Muhammet Taha İlHan

The aim of this research was to examine the acute effects of the FIFA 11+ warm-up protocol and traditional warm-up methods on sprint and change of direction (COD) ability in young soccer players. Nineteen volunteer young male soccer athletes possessing a minimum of two years of soccer background were enrolled in this research. The research was conducted using a randomized crossover design; the athletes performed both protocols at one-week intervals under standardized field conditions. While the FIFA 11+ protocol presented a three-stage structure comprising low-intensity running, core and strength exercises, and plyometric drills; the traditional warm-up consisted of light jogging, dynamic mobility, and static stretching exercises. Four minutes after the completion of the protocols, the participants performed 20-m sprint and Illinois agility tests (IAT). The findings revealed no statistically significant difference across the two warm-up conditions in terms of 20-m sprint time (p = 0.664, d = 0.101) and the IAT (p = 0.216, d = 0.294). Cohen’s d values (d < 0.3) indicated that the difference was of a small magnitude for both tests. In conclusion, a single session of the FIFA 11+ produced acute sprint and COD performance responses similar to those observed following a traditional warm-up protocol, suggesting no additional short-term performance benefit in youth soccer players.

Post-activation performance enhancement (PAPE) refers to an acute improvement in voluntary muscle performance following a high-intensity conditioning activ

Purpose : This study aimed to investigate the acute effects of different interset proprioceptive neuromuscular facilitation (PNF) stretching protocols on repetition performance, total load, blood lactate concentration, and rating of perceived exertion during a resistance training session. Methods : Twelve resistance-trained men (age: 20.83 [1.03] y; height: 1.79 [0.04] m; body mass: 73.50 [5.60] kg; body mass index: 22.99 [1.67] kg/m ² ) participated in a randomized crossover design. Participants completed 4 interset rest protocols: Combined PNF (COM), Hold–Relax (HR), Contract–Relax (CR), and Passive Rest (PASREST). Butterfly and lat pulldown exercises were performed, with all sets completed to muscular failure. Repetition performance, total load, blood lactate concentration, and rating of perceived exertion were assessed for each protocol. Results : The CR protocol resulted in higher repetition performance and total load compared with PASREST and HR across both exercises ( P < .05), while COM produced superior repetition performance and total load compared with PASREST in the butterfly exercise ( P < .05). Blood lactate concentration was lower in COM compared with PASREST and HR at selected time points ( P < .05), with both COM and CR demonstrating relatively lower lactate concentrations than PASREST at the postexercise time point (T3). Rating of perceived exertion values were higher in COM and HR, whereas CR demonstrated lower perceived exertion alongside maintained performance. Conclusions : Among the interset PNF stretching protocols, the CR method provides the most balanced performance–fatigue profile, combining high repetition performance with lower perceived exertion. In contrast, the COM may offer a metabolically favorable response, as indicated by lower lactate concentrations at selected time points, although this is accompanied by higher perceptual load. These findings should be considered exploratory and hypothesis-generating, given the small sample size and the absence of prospective registration. Practical Applications : Interset PNF strategies may be used to optimize performance and metabolic responses in resistance-trained individuals, particularly in multiset, upper-body resistance training performed to muscular failure. Coaches may select specific protocols based on training goals, using CR to sustain performance with lower perceptual strain, or COM when targeting metabolic responses despite higher perceptual load.

