BEBilge Karatoy Erdem

Bilge Karatoy Erdem

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Bilge Karatoy Erdem has a total of 22 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Tıbbi Biyokimya Vücudun Sessiz Kodları

    by Açelya Erikçi, Bilge Karatoy Erdem, Burçin Özçelik, Cemile Zontul, Ezgi Akan, Halil İbRahim Akbay, Hayriye Arzu Ergen, Hamit Hakan Alp, Leyla Acar İlVan, Melike Işık, et al.

    Moleküllerden hastalığa, biyokimyasal mekanizmalardan geleceğin tıbbına… İnsan vücudu, her an milyarlarca moleküler etkileşimin gerçekleştiği olağanüstü bir biyolojik sistemdir. Hücreler birbirleriyle haberleşir, dokular metabolik sinyaller gönderir, biyolojik sıvılar moleküler mesajlar taşır ve hastalıkların başlangıcından önce hücresel düzeyde sessiz değişimler meydana gelir.Tıbbi Biyokimya: Vücudun Sessiz Kodları, bu görünmeyen moleküler dünyayı sağlık ve hastalık ekseninde ele alıyor. Bu eser; biyokimyasal mekanizmaları yalnızca açıklamakla kalmayıp, onların erken tanı, biyobelirteç geliştirme, hastalık mekanizmalarının aydınlatılması ve yeni tedavi stratejilerinin oluşturulmasındaki rolünü sorgulamaktadır. Çünkü hastalık çoğu zaman klinik olarak görünür hale gelmeden önce moleküler düzeyde konuşmaya başlar. Tıbbi biyokimya, işte bu sessiz dili duyabilme bilimidir. Bu kitap, vücudun moleküler kodlarını çözmek isteyen araştırmacılar, akademisyenler, sağlık profesyonelleri ve biyomedikal bilimlere ilgi duyan herkes için; molekülden hücreye, hücreden organa, organdan hastalığa ve hastalıktan geleceğin tedavilerine uzanan bilimsel bir keşif alanı sunmaktadır.

  • Mechanisms and Current Therapeutic Targets of Podocyte Damage in Diabetic Kidney Disease

    by Bilge Karatoy Erdem

    Introduction: Diabetic Kidney Disease (DKD) is a leading cause of end-stage kidney disease, and podocyte injury is a pivotal driver of albuminuria, glomerulosclerosis, and progressive loss of kidney function. Methods: A targeted narrative search of PubMed/MEDLINE, Scopus, and Web of Science was performed, primarily covering 2015-2025 and supplemented by seminal earlier studies. Inclusion criteria prioritized human studies, randomized and translational studies, and mechanistic work directly addressing podocyte injury or podocyte-relevant therapeutic effects in DKD. Studies with limited mechanistic or translational relevance were excluded or deprioritized. Results: Diabetic metabolic and hemodynamic stress activates AGE/PKC/RAAS signaling and downstream TGF-β/Smad, NF-κB, PI3K/Akt/mTOR, TRPC6-Ca2+, and mitochondrial stress pathways. These pathways converge on slit diaphragm disruption, actin cytoskeletal remodeling, impaired autophagy, ER stress, apoptosis, detachment, and progressive podocyte depletion. Current standard-of-care therapies, including RAAS blockade, SGLT2 inhibitors, GLP-1 receptor agonists, and finerenone, provide partial podocyte-relevant renoprotection, whereas endothelin receptor antagonists, anti-TGF-β/CTGF approaches, JAK/STAT inhibitors, TRPC6 blockade, redox-targeted therapies, RNA-based strategies, and extracellular vesicle approaches remain at different stages of clinical readiness. Discussion: The available evidence supports a layered model in which systemic metabolic and hemodynamic therapies reduce upstream stress, while emerging podocyte-directed strategies aim to stabilize cytoskeletal, slit diaphragm, inflammatory, fibrotic, calcium, and organelle-stress pathways. Combination therapy is biologically plausible but should be guided by albuminuria, eGFR, cardiometabolic phenotype, tolerability, and validated podocyte-related biomarkers. Conclusion: A podocyte-centered framework that links mechanisms, biomarkers, evidence tiering, and patient stratification may improve translation of targeted and combination strategies. However, clinical implementation requires stronger biomarker validation, optimized human-relevant models, and long-term safety and outcome data.

