Emre Şen
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Emre Şen has a total of 181 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Ali Fuat Karacuha
Department of Cardiovascular Surgery, Heart Center, Cebeci Hospitals, Ankara University School of Medicine, Ankara, Turkey
3 shared publications - Ahmet Kayan
Department of Cardiovascular Surgery, Heart Center, Cebeci Hospitals, Ankara University School of Medicine, 06340 Ankara, Turkey
2 shared publications - Ahmet Rüçhan Akar
Department of Cardiovascular Surgery, Heart Center, Ankara University Faculty of Medicine, Cebeci Hospital, Ankara, Türkiye
2 shared publications - Evren Ozcinar
Department of Cardiovascular Surgery, Ankara University, 06100 Ankara, Turkey
2 shared publications - Fatma Akça
Kırıkkale High Specialization Hospital
2 shared publications - Irem Dincer
Department of Cardiology, Ankara University Faculty of Medicine, Ankara, Türkiye
2 shared publications
Latest Publications
- 23 March 2026
- Published by Academician Publishing
- p. 433-500
Dejeneratif Mitral Kapak Hastalıkları
Dejeneratif mitral kapak hastalığı (DMKH), aort darlığından sonra en sık görülen edinsel kapak hastalığı olup, yaşla birlikte prevalansı artan ve primer mitral yetersizliğin en sık nedeni olan bir kapak patolojisidir. Toplum temelli çalışmalarda mitral kapak prolapsusu (MVP) prevalansı genç erişkinlerde %2–3 düzeyinde iken, 65 yaş üzerindeki bireylerde %6–10’a kadar yükselmektedir. MVP, yaprakçıkların sistolde sol atriyuma ≥2 mm yer değiştirmesi ile tanımlanır ve hastalığın en belirgin fenotipini oluşturur. Fibroelastik yetersizlik (FED), ileri yaşlarda daha sık görülen; yaprakçıklarda incelme, kısalık ve kordalarda frajilite ile karakterize, çoğunlukla tek segment tutulumu (özellikle P2) ve ani kordal rüptür sonucu akut ciddi yetmezlik ile seyreden bir formdur. Barlow hastalığı ise genç yaşlarda başlayabilen, yaprakçıklarda diffüz kalınlaşma, miksomatöz dejenerasyon, fazlalık doku ve anüler dilatasyon ile karakterize; genellikle çok segmentli tutulumu olan ve aritmi riski yüksek bir fenotiptir. Ayrıca kordal rüptür, mitral anüler kalsifikasyon (MAK), mitral anülus ayrışması (disjunction) ve GAP-BAV gibi fenotipler de klinik spektrumun çeşitliliğini artırmaktadır. Tanıda ekokardiyografi temel yöntemdir. Carpentier sınıflaması (Tip I: normal hareket, Tip II: aşırı hareket/prolapsus, Tip III: kısıtlı hareket) cerrahi planlamada halen altın standarttır. Segmental anatomi analizi (A1–A2–A3, P1–P2–P3, kommissural segmentler C1-C2) onarım stratejisinin belirlenmesinde kritik rol oynar. Fonksiyonel değerlendirmede anüler dilatasyon, yaprakçık hareketleri, koaptasyon yüksekliği, jet özellikleri ve ventrikül fonksiyonları analiz edilerek kapak onarımının başarısı öngörülür. Yüksek hacimli merkezlerde uygulanan modern kapak onarım teknikleri, düşük mortalite oranları, düşük tromboemboli/enfektif endokardit riski ve replasmana göre üstün uzun dönem sağkalım sonuçlarıyla öne çıkmaktadır. Mitral cerrahiye ek olarak, atriyal fibrilasyonu (AF) olan hastalarda eş zamanlı cerrahi ablasyon önerilmekte; sol atriyal apendiks oklüzyonu (LAAO) oral antikoagülasyona ek strateji olarak inme ve tromboemboli riskini azaltmaktadır. İleri evre olgularda sıklıkla gelişen triküspit yetersizliğinde ring veya sütür ile yapılan triküspit anüloplastisi sağ ventrikül fonksiyonunun korunması açısından önemlidir. Ulusal ölçekte, mitral kapak onarım tekniklerinin yaygın ve etkin uygulanabilmesi için eğitim programları Türk Kalp Damar Cerrahisi Derneği (TKDCD) öncülüğünde sürdürülmektedir. Minimal invaziv mitral cerrahi, medyan sternotomiye alternatif olarak sağ torakotomi veya hemitorakotomi yaklaşımlarıyla daha az travma, daha hızlı iyileşme