Kas hipertrofisi, spor bilimleri ve direnç antrenmanı literatüründe en yoğun biçimde araştırılan adaptasyonlardan biridir. Buna karşın, hipertrofiyi etkileyen antrenman değişkenlerine ilişkin bilgi birikimi, uzun yıllar boyunca basitleştirilmiş varsayımlar ve tek değişkenli yaklaşımlar üzerinden ele alınmıştır. Güncel bilimsel kanıtlar ise kas hipertrofisinin, tek bir antrenman parametresine indirgenemeyecek kadar karmaşık, çok boyutlu ve bağlama duyarlı bir süreç olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bu kitap, kas hipertrofisini etkileyen temel direnç antrenmanı değişkenlerini; antrenman sıklığı, hacim, şiddet, setler arası dinlenme süresi, tükenişe yakınlık, hareket açıklığı, tekrar süresi ve kasılma fazları başlıkları altında, güncel deneysel çalışmalar, sistematik derlemeler ve meta-analizler ışığında kapsamlı biçimde ele almaktadır. Her bir değişken, yalnızca tekil etkileri üzerinden değil, diğer antrenman bileşenleriyle olan etkileşimi bağlamında değerlendirilmiş; hipertrofik adaptasyonların nasıl şekillendiği bilimsel bir çerçeve içinde açıklanmıştır. Kitabın temel amacı, hipertrofiye yönelik evrensel ve katı reçeteler sunmak yerine, direnç antrenmanı programlamasında kullanılan değişkenlerin rolünü, sınırlarını ve uygulanabilirliğini ortaya koymaktır. Bu doğrultuda, bireysel farklılıklar, toparlanma kapasitesi, antrenman deneyimi ve programlama gereksinimleri gibi faktörlerin önemi özellikle vurgulanmıştır. Sunulan bulgular, hipertrofi odaklı antrenmanların “ne yapılmalı?” sorusundan çok, “hangi koşulda, kim için ve ne kadar?” soruları üzerinden ele alınması gerektiğini göstermektedir. Bu eser; spor bilimleri alanında çalışan akademisyenler, lisansüstü öğrenciler, antrenörler ve direnç antrenmanı programlamasını bilimsel temeller üzerine inşa etmek isteyen tüm uygulayıcılar için kanıta dayalı, güncel ve bütüncül bir başvuru kaynağı olmayı hedeflemektedir.

Hayatımızın her alanına ve anına sirayet eden teknolojik gelişmeler spordan ayrı olarak düşünülemez. Spor alanında yaşanan teknolojik gelişimler sporcuların rekabet düzeyini arttırırken, antrenörler farklı yöntem arayışlarına başvurmaktadır. Bu yöntemlerin en önde gelenlerinden biri de yapay zekâ kullanımıdır. Telefonlarımızda uygulama olarak veya bilgisayarlarımızdan internet sitesine girerek hızlıca bazı konuları öğrenebildiğimiz ve sorular sorduğumuz yapay zekâ programları şu an teknolojinin geldiği en üst noktalardandır. Günlük hayat akışımızdaki bilgi alışverişini fazlasıyla kolaylaştıran bu programlar tam da bu neden dolayı sporun içerisine entegre olmuştur. Spor ve özele indirgediğimizde futbol, artık yapay zekâ ile iç içe geçmiş durumdadır. Antrenman programları, sporcu performans takipleri, sakatlık riskleri, taktik planlamalar, oyuncu analizi, yetenek seçimi ve fazlası artık yapay zekâ kullanımı ile yapılabilmektedir. Futbolda rekabetçi olabilmek adına yapay zekâ kullanımı mutlaka önemlidir ve doğru kullanıldığında takım performansını optimize etmek için avantajlar sağlamaktadır. Elit futbol takımlarının yapay zekâ kullanımı için özel departmanlar oluşturduğu düşünüldüğünde gelecek yıllarda çok daha fazla ve farklı şekilde yapay zekâ uygulamaları ile karşılaşacağımız söylenebilir. Futbolda kullanılan yapay zekâ teknolojisi antrenör ekibinin istediği şekilde programlanarak yapay zekada bir kişilik oluşturmaktadır ve ekibin bir parçası olarak takımda teknik direktöre artı bir yardımcı antrenör olarak görev yapabilmektedir. Şu an yapay zekâ için yolun henüz başında olduğumuz düşünüldüğünde gelecek yıllarda daha farklı ve büyük gelişmelerin yaşanacağını söyleyebiliriz. İlerleyen yıllarda yapay zekâ kullanımı hakkında çok daha fazla ve detaylı çalışmaların yapılacağı düşünülmektedir. Futbol branşı ile yapay zekanın hem bilgisayar ortamında hem de robotik fiziksel yapay zekâ uygulamaları ile olan çalışmaları görmek mümkün olacaktır. Günümüz literatüründe futbol ve yapay zekâ ilişkili az sayıda çalışma bulunmasından dolayı, bu çalışmanın konusu “futbolda yapay zekâ ve kullanımı” olarak belirlenmiştir.