  • Diagnostic performance of urinary podocyte biomarkers and TGF-β/Smad signaling markers in diabetic nephropathy

    by Bilge Karatoy Erdem, Halide Akbas, Vural Taner Yılmaz, Nusret Yılmaz

    Purpose Diabetic nephropathy (DN) remains a leading cause of chronic kidney disease and end-stage renal disease, yet early detection is challenging when diagnosis relies mainly on albuminuria and estimated glomerular filtration rate (eGFR). Podocyte injury and profibrotic signaling via the transforming growth factor-beta (TGF-β)/Smad pathway can precede overt proteinuria. In this study, we aimed that whether urinary podocyte-associated proteins and TGF-β/Smad pathway components can improve early, non-invasive identification of DN. Methods In this cross-sectional study, adults with type 2 diabetes mellitus (T2DM) and healthy controls were recruited and categorized by urinary albumin-to-creatinine ratio (UACR) into normoalbuminuria (< 30 mg/g), microalbuminuria (30–300 mg/g), and macroalbuminuria (> 300 mg/g) groups. Urinary nephrin, podocin, podocalyxin, podoplanin, TGF-β1, Smad2, and Smad7 were measured by sandwich ELISA and normalized to urinary creatinine. Diagnostic performance for DN was assessed by receiver operating characteristic (ROC) analysis and compared with UACR. Results Urinary nephrin, podocin, podocalyxin, TGF-β1, Smad2, and Smad7 were significantly increased in microalbuminuric and macroalbuminuric T2DM groups versus controls, and were positively correlated with diabetes duration, HbA1c, and UACR while negatively correlated with eGFR. ROC analysis demonstrated higher diagnostic accuracy for nephrin (AUC 0.848), podocin (AUC 0.854), Smad2 (AUC 0.865), and the Smad2/Smad7 ratio (AUC 0.877) than for UACR (AUC 0.805). Podoplanin did not show significant diagnostic performance. Conclusion Urinary nephrin, podocin, and Smad2 and particularly the Smad2/Smad7 ratio show strong diagnostic characteristics for DN and may complement UACR-based screening. Prospective validation in normoalbuminuric T2DM is warranted to determine their value for predicting incident DN.


  • Kütle Spektrometrik Plazma Oksisterol Ölçümünün Analitik Validasyonu

    by Büşra Zülfa Harmancık, Bilge Karatoy Erdem, İkBal Özen Küçükçetin, Sibtain Ahmed, Sadıka Halide Akbaş

    Amaç: Oksisteroller, kolesterolün çok sayıda kimyasal tepkime yoluyla oksidasyona uğramasıyla oluşan ve birçok fizyolojik süreçte ve çeşitli dejeneratif ve metabolik hastalıklarda, lipid metabolizması bozukluklarında önemli rol oynayan türevlerdir. Bu çalışmada, önemli oksisteroller arasında yer alan kolestan-3β,5α,6β-triol ve 7-ketokolesterol ölçümünde çeşitli ekstraksiyon ve türevlendirme basamakları denenerek, sıvı kromatografisi-ardışık kütle spektrometrik yöntemin analitik validasyonunun yapılması amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Optimizasyon çalışmaları, çoklu reaksiyon izlem modunda, pozitif elektrosprey iyonizasyon ile sıvı kromatografisi-ardışık kütle spektrofotometresi cihazında yapılmıştır. İnsan plazma örneklerinde dimetilglisin türevlendirmesiyle kolestan-3β,5α,6β-triol ve 7-ketokolesterol çoklu ölçümünün analitik validasyonu değerlendirilmiştir. Bu amaçla; linearite, doğruluk analizi, tekrarlanabilirlik, saptama ve ölçüm limitleri, geri kazanım, carry-over analizi gibi parametreler çalışılarak sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Analiz süresi her iki parametre için 10 dakika olarak belirlendi (kolestan-3β,5α,6β-triol: 3.1 dakika, 7-ketokolesterol: 7.26 dakika). Oluşturulan kalibrasyon eğrilerinde; kolestan-3β,5α,6β-triol için r2:0.999, 7-ketokolesterol için r2:0,994 olarak bulundu. Üç farklı kalite kontrol örneğinde yapılan çalışma içi ve çalışma arası kesinlik sonuçlarında varyasyon katsayısı %15’in altında, doğruluk % 93.76- 102.25 arasında bulundu. Sağlıklı kontrollerde (n=25) plazma kolestan-3β,5α,6β-triol düzeyleri ortalama 25.61±9.2 ng/mL (min: 15.7, maks: 38.61) olarak bulundu. 7-ketokolesterol ölçümlerinde kalibrasyon ve kalite kontrol sonuçları geçerli olmasına rağmen kontrol plazma örneklerinde tekrarlanabilir sonuçlar alınamadı. Sonuç: Bu çalışma ile, Niemann Pick-C hastalığı ve Alzheimer hastalığı, Multiple Skleroz, spastik parapleji gibi bazı nörodejeneratif bozuklukların tanı ve/veya izlemi için hızlı, duyarlı ve spesifik bir oksisterol analitik yöntemi denenmiş ve metod validasyonu yapılarak klinik laboratuvarda kullanıma hazır hale getirilmiştir.