Yunus Emre Durmuş

Background/Objectives : The lamina terminalis is an important anatomical structure located at the anterior wall of the third ventricle and surrounded by critical neurovascular elements. Precise and safe surgical access to this region requires detailed anatomical knowledge and mastery of skull base approaches. This study aims to anatomically illustrate and compare the pterional, one-piece orbitozygomatic, and two-piece orbitozygomatic craniotomies as approaches to the lamina terminalis cistern. The objective is to provide a comprehensive photographic guide to support neurosurgeons and residents in learning these techniques. Methods: Two formalin-fixed, silicone-injected adult cadaveric heads were dissected under an operating microscope. Standard pterional, one-piece orbitozygomatic, and two-piece orbitozygomatic approaches were performed. Key anatomical landmarks and surgical steps were documented photographically. Osteotomies, dural openings, and basal drilling techniques were systematically applied to maximize exposure of the lamina terminalis region while preserving critical neurovascular structures. Results: The results demonstrate that all three approaches effectively expose the lamina terminalis cistern and related vascular structures. By highlighting the trajectory, osteotomies, and neurovascular anatomy, the anatomical dissections provide valuable visual guidance. These findings are intended to support neurosurgical education by illustrating the strengths of each approach in a comparative context. Conclusions: This study offers detailed anatomical visualization of three key approaches to the lamina terminalis. The stepwise dissections and high-resolution images are intended as an educational guide to assist neurosurgeons and residents in mastering these techniques. Such anatomical understanding is vital for safe, effective surgical interventions involving the anterior skull base and vascular pathologies.

Anaesthetic Management and Multidisciplinary Approach in a Case of Aortic Foreign Body Impalement Following Thoracolumbar Instrumentation - Turkish Journal of Anaesthesiology and Reanimation

Giriş: Derin yerleşimli intrakraniyal lezyonlarda stereotaktik biyopsi, cerrahi olarak ulaşılamayan ya da yüksek riskli bölgelerde tanı koymak için tercih edilen, minimal invaziv bir yöntemdir. Bu çalışmada, 2012–2024 yılları arasında uygulanan stereotaktik biyopsilerin tanısal doğruluğu, güvenliği ve klinik sonuçları değerlendirildi. Yöntem: Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nde, 2012-2024 yılları arasında stereotaktik biyopsi uygulanan 70 hasta retrospektif olarak incelendi. Dışlama kriterlerine uyan 59 hastanın demografik özellikleri, başvuru semptomları, lezyon lokalizasyonu, patolojik tanıları ve yatış süreleri analiz edildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 53,8 yıl olup, lezyonlar en sık talamus (%35,6) ve bazal gangliyon (%22) bölgelerinde saptandı. Biyopsi sonucunda %74,6 oranında patolojik tanı elde edildi. En sık tanılar yüksek dereceli glial tümör (%49,2) ve lenfoma (%16,9) idi. Lezyon lokalizasyonu ile başvuru semptomları ve patoloji sonuçları arasında anlamlı ilişki bulunmadı (p>0,05). Patoloji tanısı ve hastanede yatış süresi arasında anlamlı fark vardı; lenfoma ve enfeksiyon tanılı hastaların yatış süresi belirgin olarak uzundu (p=0,003). Cerrahi sonrası ciddi komplikasyon izlenmedi. Sonuç: Stereotaktik biyopsi, derin yerleşimli beyin lezyonlarında güvenli, etkili ve tanı başarısı yüksek bir yöntemdir. Elde edilen patolojik tanılar, özellikle gliom, lenfoma ve enfeksiyon ayrımında tedavi planlamasına katkı sağlamaktadır. Bulgular, bu yöntemin minimal riskle doğru tanı sunarak klinik karar süreçlerinde önemli bir araç olduğunu göstermektedir.