Antrenörler ve uygulayıcılar, sporcuların akut performansını arttırmak için ısınma protokolleri, vibrasyon ve kafein gibi farklı stratejilerden faydalanmaktadır. Bununla birlikte son yıllarda bilimsel ilgiyi giderek daha fazla çeken ve uygulanan yaklaşımlardan biri de aktivasyon sonrası performans artışı (PAPE) olmuştur. PAPE, bir kondisyon aktivitesinin ardından yeterli toparlanma süresi ile birlikte maksimal kuvvet, güç ve hız performansında meydana gelen akut artışı ifade etmektedir. Yapılan çalışmalar, PAPE’nin sıçrama yüksekliği, sprint performansı, kuvvet antrenmanı hacmi, 1 tekrar maksimal kuvveti ve yüzme hızı gibi farklı performans çıktılarında gelişmeler sağlayabildiğini ortaya koymuştur. PAPE yanıtı; yaş, cinsiyet, kuvvet seviyesi, antrenman tecrübesi, toparlanma süresi, yüklenme şiddeti, set sayısı, kasılma tipi ve egzersiz seçimi gibi birçok faktörden etkilenebilmektedir. Genel olarak, yüksek kuvvet seviyesine sahip ve direnç antrenmanı tecrübesi olan bireylerde PAPE yanıtı daha belirgin görülmektedir. Toparlanma süresi, yorgunluk-potansiyalizasyon dengesini düzenlediği için oldukça önemlidir. Birçok çalışma optimal PAPE yanıtı ortaya çıkarabilmek için yaklaşık 4-9 dakikalık toparlanma sürelerinin etkili olabildiğini, ancak bu süreyi bireyselleştirmenin önemli olduğunu vurgulamaktadır. Bununla birlikte, genellikle dinamik kondisyon aktivitelerinin, izometrik kondisyon aktivitelerine kıyasla daha etkili olduğu bilinmektedir. Sonuç olarak PAPE, doğru planlandığında antrenman ve müsabaka öncesi performansı akut olarak arttırabilecek etkili bir stratejidir.

This study aimed to investigate the effect of antagonist static stretching applied between sets during resistance training on the number of repetitions of leg press exercise in young volleyball players. For this purpose, a total of 16 female active volleyball players (age 15.50 ± 0.52 years; height 167.25 ± 6.10; body mass 57.00 ± 5.98) participated voluntarily. The athletes participating in the study visited the laboratory five times. In the first session, anthropometric measurements were taken. In the second session, their 10 repetition maximums (RTs) were recorded, and in the third session, 10 control RTs were recorded. In the other two sessions, athletes were randomly assigned to two experimental protocol treatments in accordance with the crossover experimental design. In the traditional application, leg press exercise was performed as four sets with their own maximums and 2 min of passive rest between sets. In the experimental application, the participants performed four sets of leg press exercise with ten repetitions of their own maximums until concentric exhaustion, and static hamstring stretching was applied continuously for 30 s over 2 min between sets. All participants participated in both application protocols in different sessions. SPSS 20.0 package programed and GraphPad Prizm 8 graphics program were used for the analysis of all data. Data were analyzed at 0.05 significance level. In the findings obtained, Group* application interaction was found to be statistically significant according to the application and groups (F = 4.198, p = 0.016, η_p² = 0.219). In the leg press repetitions, statistical significance was found in favor of the experimental treatment in the third and fourth sets. This study shows that antagonist static stretching applied between sets positively affects resistance training performance by increasing the number of repetitions in leg press exercise in young female volleyball players.

Adjusting the design of small-sided games and selecting the appropriate format can significantly enhance training outcomes and player development in soccer. The aim of the study was to compare the effects of intermittent small-sided games (ISSG) and continuous small-sided games (CSSG) on athletic performance metrics in male soccer players. This pilot study was conducted using a parallel group pre-test and post-test design, with 16 male youth soccer players randomly assigned to two groups: the ISSG group (n = 8, Mean age = 16.50 ± 0.53 years) and the CSSG group (n = 8, Mean age = 16.63 ± 0.52 years), ensuring a balance in pre-test performance and playing positions. The ISSG protocol began with 4 min sets in week one, progressively increasing to 7 min by week four, with 2 min rest intervals. The CSSG protocol involved continuous play, starting at 16 min and progressing to 28 min over the same period. Players underwent pre- and post-tests, with a 4-week training period. Performance metrics assessed included body composition, a 30 m sprint test, agility, horizontal jump, aerobic and anaerobic capacity, and static balance. Training intensity was monitored using the CR-10 Borg Rating of Perceived Exertion scale throughout the training period. Both groups exhibited improvements in horizontal jump, agility, aerobic and anaerobic power, and static balance, with no significant between-group differences. Sprint performance did not significantly improve in either group. The CSSG group reported higher RPE values and experienced a reduction in body mass index. Our findings demonstrate that both ISSG and CSSG resulted in similar improvements in athletic performance metrics in male youth soccer players. Coaches and practitioners can choose the most appropriate training method based on specific objectives, session duration, and player fatigue levels, thereby optimizing training outcomes.