Sinem Sönmez
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Sinem Sönmez has a total of 5 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Ayşegül Yıldız
Nursing Department, Faculty of Health Sciences Uşak University Uşak Türkiye
2 shared publications - Hülya Arslantaş
Aydin Adnan Menderes Universitesi
2 shared publications - Bilgesu Çelik
Faculty of Health Science, Department of Midwifery, Karatekin University
1 shared publication - Meral Başaran
KAPADOKYA ÜNİVERSİTESİ, MESLEK YÜKSEKOKULU, DİYALİZ PROGRAMI
1 shared publication - Rukiye Yalap
Kapadokya Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Yüksekokulu, Beslenme ve Diyetetik Bölümü, Nevşehir , Türkiye
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 4 April 2026
- Published by Current Approaches in Psychiatry in Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar
- Vol. 18 (2) , 605-615
Psychoeducation in Mental Disorders: A Brief Review
Psychoeducation, an evidence-based practice, is an educational and psychotherapeutic method applied to patients, families, and groups. It aims to enhance the coping skills of individuals, whether patients or healthy individuals, and their families, while reducing the rates of relapse and repeated hospitalizations. Psychoeducation is defined as a structured, systematic, and psychotherapeutic intervention that combines theoretical and practical approaches to understanding and managing illness. Its primary objectives include equipping patients and their families with fundamental knowledge and skills related to the illness, fostering insight, supporting relapse prevention, and mitigating suicide risk through crisis management. Psychoeducation primarily involves knowledge dissemination and skill development. Programs can vary in the number, frequency, and content of sessions, depending on the specific clinical condition. The effectiveness of psychotherapy in schizophrenia, bipolar disorder, depression, anxiety disorders, substance dependence, and personality disorders has been proven in numerous randomized controlled trials and meta-analyses in the relevant literature. Despite having limited effects when used alone, when combined with pharmacotherapy and other psychosocial interventions, it significantly improves treatment adherence, reduces hospital admission duration and frequency, enhances social functioning, and decreases caregiver burden and stigma. This review examines the definition, types, areas of application, and effectiveness of psychoeducation, with a particular focus on its implementation across various psychiatric disorders, drawing on evidence from the existing literature.
- 4 April 2026
- Published by Current Approaches in Psychiatry in Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar
- Vol. 18 (2) , 605-615
Open AccessPsychoeducation in Mental Disorders: A Brief Review
Psychoeducation, an evidence-based practice, is an educational and psychotherapeutic method applied to patients, families, and groups. It aims to enhance the coping skills of individuals, whether patients or healthy individuals, and their families, while reducing the rates of relapse and repeated hospitalizations. Psychoeducation is defined as a structured, systematic, and psychotherapeutic intervention that combines theoretical and practical approaches to understanding and managing illness. Its primary objectives include equipping patients and their families with fundamental knowledge and skills related to the illness, fostering insight, supporting relapse prevention, and mitigating suicide risk through crisis management. Psychoeducation primarily involves knowledge dissemination and skill development. Programs can vary in the number, frequency, and content of sessions, depending on the specific clinical condition. The effectiveness of psychotherapy in schizophrenia, bipolar disorder, depression, anxiety disorders, substance dependence, and personality disorders has been proven in numerous randomized controlled trials and meta-analyses in the relevant literature. Despite having limited effects when used alone, when combined with pharmacotherapy and other psychosocial interventions, it significantly improves treatment adherence, reduces hospital admission duration and frequency, enhances social functioning, and decreases caregiver burden and stigma. This review examines the definition, types, areas of application, and effectiveness of psychoeducation, with a particular focus on its implementation across various psychiatric disorders, drawing on evidence from the existing literature.
