Sevgi Gökcüoğlu Nakipoğlu

Background: This study aimed to compare serum high mobility group box-1 (HMGB1) and high-sensitivity C-reactive protein (hs-CRP) levels in individuals diagnosed with attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) with those of a control group. Methods: The study included adolescents aged 12–18 years diagnosed with ADHD and healthy controls. Diagnostic assessment was performed using the K-SADS-PL interview; ADHD symptom severity was evaluated with the Turgay DSM-IV Disruptive Behavior Disorders Rating Scale (T-DSM-IV-S), and autism-like symptoms were assessed with the ASSQ. Serum HMGB1 and hs-CRP levels were measured by ELISA. Results: Serum HMGB1 levels in the ADHD group (21.17 ± 12.17 ng/mL) were significantly lower compared to the control group (36.37 ± 21.88 ng/mL) (p < 0.001). In contrast, hs-CRP levels did not differ between the groups (p = 0.888). No significant association was found between HMGB1 and ADHD symptom severity; however, a significant positive correlation was identified with the ASSQ communication problems subscale (r = 0.401, p = 0.013). ROC analysis revealed moderate discriminative power (AUC = 0.738, cut-off value = 24.50 ng/mL; sensitivity 68.9%, specificity 74.3%). Conclusions: Serum HMGB1 levels were lower in adolescents with ADHD than in healthy controls, whereas hs-CRP levels did not differ between groups. The association between HMGB1 and communication problems suggests a possible relationship with specific neurodevelopmental dimensions; however, these findings are preliminary and hypothesis-generating and require replication in larger pediatric samples.

Amaç: Araştırmada Denizli’de üçüncü basamak sağlık kuruluşuna başvuran tip 2 diyabetes mellitus hastalarının geleneksel ve tamamlayıcı tedavi kullanımına ilişkin tutum ve davranışlarını belirlemek amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırma tanımlayıcı niteliktedir. Araştırmanın verileri 2020 Kasım-2021 Mayıs tarihleri arasında Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi endokrinoloji polikliniğine gelen, araştırma için gönüllü olan 183 tip 2 diyabetes mellitus hastalarının katılımıyla toplanmıştır. Verileri toplamak için 27 sorudan oluşan anket kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların geleneksel ve tamamlayıcı tedavi tavsiyelerinin en çok aile, komşu gibi yakın çevreden aldığı ve bu tavsiyelerin de en çok tarçın, aloe vera, çörek otu olduğu tespit edilmiştir. Tip 2 diyabetes mellitus hastalarının geleneksel ve tamamlayıcı tedaviyi kullanma nedenleri sorgulandığında %55,6 oranında hastalığın ilerlemesini engellemek, %37,8 oranında tamamen iyileşmeyi istemek olduğu tespit edilmiştir. Geleneksel ve tamamlayıcı tedavi kullanan ve kullanmayan hastaların cinsiyet, yaşadığı yer, gelir, eğitim ve medeni durumu gibi sosyo-demografik özellikleri, diyabet yılı, kullandığı ilaç türü, ilaç, egzersiz ve diyet uyum durumları, HbA1c ≤7 ile 7< olanlar arasında fark olmadığı görülmüştür. Sonuç ve Öneriler: Geleneksel ve tamamlayıcı tedavi kullanımının tip 2 diyabetes mellitus hastalarında yaygın olduğu görülmüştür. Diyabet hastalarının geleneksel ve tamamlayıcı tedaviyi etkin ve güvenilir bir şekilde kullanımını sağlamak açısından sağlık profesyonellerinin bu alanda yeterli ve gerekli bilgiye sahip olmaları aynı zamanda modern tıbbın yanında geleneksel ve tamamlayıcı tedaviye de gereken önemi vererek uygulamaları oldukça önem taşımaktadır.