent extreme weather events, and growing water scarcity, these challenges become even more pronounced. Thus, effective soil and crop management emerges as a central component of organic production systems. This encompasses key aspects such as soil fertility management, efficient water use, balanced crop nutrition, pest and disease regulation, and the optimization of plant–soil interactions. Together, these factors are essential for achieving sustainable, productive, and resilient systems. Here, we synthesize current scientific knowledge on techniques and management practices in organic vegetable production while also highlighting existing challenges and identifying key research needs.

Vegetable production worldwide is heavily influenced by climate change. We aimed to determine the responses of some local tomato landraces from Mediterranean countries pre-selected as drought tolerant according to previous screening tests at an early stage. Three irrigation approaches were applied: Full irrigation (Ir-Full), Deficit 1 (Ir-Def1), and Deficit 2 (Ir-Def2) irrigation. Drought stress was simulated via controlled irrigation deficit, reducing the amount of water applied by 35% and 50% in Ir-Def1 and Ir-Def2, respectively. Plant growth, yield, some fruit physicochemical properties, water consumption, and water use efficiency were measured. The results revealed that water deficit adversely affected total and marketable yields, plant growth, and biomass while enhancing some specific quality parameters. Landrace responses varied across different levels of water deficit. Among the tested tomato landraces, ‘Valldemossa’, ‘Chondrokats’, and ‘TR62367’ exhibited strong yield performance, with up to 4 kg m⁻² under water-limited conditions, whereas ‘Cherry-INRAE 1’, ‘Cherry-INRAE 3’, and ‘Cherry-INRAE 4’ excelled in fruit quality attributes, reaching up to 9.3% Brix, 14.07 mg 100 g⁻¹ vitamin C, 7.77 mg GAE 100 g⁻¹ total phenols, and 75.74 µmol TE g⁻¹ antioxidant activity. The amount of water could be reduced by 35% without compromising yield or quality in the most drought-tolerant landraces.

Hidroponik fesleğen (Ocimum bacilium) yetiştiriciliğinde solucan gübresi (vermikompost) uygulamasının bitki gelişimi, verim ve bazı kalite parametreleri üzerine etkilerinin araştırıldığı bu araştırmada, vermikompost yapraktan püskürtme, kökten besin solüsyonu ile uygulama ve hem kökten hem yapraktan verilme şeklinde uygulanmıştır. Kontrol uygulamasında sadece besin solüsyonu uygulanmış, yapraklardan sadece su püskürtülmüştür. Tohumlar file saksılarda her saksıya 10 tohum olacak şekilde torf ortamına elle ekilmiş, tohum ekiminden 84 gün sonra bitkiler yaklaşık 25 cm boylandığında tek seferde hasat yapılarak deneme sonlandırılmıştır. Ekim sonrası 45’lik viyollere konan file saksılar, 22±2°C sıcaklık ve %85 nemde çimlendirme odasında 4 gün tutulmuştur. Fideler 2 gerçek yapraklı oldukları zaman hidroponik sisteme (Besleyici Film Tekniği, NFT) yetiştirme kanallarına aktarılmıştır. Kapalı sistem yetiştiricilikte besleme+drenaj tankları her konu için ayrılarak, tanklardaki EC ve pH değerlerinin kontrolü yapılarak yetiştiricilik yapılmıştır. Araştırmada bitki morfolojik gelişim parametreleri, biyokütlesi, bitki ağırlığı ve verim, yaprak renk değerleri, vitamin C ve nitrat içerikleri belirlenmiştir. Elde edilen veriler değerlendirildiğinde, vermikompost uygulamasının bitki gelişimi ve verimini arttırdığı; uygulama yeri olarak yapraktan yapılan püskürtme şeklinde uygulamanın diğer uygulamalara göre daha iyi sonuç verdiği görülmüştür. Bu nedenle hidroponik fesleğen yetiştiriciliğinde kaliteden ödün vermeden mevcut verimi arttırmak ve erkencilik sağlamak adına sıvı vermikompostun yapraktan uygulaması önerilmektedir.

Amaç: Bu çalışmada etkin mikroorganizmaların ve kompostun ayrı ve birlikte uygulanmasının ısıtmasız sera koşullarında biber (cv. Pusula F1) yetiştiriciliğinde verim, meyve kalitesi ve yaprak besin elementi içeriği üzerine etkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Araştırmada 5 konu denemeye alınmıştır: (1) Kontrol, (2) Ecorec kompost uygulaması (KMP), (3) Etkin Mikroorganizma (EM) uygulaması (dikimde ve 15 günde bir sürekli) (EM), (4) Dikimde EM uygulaması +kompost (EM+KMP) ve (5) EM uygulaması (15 günde bir sürekli) +kompost (15EM+KMP). Kontrol dahil olmak üzere tüm uygulamalara toprak analiz sonuçlarına göre mineral gübre uygulaması yapılmıştır. Araştırma Bulguları: Uygulamaların üst aksam ve kök yaş ağırlığına etkileri önemli bulunmuştur. Üst aksam yaş ağırlığı EM uygulamasında en yüksek olmuştur. Kompost uygulamasından en yüksek verim değerleri alınmıştır. Kompost uygulaması ile toplam ve pazarlanabilir verim değerleri sırasıyla %60.4 ve %61.4 artmıştır. Sonuç: KMP ve EM+KMP uygulamalarının verim ve bitki besin elementi alımına etkileri nedeniyle ön plana çıktığı ve yüksek verim ve toprak verimliliğinin sürdürülebilirliği açısından tavsiye edilebilecek uygulamalar olduğu sonucuna varılmıştır.