- 30 January 2026
- Published by Necmettin Erbakan University in Sustainable Welfare
The Use of Acceptance and Commitment Therapy in Mental Disorders
Ruhsal bozukluklar, bireylerin duygu, düşünce ve davranışlarını etkileyerek yaşam kalitesinde ciddi bozulmalara yol açan yaygın ve karmaşık sağlık sorunlarıdır. Depresyon, obsesif kompulsif bozukluk, bipolar bozukluk ve şizofreni gibi psikiyatrik tablolar bireyin psikolojik, sosyal ve mesleki işlevselliğini olumsuz yönde etkilemektedir. Ruhsal bozuklukların tedavisinde farmakolojik yaklaşımlar ve geleneksel psikoterapi yöntemleri yaygın olarak kullanılmakla birlikte, son yıllarda üçüncü dalga davranışçı terapilere olan ilgi artmıştır. Bu yaklaşımlar arasında yer alan Kabul ve Kararlılık Terapisi (KKT), bireylerin yaşadıkları psikolojik deneyimlerle mücadele etmek yerine bu deneyimleri kabul etmelerini ve kişisel değerleri doğrultusunda yaşamalarını teşvik etmektedir. KKT’nin temel amacı semptomları doğrudan ortadan kaldırmak değil, psikolojik esnekliği artırarak bireyin işlevselliğini geliştirmektir. Terapi; kabul, bilişsel ayrışma, anda kalma, bağlamsal benlik, değerlerle temas ve değer odaklı davranış olmak üzere altı temel süreç üzerine yapılandırılmıştır. Bu süreçler aracılığıyla bireyin olumsuz düşünce ve duygularla daha sağlıklı bir ilişki kurması hedeflenmektedir. Literatürde KKT’nin depresyon, obsesif kompulsif bozukluk, bipolar bozukluk, psikoz ve diğer ruhsal bozukluklarda psikolojik esnekliği artırdığı, yaşam kalitesini geliştirdiği ve belirtilerin şiddetini azalttığı bildirilmektedir. Bununla birlikte, farklı tanı gruplarında elde edilen bulguların güçlendirilmesi için daha fazla randomize kontrollü çalışmaya gereksinim duyulmaktadır. Bu derlemede KKT’nin tanımı, tarihsel gelişimi, kuramsal temelleri ve çeşitli ruhsal bozukluklardaki kullanım alanları güncel literatür doğrultusunda ele alınmıştır.
- 30 January 2026
- Published by Necmettin Erbakan University in Sustainable Welfare
The Use of Acceptance and Commitment Therapy in Mental Disorders
Ruhsal bozukluklar, bireylerin duygu, düşünce ve davranışlarını etkileyerek yaşam kalitesinde ciddi bozulmalara yol açan yaygın ve karmaşık sağlık sorunlarıdır. Depresyon, obsesif kompulsif bozukluk, bipolar bozukluk ve şizofreni gibi psikiyatrik tablolar bireyin psikolojik, sosyal ve mesleki işlevselliğini olumsuz yönde etkilemektedir. Ruhsal bozuklukların tedavisinde farmakolojik yaklaşımlar ve geleneksel psikoterapi yöntemleri yaygın olarak kullanılmakla birlikte, son yıllarda üçüncü dalga davranışçı terapilere olan ilgi artmıştır. Bu yaklaşımlar arasında yer alan Kabul ve Kararlılık Terapisi (KKT), bireylerin yaşadıkları psikolojik deneyimlerle mücadele etmek yerine bu deneyimleri kabul etmelerini ve kişisel değerleri doğrultusunda yaşamalarını teşvik etmektedir. KKT’nin temel amacı semptomları doğrudan ortadan kaldırmak değil, psikolojik esnekliği artırarak bireyin işlevselliğini geliştirmektir. Terapi; kabul, bilişsel ayrışma, anda kalma, bağlamsal benlik, değerlerle temas ve değer odaklı davranış olmak üzere altı temel süreç üzerine yapılandırılmıştır. Bu süreçler aracılığıyla bireyin olumsuz düşünce ve duygularla daha sağlıklı bir ilişki kurması hedeflenmektedir. Literatürde KKT’nin depresyon, obsesif kompulsif bozukluk, bipolar bozukluk, psikoz ve diğer ruhsal bozukluklarda psikolojik esnekliği artırdığı, yaşam kalitesini geliştirdiği ve belirtilerin şiddetini azalttığı bildirilmektedir. Bununla birlikte, farklı tanı gruplarında elde edilen bulguların güçlendirilmesi için daha fazla randomize kontrollü çalışmaya gereksinim duyulmaktadır. Bu derlemede KKT’nin tanımı, tarihsel gelişimi, kuramsal temelleri ve çeşitli ruhsal bozukluklardaki kullanım alanları güncel literatür doğrultusunda ele alınmıştır.