ve kozmetik avantaj sağlar. Robotik mitral cerrahi, üç boyutlu görüntüleme ve robotik enstrümantasyon sayesinde kompleks onarımlarda üstün hassasiyet sunar. Tedavi stratejilerinin belirlenmesinde multidisipliner kalp ekibi yaklaşımı günümüzde standart hale gelmiştir. Bu ekip, her hastanın klinik özelliklerini, anatomisini, cerrahi riskini ve yaşam beklentisini değerlendirerek bireyselleştirilmiş kararlar vermekte; böylece onarımın başarısı ve uzun dönem prognoz iyileştirilmektedir. Transkateter yaklaşımlar, yüksek riskli hasta grubunda cerrahiye alternatif oluşturmaktadır. Gelecek perspektifinde yapay zekâ tabanlı görüntüleme analizleri, biyomekanik modelleme, yeni nesil transkateter sistemler, 4D akım manyetik rezonans görüntüleme ve mitral yaprakçık biyolojisi üzerine translasyonel araştırmalar, bireyselleştirilmiş tedavi stratejilerinin gelişimine katkı sağlayacaktır.
- 23 March 2026
- Published by Academician Publishing
- p. 433-500
Dejeneratif Mitral Kapak Hastalıkları
Dejeneratif mitral kapak hastalığı (DMKH), aort darlığından sonra en sık görülen edinsel kapak hastalığı olup, yaşla birlikte prevalansı artan ve primer mitral yetersizliğin en sık nedeni olan bir kapak patolojisidir. Toplum temelli çalışmalarda mitral kapak prolapsusu (MVP) prevalansı genç erişkinlerde %2–3 düzeyinde iken, 65 yaş üzerindeki bireylerde %6–10’a kadar yükselmektedir. MVP, yaprakçıkların sistolde sol atriyuma ≥2 mm yer değiştirmesi ile tanımlanır ve hastalığın en belirgin fenotipini oluşturur. Fibroelastik yetersizlik (FED), ileri yaşlarda daha sık görülen; yaprakçıklarda incelme, kısalık ve kordalarda frajilite ile karakterize, çoğunlukla tek segment tutulumu (özellikle P2) ve ani kordal rüptür sonucu akut ciddi yetmezlik ile seyreden bir formdur. Barlow hastalığı ise genç yaşlarda başlayabilen, yaprakçıklarda diffüz kalınlaşma, miksomatöz dejenerasyon, fazlalık doku ve anüler dilatasyon ile karakterize; genellikle çok segmentli tutulumu olan ve aritmi riski yüksek bir fenotiptir. Ayrıca kordal rüptür, mitral anüler kalsifikasyon (MAK), mitral anülus ayrışması (disjunction) ve GAP-BAV gibi fenotipler de klinik spektrumun çeşitliliğini artırmaktadır. Tanıda ekokardiyografi temel yöntemdir. Carpentier sınıflaması (Tip I: normal hareket, Tip II: aşırı hareket/prolapsus, Tip III: kısıtlı hareket) cerrahi planlamada halen altın standarttır. Segmental anatomi analizi (A1–A2–A3, P1–P2–P3, kommissural segmentler C1-C2) onarım stratejisinin belirlenmesinde kritik rol oynar. Fonksiyonel değerlendirmede anüler dilatasyon, yaprakçık hareketleri, koaptasyon yüksekliği, jet özellikleri ve ventrikül fonksiyonları analiz edilerek kapak onarımının başarısı öngörülür. Yüksek hacimli merkezlerde uygulanan modern kapak onarım teknikleri, düşük mortalite oranları, düşük tromboemboli/enfektif endokardit riski ve replasmana göre üstün uzun dönem sağkalım sonuçlarıyla öne çıkmaktadır. Mitral cerrahiye ek olarak, atriyal fibrilasyonu (AF) olan hastalarda eş zamanlı cerrahi ablasyon önerilmekte; sol atriyal apendiks oklüzyonu (LAAO) oral antikoagülasyona ek strateji olarak inme ve tromboemboli riskini azaltmaktadır. İleri evre olgularda sıklıkla gelişen triküspit yetersizliğinde ring veya sütür ile yapılan triküspit anüloplastisi sağ ventrikül fonksiyonunun korunması açısından önemlidir. Ulusal ölçekte, mitral kapak onarım tekniklerinin yaygın ve etkin uygulanabilmesi için eğitim programları Türk Kalp Damar Cerrahisi Derneği (TKDCD) öncülüğünde sürdürülmektedir. Minimal invaziv mitral cerrahi, medyan sternotomiye alternatif olarak sağ torakotomi veya hemitorakotomi yaklaşımlarıyla daha az travma, daha hızlı iyileşme ve kozmetik avantaj sağlar. Robotik mitral cerrahi, üç boyutlu görüntüleme