SKSeda Saranay Kayar

Seda Saranay Kayar

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Seda Saranay Kayar has a total of 5 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Türkiye’de orman mühendisliği bölümlerindeki hukuk dersleri: durum analizi, kapsam ve boşluklar

    by Gül Tekingündüz, Seda Saranay Kayar

    Türkiye’de ormanların devlet mülkiyetinde olması nedeniyle ormanlarda yürütülen faaliyetler hukuki düzenlemelere bağlıdır. Bu durum, orman mühendislerinin hukuki bilgiye sahip olmalarını ve orman mühendisliği eğitiminin bu doğrultuda yapılandırılmasını gerekli kılmaktadır. Bu çalışmada, Türkiye’deki 12 orman fakültesinin orman mühendisliği lisans ve lisansüstü programları hukuk dersleri açısından incelenmiştir. Bu kapsamda zorunlu-seçmeli ders sınıflandırması, haftalık ders saatleri, AKTS değerleri, okutulan yarıyıllar, dersi veren öğretim üyesinin unvanı ile bağlı olduğu Anabilim Dalı, Ormancılık Hukuku ve uygulamalı hukuk derslerinin haftalık ders içerikleri değerlendirilmiştir. Bulgular, lisans düzeyinde hukuk derslerinin genellikle III.-V. yarıyıllarda yoğunlaştığını, çoğunlukla teorik olarak işlendiğini ve haftalık 2-3 saat ile sınırlı AKTS yüküne sahip olduğunu göstermektedir. Hukuk derslerinin Ormancılık Ekonomisi, Ormancılık Hukuku ve Ormancılık Politikası Anabilim Dalları tarafından yürütüldüğü, bazı üniversitelerde ise Hukuk Anabilim Dalı eksikliğinin olduğu tespit edilmiştir. Lisansüstü programlarında hukuk dersleri ağırlıklı olarak yüksek lisans düzeyinde yer almakta ve üniversiteler arasında farklılıklar bulunmaktadır. Sonuç olarak, Türkiye’deki orman fakültelerinde hukuk derslerinin varlığı güçlü olmakla birlikte, ders çeşitliliği, uygulama ağırlığı, kredi yükü ve Hukuk Anabilim Dalı eksikliği gibi alanlarda geliştirmeye açık noktalar vardır. Bu iyileştirmelerle, mezunların hukuki donanımının artması ve bu sayede kamu hizmetinin niteliğine katkı sağlanması beklenmektedir.

  • Ekosistem hizmetleri perspektifinden tabiat parklarında taşkın, heyelan ve kentsel ısı adası dirençliliği: İstanbul örneği

    by Gül Tekingündüz, Seda Saranay Kayar, Cansu Dinçtürk

    Bu çalışma, İstanbul’daki tabiat parklarının afet risk yönetimi bağlamında sunduğu ekosistem hizmetlerini ve dirençlilik kapasitelerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmada, CORINE 2018 arazi örtüsü verileri kullanılarak 26 tabiat parkının taşkın, heyelan ve kentsel ısı adası dirençlilik skorları Analitik Hiyerarşi Süreci ve Ağırlıklı Toplam Yöntemi ile hesaplanmıştır. Bulgular, parkların dirençlilik düzeylerinde önemli farklılıklar olduğunu göstermektedir. Anadolu yakasında Göztepe (1.1104), Polonezköy (1.0934) ve Dilburnu (1.0763) yüksek skorlarla öne çıkarken; Mihrabat (0.2432), Hacet Deresi (0.5195) ve Avcıkoru (0.5790) düşük skorlarıyla kırılgan alanlar olarak belirlenmiştir. Avrupa yakasında ise Kömürcübent, Irmak, Bentler, Falih Rıfkı Atay, Kirazlıbent, Marmaracık Koyu ve Neşetsuyu tabiat parkları 1.131 ile en yüksek dirençlilik kapasitesine sahip alanlar olarak öne çıkmıştır. Sonuçlar, orman örtüsü yoğunluğu, sulak alan varlığı ve geçirimsiz yüzey oranlarının iklim değişikliğinin olumsuz etkilerinin azaltılarak, afetlere karşı dirençlilik sağlanmasında belirleyici faktörler olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, tabiat parklarının yalnızca biyolojik çeşitlilik açısından değil, aynı zamanda afet risklerinin azaltılmasında da stratejik öneme sahip olduğunu vurgulamakta; bu alanların planlama belgelerine doğa temelli çözümler kapsamında entegrasyonunun dirençli kentleşme politikaları açısından önemli bir adım olduğunu savunmaktadır.