- 24 July 2025
- Published by Wiley in Journal of Evaluation in Clinical Practice
- Vol. 31 (5) , e70223
The Impact of Nurses' Attitudes Toward Ethical Principles on Care Behaviours: A Cross‐Sectional Study
Aim: This study aims to determine the impact of nurses' attitudes toward ethical principles on their care behaviours in Turkey.Design: This study is a cross‐sectional, descriptive, and correlational research.Methods: This cross‐sectional study was conducted with 390 actively working nurses in Turkey, selected using a known population sampling method. The Strengthening the Reporting of Observational Studies in Epidemiology (STROBE) checklist for cross‐sectional studies was used in reporting this study.Results: The nurses' mean age was 29.7 ± 1.26 years, and 87.4% held a bachelor's degree. It was found that 57.4% of the nurses encountered ethical issues in the hospital, while 92.4% did not consult the hospital ethics committee when facing ethical dilemmas. The mean scores on the ethical attitudes and care behaviours scales showed a statistically significant increase with age and education level (p < 0.05). A significant positive correlation was found between nurses' attitudes toward ethical principles and their care behaviours scores (r = 0.639, p < 0.001).Conclusion: This study revealed that ethical attitudes and care behaviours are influenced by age and education level and that nurses' attitudes toward ethical principles affect their care behaviours.
- 24 July 2025
- Published by Wiley in Journal of Evaluation in Clinical Practice
- Vol. 31 (5) , e70223
The Impact of Nurses' Attitudes Toward Ethical Principles on Care Behaviours: A Cross‐Sectional Study
Aim: This study aims to determine the impact of nurses' attitudes toward ethical principles on their care behaviours in Turkey.Design: This study is a cross‐sectional, descriptive, and correlational research.Methods: This cross‐sectional study was conducted with 390 actively working nurses in Turkey, selected using a known population sampling method. The Strengthening the Reporting of Observational Studies in Epidemiology (STROBE) checklist for cross‐sectional studies was used in reporting this study.Results: The nurses' mean age was 29.7 ± 1.26 years, and 87.4% held a bachelor's degree. It was found that 57.4% of the nurses encountered ethical issues in the hospital, while 92.4% did not consult the hospital ethics committee when facing ethical dilemmas. The mean scores on the ethical attitudes and care behaviours scales showed a statistically significant increase with age and education level (p < 0.05). A significant positive correlation was found between nurses' attitudes toward ethical principles and their care behaviours scores (r = 0.639, p < 0.001).Conclusion: This study revealed that ethical attitudes and care behaviours are influenced by age and education level and that nurses' attitudes toward ethical principles affect their care behaviours.
- 30 April 2025
- Published by Cappadocia University in Kapadokya Saglik Bilimleri Dergisi
Simülasyon Uygulamalarının Ebelik ve Hemşirelik Öğrencilerinin Memnuniyeti ve Öğrenmede Kendilerine Güvenlerine Etkisi
Ebelik ve hemşirelik bölümleri uygulamalı ve klinik beceriye dayalı eğitimin amacı öğrencinin derste edindiği teorik bilgiyi uygulamaya aktarabilmesini ve gerçek ortamda kullanabilmesini sağlamaktır. Hastane ortamındaki yetersiz fiziki koşullar ve tüm dersleri içeren uygulama alanı bulunamaması, öğrencilerin uygulamaları pekiştirmesini olumsuz etkilemektedir. Bu sorunun çözümü olarak sağlık alanında simülasyona dayalı uygulama eğitimleri verilmeye başlanmıştır. Bu çalışmada “Ebelik Esasları” ve “Hemşirelik Esasları” dersinde kullanılan simülasyona dayalı öğretimin ebelik ve hemşirelik öğrencilerinin memnuniyeti ve