Sera Yelözer
Research Subjects
Sera Yelözer has a total of 9 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Emma L. Baysal
Trakya University, Edirne, Turkey
2 shared publications - Güneş Duru
Mimar Sinan Fine Arts University
2 shared publications - Mihriban Özbaşaran
Faculty of Letters, Department of Prehistoric Archaeology, Istanbul University, Istanbul, Türkiye
2 shared publications - Nurcan Kayacan
Istanbul University
2 shared publications - Fatma Kalkan
Department of Archaeology and History of Art Koç University İstanbul Türkiye
1 shared publication - Melis Uzdurum
Department of Cultures, University of Helsinki, Helsinki, Finland
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 3 April 2025
- Published by Taylor & Francis in Public Archaeology
- Vol. 24 (2) , 81-104
Invisible Archaeologies of Decolonization: Western Asian Archaeology, a View from Türkiye
- 3 April 2025
- Published by Taylor & Francis in Public Archaeology
- Vol. 24 (2) , 81-104
Open AccessInvisible Archaeologies of Decolonization: Western Asian Archaeology, a View from Türkiye
- 1 January 2025
- Published by Springer Nature
- p. 227-243
Bodies and Behaviours: Archaeological Material Culture and the Interpretation of Identity at the Neolithic Transition
- 1 January 2025
- Published by Springer Nature
- p. 227-243
Bodies and Behaviours: Archaeological Material Culture and the Interpretation of Identity at the Neolithic Transition
- Open Access
- 5 August 2024
- Published by Antiquity Publications in Antiquity
- Vol. 98 (401) , 1163-1180
Variation in the development of Neolithic societies atop the Central Anatolian Plateau: recent results from Balıklı
Regional variation in the historic development of agricultural societies in South-west Asia is increasingly apparent. Recent investigations at the wetland site of Balıklı (c. 8300–7900 BC) provide new insights into the initial processes of sedentism in Central Anatolia and the interaction of early communities within local and larger-scale networks. Located near major obsidian sources, excellent architectural preservation and faunal and botanical records at Balıklı suggest cultural connections to the upper Middle Euphrates region, yet inhabitants of the site do not appear to have participated in the wider South-west Asian obsidian-exchange networks and largely relied on wild resources.
- 5 August 2024
- Published by Antiquity Publications in Antiquity
- Vol. 98 (401) , 1163-1180
Open AccessVariation in the development of Neolithic societies atop the Central Anatolian Plateau: recent results from Balıklı
Regional variation in the historic development of agricultural societies in South-west Asia is increasingly apparent. Recent investigations at the wetland site of Balıklı (c. 8300–7900 BC) provide new insights into the initial processes of sedentism in Central Anatolia and the interaction of early communities within local and larger-scale networks. Located near major obsidian sources, excellent architectural preservation and faunal and botanical records at Balıklı suggest cultural connections to the upper Middle Euphrates region, yet inhabitants of the site do not appear to have participated in the wider South-west Asian obsidian-exchange networks and largely relied on wild resources.