ve robotik enstrümantasyon sayesinde kompleks onarımlarda üstün hassasiyet sunar. Tedavi stratejilerinin belirlenmesinde multidisipliner kalp ekibi yaklaşımı günümüzde standart hale gelmiştir. Bu ekip, her hastanın klinik özelliklerini, anatomisini, cerrahi riskini ve yaşam beklentisini değerlendirerek bireyselleştirilmiş kararlar vermekte; böylece onarımın başarısı ve uzun dönem prognoz iyileştirilmektedir. Transkateter yaklaşımlar, yüksek riskli hasta grubunda cerrahiye alternatif oluşturmaktadır. Gelecek perspektifinde yapay zekâ tabanlı görüntüleme analizleri, biyomekanik modelleme, yeni nesil transkateter sistemler, 4D akım manyetik rezonans görüntüleme ve mitral yaprakçık biyolojisi üzerine translasyonel araştırmalar, bireyselleştirilmiş tedavi stratejilerinin gelişimine katkı sağlayacaktır.
- Open Access
- 24 September 2024
- Published by MDPI AG in Journal of Clinical Medicine
- Vol. 13 (19) , 5684
The Long-Term Results of Covered Endovascular Aortic Bifurcation Repair in Complex Aortoiliac Disease: A Two-Year Follow-Up
Background: We aimed to investigate the two-year outcomes of covered endovascular reconstruction (CERAB) of the aortic bifurcation in patients with complex aortoiliac occlusive dis ease. Methods: This study was prospectively initiated, with data retrospectively collected from 40 patients categorized as TASC II B, C, and D based on computed tomography angiography (CTA) findings. All patients underwent the CERAB procedure. We assessed the procedural outcomes, including clinical and symptomatic improvements, as well as patency rates over a two-year follow-up period. Results: A total of 40 patients (33 males and 7 females) with aorto-occlusive disease were treated using the CERAB procedure and included in this observational study. The technical success rate was 100% across all procedures. At 36 months, the overall primary patency, assisted primary patency, and secondary patency rates were 85%, 90%, and 92.5%, respectively. Conclusions: The two-year results of this study suggest that CERAB offers patency rates comparable to those reported in other studies for complex aorto-occlusive bifurcation diseases. The procedure showed favorable patency rates, particularly for more advanced TASC II B, C, and D lesions.
- 24 September 2024
- Published by MDPI AG in Journal of Clinical Medicine
- Vol. 13 (19) , 5684
Open AccessThe Long-Term Results of Covered Endovascular Aortic Bifurcation Repair in Complex Aortoiliac Disease: A Two-Year Follow-Up
Background: We aimed to investigate the two-year outcomes of covered endovascular reconstruction (CERAB) of the aortic bifurcation in patients with complex aortoiliac occlusive dis ease. Methods: This study was prospectively initiated, with data retrospectively collected from 40 patients categorized as TASC II B, C, and D based on computed tomography angiography (CTA) findings. All patients underwent the CERAB procedure. We assessed the procedural outcomes, including clinical and symptomatic improvements, as well as patency rates over a two-year follow-up period. Results: A total of 40 patients (33 males and 7 females) with aorto-occlusive disease were treated using the CERAB procedure and included in this observational study. The technical success rate was 100% across all procedures. At 36 months, the overall primary patency, assisted primary patency, and secondary patency rates were 85%, 90%, and 92.5%, respectively. Conclusions: The two-year results of this study suggest that CERAB offers patency rates comparable to those reported in other studies for complex aorto-occlusive bifurcation diseases. The procedure showed favorable patency rates, particularly for more advanced TASC II B, C, and D lesions.