  • Open Access

    Türkiye’nin İklim Eylemi ve Ormancılık Sektöründeki Azaltım ve Uyum Politikaları: Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları Çerçevesinde Bir Değerlendirme

    by Gül Tekingündüz, Seda Saranay Kayar, Ahmet Şendağlı

    Birleşmiş Milletler tarafından 2015 yılında üye ülkelerle yerel ve küresel düzeyde ortak olan sorunların çözümü için “Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları” başlığında evrensel bir eylem çağrısı belirlenmiştir. Bu doğrultuda yoksulluğa son vermek, gezegeni korumak ve 2030 yılına kadar tüm insanların barış ve refah içinde yaşamasını sağlamayı esas alan 17 Sürdürülebilir Kalkınma Amacı oluşturulmuştur. İklim değişikliği, 21. yüzyılda insanlığın karşı karşıya olduğu en önemli sorunlardan biridir. Bu küresel sorunla mücadele kapsamında, 2015 yılında Paris İklim Anlaşması hazırlanmıştır. Türkiye, 2016 yılında bu anlaşmayı imzalamış ve 2021 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi onayı ile resmi olarak taraf olmuştur. Anlaşmaya göre taraf ülkeler, sera gazı salımlarını azaltma ve iklim değişikliğine uyum sağlama hedeflerini içeren Ulusal Katkı Beyanı sunmakla yükümlüdür. Türkiye bu kapsamda, 2015 yılında ilk beyanını "Niyet Edilen Ulusal Katkı Beyanı" olarak sunmuş, 2023 yılında ise Güncellenmiş Birinci Ulusal Katkı Beyanı’nı Birleşmiş Milletler Sekretaryası’na iletmiştir. Bu çalışma, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları’nın 13. maddesi olan iklim eylemi çerçevesinde Türkiye’nin Güncellenmiş Birinci Ulusal Katkı Beyanı’nı ormancılık sektöründeki azaltım ve uyum politika belgeleri açısından değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda Türkiye’nin azaltım politikaları arasında Ulusal Orman Envanteri (2025), İklim Değişikliği Azaltım Stratejisi ve Eylem Planı (2024-2030) öne çıkan kılavuz belgelerdir. Uyum politikalarında ise Ulusal Havza Rehabilitasyon Stratejisi (2023-2033), Çölleşmeyle Mücadele Eylem Planı (2024-2030) ve Orman Genel Müdürlüğü Stratejik Planı (2024-2028) güncel tarihli belgelerdendir. Çalışma sonuçları, Türkiye’nin iklim değişikliği politikalarının zeminini güçlendirmek adına süresi dolan kılavuz belgelerin güncellenmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır. Çalışmanın bulgularının Türkiye’nin 2028 yılında Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Sekretaryası’na sunacağı Ulusal Katkı Beyanı’nın hazırlanmasına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.


  • Open Access

    Kampüs Orman Alanları Karbon Yutak Kapasitesinin Zamansal Değişimi; Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Örneği

    by Seda Saranay Kayar, Gül Tekingündüz, Mustafa Kağan Özkal, K. Pınar Kırkık Aydemir

    İklim değişikliği ile mücadelede karbon emisyonu açısından, ormanlar önemli yutak alanlardır. Orman alanları içerisinde yer alan üniversite kampüslerinin yutak alan fonksiyonunu devam ettirebilmesi için mevcut orman alanlarını koruması ve arttırması önemlidir. Bu araştırmada Bolu Orman Bölge Müdürlüğü, Bolu Orman İşletme Müdürlüğü, Yeşildağ Orman İşletme Şefliği sınırları içerisinde yer alan Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi kampüs alanının 2009-2019 yılları arasındaki orman alanındaki karbon depolama kapasitesindeki değişim belirlenmiştir. Kampüs alanındaki ormanların yutak kapasitesi Amenajman plan yönetmeliğindeki bitkisel kütle genişletme faktörü (BEF) yöntemine göre hesaplanmıştır. BEF yöntemi ile belirlenen kampüs alanının 2009-2028 yıllarını kapsayan amenajman planına göre 2009 yılı için karbon stoku 12.67 t C/ha, 2019-2038 yıllarını kapsayan amenajman planına göre 2019 yılı için 27.86 t C/ha’dır. Kampüs alanının 10 yıllık periyotta bitkisel kütlede karbon stok değişimi 1.52 t/ha/yıl olarak hesaplanmıştır. Sayısal veriler 10 yıllık periyotta kampüs orman alanının yutak kapasitesinin arttığını göstermektedir. BAİBÜ kampüs alanında karbon depolama fonksiyonunun sürdürülebilirliğinin devamlılığı için destekleyici politikaların oluşturulması önemlidir.