Spinal enfeksiyonlar; vertebra, disk, epidural alan ve yumuşak dokuları etkileyen, sıklıkla spondilodiskit olarak adlandırılan ciddi klinik durumlardır. Bu enfeksiyonlar postoperatif bir komplikasyon olarak veya spontan şekilde gelişebilirken, en yaygın etken %30-80 oranında S.aureus olarak saptanmıştır. Yayılım genellikle hematojen yolla gerçekleşmekte olup, en sık lomber bölge etkilenmektedir. Klinik tablo; nonspesifik sırt ağrısı ve ateşten, motor kayıplar ve paralizi gibi ağır nörolojik defisitlere kadar geniş bir yelpazede seyredebilir. Tanı sürecinde CRP ve sedimantasyon hızı gibi laboratuvar belirteçleri yol gösterici olsa da Manyetik Rezonans Görüntüleme (MRG) altın standart tetkiktir. Tedavi planı; patojene özgü 6-8 haftalık antibiyotik kullanımı ve immobilizasyonu kapsar. Ancak nörolojik defisit, yapısal instabilite, medikal tedaviye direnç veya belirgin kemik destrüksiyonu gibi durumlarda cerrahi müdahale zorunlu hale gelmektedir. Spinal infections are serious clinical conditions affecting the vertebrae, discs, epidural space, and soft tissues, frequently referred to as spondylodiscitis. These infections can emerge as postoperative complications or spontaneously, with S.aureus identified as the most common pathogen in 30-80% of cases. Dissemination generally occurs through hematogenous routes, most frequently affecting the lumbar region. The clinical presentation ranges from non-specific back pain and fever to severe neurological deficits such as motor loss and paralysis. While laboratory markers like CRP and erythrocyte sedimentation rate provide guidance during diagnosis, Magnetic Resonance Imaging (MRI) remains the gold standard. The treatment plan involves 6-8 weeks of pathogen-specific antibiotic therapy and immobilization. However, surgical intervention becomes mandatory in cases involving neurological deficits, structural instability, resistance to medical treatment, or significant bone destruction.

Bu çalışma, kafa travmaları sonrası sıkça karşılaşılan epidural (EDH) ve subdural hematomların (SDH) epidemiyolojisi, patofizyolojisi, klinik özellikleri ve cerrahi yönetimini kapsamlı bir şekilde ele almaktadır. Ekstra-aksiyel kanamalar genellikle genç erkeklerde motorlu taşıt kazaları nedeniyle görülürken, yaşlı popülasyonda düşmeler ve antikoagülan kullanımı mortalite riskini artırmaktadır. Patofizyolojik açıdan EDH'ler genellikle arteriyel kaynaklı olup kafatası kırıklarıyla ilişkilidir; SDH'ler ise daha çok köprü venlerin yırtılmasıyla oluşur ve kronikleşme eğilimi gösterebilir. Klinik değerlendirmede Glasgow Koma Skoru (GKS) ve pupil muayenesi altın standarttır. Beyin fıtıklaşmaları (herniasyonlar), bu tip kanamalarda en ciddi komplikasyonlardır ve acil müdahale gerektirir. Tanıda kontrastsız beyin BT, hızlı ve güvenilir olması nedeniyle ilk tercihtir. Acil yönetimde hava yolu, solunum ve dolaşım stabilizasyonu (ABC) hayati önem taşırken; kafa içi basıncın kontrolü için medikal ve cerrahi yöntemler kullanılır. Cerrahi kararında hematom hacmi (EDH için >30 ml), kalınlığı ve orta hat kayması gibi radyolojik kriterler ile hastanın nörolojik durumu belirleyici rol oynar. Erken tanı ve zamanında müdahale prognozu doğrudan iyileştirmektedir. This study comprehensively examines the epidemiology, pathophysiology, clinical features, and surgical management of epidural (EDH) and subdural hematomas (SDH), which are frequently encountered following head trauma. While extra-axial hemorrhages occur more often in young males due to motor vehicle accidents, falls and anticoagulant use in the elderly population increase the risk of mortality. Pathophysiologically, EDHs are generally of arterial origin and associated with skull fractures, whereas SDHs are mostly caused by the rupture of bridging veins and can tend to become chronic. In clinical assessment, the Glasgow Coma Scale (GCS) and pupil examination are the gold standards. Brain herniations are the most serious complications in these types of hemorrhages and require emergency intervention. Non-contrast brain CT is the first choice in diagnosis due to its speed and reliability. In emergency management, stabilization of airway, breathing, and circulation (ABC) is vital, while medical and surgical methods are used to control intracranial pressure. Radiological criteria such as hematoma volume (>30 ml for EDH), thickness, and midline shift, along with the patient's neurological status, play a decisive role in the surgical decision. Early diagnosis and timely intervention directly improve the prognosis.