Betül Dünya

Objective: This study aimed to evaluate the metabolic and hormonal effects of anti-seizure medications (ASMs) in children with epilepsy by comparing serum levels of vitamin D, calcium (Ca), phosphorus (P), alkaline phosphatase (ALP), vitamin B12, folate, thyroid-stimulating hormone (TSH), and free thyroxine (fT4) between ASM-treated patients and healthy controls. A secondary aim was to investigate differences between patients treated with valproate (VPA) and those treated with levetiracetam (LEV). Materials and Methods: A total of 106 pediatric epilepsy patients undergoing ASM therapy were included in the study, with 93 on monotherapy and 13 on polytherapy for at least six months. Additionally, 80 age- and sex-matched healthy controls were included. Serum biochemical parameters were analyzed retrospectively. Subgroup analyses compared patients on VPA and LEV monotherapy. Statistical comparisons and correlation analyses assessed relationships between drug exposure and biochemical values. Results: Vitamin D levels were significantly lower in ASM-treated patients compared to controls (p<0.001). TSH levels were higher in the VPA group than in the LEV group (p<0.001), although there were no significant differences in thyroid hormone levels between ASM-treated patients and the healthy control group overall. No significant differences were observed in calcium, phosphorus, ALP, vitamin B12, or folate levels between the groups. The duration of ASM use was not correlated with any of the biochemical parameters. Conclusion: Vitamin D deficiency and changes in thyroid function may occur in children treated with ASMs, especially VPA. However, vitamin B12 and folate levels tend to stay stable. Given the ongoing fluctuations in vitamin D and thyroid hormone levels, more frequent monitoring of these parameters may be warranted in pediatric epilepsy patients on ASM therapy. In contrast, less frequent assessment of vitamin B12 and folate may be enough unless there are clinical reasons to test further. More prospective studies are needed to determine the best monitoring approaches.

Amaç: Çocuk Nörolojisi polikliniklerine en sık başvuru yakınmalarından olan baş ağrılı çocuk ve adolesanların, demografik, klinik özellikleri yanısıra primer ve sekonder baş ağrısı sıklığı ve yönetiminin ortaya konulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Aralık 2019-2020 tarihleri arasında Ankara Şehir Hastanesi, Çocuk Nörolojisi Kliniği’ne başvuran çocuk ve adolesanların tıbbi kayıtları retrospektif olarak değerlendirildi.Bulgular: Primer baş ağrısı tanısı alan 236 (%86.8), sekonder baş ağrısı tanısı alan 36 (%13.2) çocuk ve adolesan olduğu; primer baş ağrısı grubu içinde en sık gerilim tipi baş ağrısı (%71.2), sekonder baş ağrısı için baş, boyun, göz, kulak, burun, sinüsler, diş dudak veya diğer yüz veya servikal yapılardan kaynaklanan bozukluklara bağlı baş ağrısı grubunda (%38.8) hasta başvurusu olduğu saptandı. Sekonder baş ağrısı tanısı alan hastaların tamamı en az 1 kırmızı bayrak bildirmiş olup 23 hastada (%63.8) 2 ve daha fazla sayıda kırmızı bayrak saptandı. Her iki grupta da en sık bildirilen kırmızı bayrak; lokalize baş ağrısıydı. Hastaların %58.3’ünde MRG, %6’sında EEG tanısal özellik göstermiştir. Sonuç: Baş ağrılı pediatrik hasta popülasyonun hayatı tehdit eden ve acil tedavi gerektiren sekonder baş ağrısı nedenlerinin tespiti için hastanın ilk değerlendirmesinden itibaren klinik özelliklerinin dikkatle yönetilmesi ve değerlendirilmesi önerilir. Diğer taraftan; hayat kalitesini olumsuz etkileyen, günlük aktivitelerden çekilmeye neden olan ve hastaların % 80’den fazlasını oluşturan primer baş ağrıları için tanı büyük önem taşımaktadır.