- Open Access
- 1 May 2024
- Published by Turk Tarih Kurumu in Höyük
- No. 13,p. 1-18
Aşıklı Höyük’ün Çocukları
İnsan yaşamında bilişsel ve teknolojik gelişimin en önemli aşaması, çocukluk dönemidir. Buna karşın tarih öncesi toplulukların dünyasında çocuklar, genelde ihmal edilen bir alan olmuştur. Bu konuda araştırma azlığının nedeni, çalışmaların genellikle tarih öncesi toplulukların sosyo-ekonomik dünyalarını meydana getiren temel aktiviteler olan tarım, hayvancılık, avcılık-toplayıcılık ve çeşitli zanaatlar gibi çoğunlukla fiziksel güç ve bilişsel beceri gerektiren konulara odaklanmış olmasıdır. Bu nedenle, çoğu zaman arkeologlar için, örneğin Neolitik bir köy, besin üretimi ile meşgul olan yetişkin bireylerle özdeştir. Çocuklar ise üretim faaliyetlerinin aktif bir parçası olmaya başladıkları belirli bir yaşa gelene dek toplumun en pasif halkası olarak görülürler. Ancak, etnografik ve arkeolojik çalışmalar, yetişkin bireylerin gündelik sorumluluklara ve zanaatlara ilişkin bilgi ve becerilerinin gelişimi, bireyin seçeceği uzmanlık, topluluk içindeki kimlik ve rollerinin çocukluk döneminde oluşmaya başladığını göstermektedir. Bu nedenle tarih öncesi bir topluluğu anlamak için çocukların dünyasını anlamak en az yetişkin bireyler kadar önemlidir. Bu makale, bundan 10 bin yıl öncelerinde Aşıklı Höyük’te doğan ve ölen çocuklar üzerinedir. Bebek ve çocuklara dair iskelet verilerinin yanı sıra yontma taş (obsidiyen) işçiliği üzerine yürütülen teknolojik analizler sonucunda, çocukların da üretim süreci içerisinde yer aldıkları saptanmış ve böylelikle çocuklar, arkeolojik veriler vasıtasıyla görünür kılınmıştır. Çalışmada, son veriler ışığında, Aşıklı topluluğunun bin yıllık uzun ve kesintisiz iskân tarihinde bebeklerin ve çocukların yeri ve biyolojik ve sosyal kimlikleri ele alınmaktadır.
- 1 May 2024
- Published by Turk Tarih Kurumu in Höyük
- No. 13,p. 1-18
Open AccessAşıklı Höyük’ün Çocukları
İnsan yaşamında bilişsel ve teknolojik gelişimin en önemli aşaması, çocukluk dönemidir. Buna karşın tarih öncesi toplulukların dünyasında çocuklar, genelde ihmal edilen bir alan olmuştur. Bu konuda araştırma azlığının nedeni, çalışmaların genellikle tarih öncesi toplulukların sosyo-ekonomik dünyalarını meydana getiren temel aktiviteler olan tarım, hayvancılık, avcılık-toplayıcılık ve çeşitli zanaatlar gibi çoğunlukla fiziksel güç ve bilişsel beceri gerektiren konulara odaklanmış olmasıdır. Bu nedenle, çoğu zaman arkeologlar için, örneğin Neolitik bir köy, besin üretimi ile meşgul olan yetişkin bireylerle özdeştir. Çocuklar ise üretim faaliyetlerinin aktif bir parçası olmaya başladıkları belirli bir yaşa gelene dek toplumun en pasif halkası olarak görülürler. Ancak, etnografik ve arkeolojik çalışmalar, yetişkin bireylerin gündelik sorumluluklara ve zanaatlara ilişkin bilgi ve becerilerinin gelişimi, bireyin seçeceği uzmanlık, topluluk içindeki kimlik ve rollerinin çocukluk döneminde oluşmaya başladığını göstermektedir. Bu nedenle tarih öncesi bir topluluğu anlamak için çocukların dünyasını anlamak en az yetişkin bireyler kadar önemlidir. Bu makale, bundan 10 bin yıl öncelerinde Aşıklı Höyük’te doğan ve ölen çocuklar üzerinedir. Bebek ve çocuklara dair iskelet verilerinin yanı sıra yontma taş (obsidiyen) işçiliği üzerine yürütülen teknolojik analizler sonucunda, çocukların da üretim süreci içerisinde yer aldıkları saptanmış ve böylelikle çocuklar, arkeolojik veriler vasıtasıyla görünür kılınmıştır. Çalışmada, son veriler ışığında, Aşıklı topluluğunun bin yıllık uzun ve kesintisiz iskân tarihinde bebeklerin ve çocukların yeri ve biyolojik ve sosyal kimlikleri ele alınmaktadır.