öğrenmede kendilerine güvenlerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma yarı deneysel tasarımda tek grupta gerçekleştirilmiştir. Bir vakıf üniversitesinin hemşirelik ve ebelik bölümlerinde eğitim gören toplam 76 öğrenci çalışmaya dahil edilmiştir. Veriler Uluslararası Klinik Simülasyon ve Öğrenme Hemşireler Birliği tarafından belirlenen standartlar çerçevesinde toplanmıştır. Bu standartlar ölçülebilir hedefler doğrultusunda senaryo tasarlanması, katılımı sağlayacak kolaylaştırıcılar olması, ön bilgilendirme ve geri bildirim verilmesi şeklindedir. Veriler katılımcı bilgi formu ve simülasyonla eğitimde öğrenci memnuniyeti ve öğrenmede kendine güven ölçeği ile elde edilmiştir. Öğrencilerin Ebelik ve Hemşirelik Esasları teorik dersinden memnun kalma durumu, simülasyon uygulamasından memnun kalma durumu, simülasyon uygulamasından fayda görme durumu ile öğrenmede memnuniyet alt boyut puan ortalamaları arasında anlamlı farklılık olduğu görülmüştür Demografik verilere ve öğrencilerin öğrenim gördükleri bölüm ve simülasyon uygulamaları ile ilgili düşüncelerine göre, Ebelik ve Hemşirelik Esasları öğrenmede kendine güven alt boyut puan ortalamaları arasında anlamı bir fark bulunamamıştır. Öğrencilerin öğrenmede memnuniyet ve kendine güven ölçeği alt boyut ve toplam puan ortalamalarının yüksek olduğu ve simülasyon uygulamalarının ebelik ve hemşirelik öğrencilerinin memnuniyeti ve öğrenmede kendilerine güvenlerine olumlu etkisi bulunduğu belirlenmiştir.
- 30 April 2025
- Published by Cappadocia University in Kapadokya Saglik Bilimleri Dergisi
Simülasyon Uygulamalarının Ebelik ve Hemşirelik Öğrencilerinin Memnuniyeti ve Öğrenmede Kendilerine Güvenlerine Etkisi
Ebelik ve hemşirelik bölümleri uygulamalı ve klinik beceriye dayalı eğitimin amacı öğrencinin derste edindiği teorik bilgiyi uygulamaya aktarabilmesini ve gerçek ortamda kullanabilmesini sağlamaktır. Hastane ortamındaki yetersiz fiziki koşullar ve tüm dersleri içeren uygulama alanı bulunamaması, öğrencilerin uygulamaları pekiştirmesini olumsuz etkilemektedir. Bu sorunun çözümü olarak sağlık alanında simülasyona dayalı uygulama eğitimleri verilmeye başlanmıştır. Bu çalışmada “Ebelik Esasları” ve “Hemşirelik Esasları” dersinde kullanılan simülasyona dayalı öğretimin ebelik ve hemşirelik öğrencilerinin memnuniyeti ve öğrenmede kendilerine güvenlerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma yarı deneysel tasarımda tek grupta gerçekleştirilmiştir. Bir vakıf üniversitesinin hemşirelik ve ebelik bölümlerinde eğitim gören toplam 76 öğrenci çalışmaya dahil edilmiştir. Veriler Uluslararası Klinik Simülasyon ve Öğrenme Hemşireler Birliği tarafından belirlenen standartlar çerçevesinde toplanmıştır. Bu standartlar ölçülebilir hedefler doğrultusunda senaryo tasarlanması, katılımı sağlayacak kolaylaştırıcılar olması, ön bilgilendirme ve geri bildirim verilmesi şeklindedir. Veriler katılımcı bilgi formu ve simülasyonla eğitimde öğrenci memnuniyeti ve öğrenmede kendine güven ölçeği ile elde edilmiştir. Öğrencilerin Ebelik ve Hemşirelik Esasları teorik dersinden memnun kalma durumu, simülasyon uygulamasından memnun kalma durumu, simülasyon uygulamasından fayda görme durumu ile öğrenmede memnuniyet alt boyut puan ortalamaları arasında anlamlı farklılık olduğu görülmüştür Demografik verilere ve öğrencilerin öğrenim gördükleri bölüm ve simülasyon uygulamaları ile ilgili düşüncelerine göre, Ebelik ve Hemşirelik Esasları öğrenmede kendine güven alt boyut puan ortalamaları arasında anlamı bir fark bulunamamıştır. Öğrencilerin öğrenmede memnuniyet ve kendine güven ölçeği alt boyut ve toplam puan ortalamalarının yüksek olduğu ve simülasyon uygulamalarının ebelik ve hemşirelik öğrencilerinin memnuniyeti ve öğrenmede kendilerine güvenlerine olumlu etkisi bulunduğu belirlenmiştir.