Halime Şule Selman

Labor dystocia remains one of the most prevalent and challenging complications in modern obstetric practice. While clinical management typically focuses on mechanical factors such as uterine contra...

Objective: This study aimed to evaluate the association between pretreatment hemoglobin levels and lymphocyte percentage and survival outcomes in cervical cancer patients treated with definitive concurrent chemoradiotherapy. Materials and Methods: A total of 106 patients with cervical cancer were included in this retrospective cohort study. Pretreatment hemoglobin (g/dL) and lymphocyte percentage (%) were analyzed. Overall survival (OS) and disease-free survival (DFS) were assessed using the Kaplan–Meier method, and groups were compared using the log-rank test. The effects of prognostic factors were first evaluated using univariate Cox regression analysis; variables with p<0.20 were subsequently included in the multivariate Cox regression model. A p-value <0.05 was considered statistically significant. Results: Following completion of chemoradiotherapy, the median follow-up duration was 40 months, during which 18 deaths (17.0%) were observed. Kaplan–Meier analysis demonstrated that lower hemoglobin levels and lower lymphocyte percentages were significantly associated with worse DFS and OS. In univariate Cox analysis, both hemoglobin and lymphocyte levels were significantly associated with survival outcomes. However, neither variable retained independent prognostic significance in multivariate analysis. Clinical parameters such as advanced FIGO stage and prolonged treatment duration showed a trend toward worse outcomes. Conclusion: Pretreatment hemoglobin and lymphocyte levels were associated with survival outcomes in cervical cancer patients; however, they did not demonstrate independent prognostic significance after multivariable adjustment. These findings suggest that hematologic parameters may reflect disease burden and treatment-related factors rather than acting as independent prognostic markers. Further prospective studies with larger sample sizes are needed to confirm these findings.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, gürültü düzeyleri farklı doğum ortamlarında gerçekleşen doğumları; maternal etkiler ve yenidoğan sonuçları açısından değerlendirmek ve doğum ortamlarının tasarımının iyileştirilmesine yönelik kanıta dayalı bir bakış açısı sunmaktır. Yöntem: Bu çalışma, aynı hastane bünyesinde gürültü maruziyet düzeyleri farklı olan iki doğum odasında gerçekleşen doğumların karşılaştırıldığı, prospektif, randomize, kontrollü ve yarı deneysel bir çalışma olarak yürütülmüştür. Gebeler, doğum sırasında hastanenin rutin işleyişi doğrultusunda rastgele olarak doğum odalarına dağıtılmıştır. Gürültü azaltımına yönelik davranışsal düzenlemelerin uygulanmadığı odada doğum yapan gebeler kontrol grubunu, bu düzenlemelerin uygulandığı odada doğum yapan gebeler ise müdahale grubunu oluşturmuştur. Her iki grupta da doğum süreci boyunca kesintisiz destek sağlanmış, doğum sonrası dönemde yenidoğanlar hemen anne yanına verilmiş ve emzirme desteği sunulmuştur. Maternal anksiyete, doğum memnuniyeti, anne–bebek bağlanması ile yenidoğana ait klinik ve biyokimyasal ölçütler değerlendirilmiş; doğum ortamındaki gürültü düzeyleri desibel cinsinden ölçülmüştür. Bulgular: İki doğum odası arasında ölçülen gürültü düzeyleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmıştır. Buna karşın maternal anksiyete, doğum memnuniyeti, anne–bebek bağlanması ile yenidoğan kordon kan gazları ve kortizol düzeyleri açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Sonuç: Doğum ortamında gürültü düzeyleri farklılık göstermekle birlikte, kesintisiz ebe desteği, erken anne–bebek teması ve emzirme desteğinin sağlandığı koşullarda maternal, obstetrik ve yenidoğan sonuçları üzerinde olumsuz bir etki saptanmamıştır. Bulgular, doğum ortamlarının iyileştirilmesine yönelik girişimlerin bakımın niteliği ve sürekliliği ile birlikte ele alınması gerektiğini düşündürmektedir.

Adet döngüsüyle ilişkili tekrarlayan oküler (göz) ve nazal (burun) kanama şikâyetleri gösteren; ektopik endometriozis olasılığı düşünülen ve Curcumin tedavisi sonrasında belirgin klinik iyileşme gözlenen bir vakanın sunulması amaçlanmıştır. Kırk iki yaşındaki olguda; adet dönemlerinde tekrarlayan göz kanlanması ve daha sonra gelişen şiddetli burun kanamaları mevcuttu; bu durum ekstrapelvik endometriotik odak kanaması olarak değerlendirildi. Sezaryen sırasında pelviperitoneal yüzeylerde tespit edilen endometriozis odaklarının koterizasyonu sonrası oküler bulgular kayboldu. Takipte gelişen döngüsel burun kanaması (siklik epistaksis) ise Curcumin tedavisi ile tamamen düzeldi. Tedavi sonrası hastanın adet döngüleri düzene girmiş olup; bir yıllık izlemde nüks izlenmemiştir. Bu olgu sunumu; ekstrapelvik endometriozis odaklarına bağlı döngüsel mukozal kanamalarda Curcumin tedavisinin belirgin klinik iyileşme sağlayabileceğini göstermektedir. Curcumin; düşük yan etki profiliyle endometriozis tedavisinde tamamlayıcı bir seçenek olarak değerlendirilebilir; ancak etkinliğini doğrulamak için daha ileri klinik çalışmalara ihtiyaç vardır.

Background Global concern about unwarranted childbirth interventions has intensified, with calls for respectful, evidence-based intrapartum care that supports physiologic birth. While antenatal education for expectant parents is common, the impact of multidisciplinary childbirth education for obstetricians has been underexplored. Methods In a study of obstetricians (N = 112, M_age = 44.1 years, SD = 6.8, 57% female), those completing the Istanbul Birth Academy’s Childbirth Educator and Doula Training (CEDT) program (n = 67) were compared with obstetricians without such training (n = 45) via a survey. Group differences were tested with independent-samples t test (Bonferroni-adjusted) and ANCOVA controlling for age, academic title, experience, low-risk caseload, and employer. Results Of 31 practices, 26 differed by t test; 19 remained significant after correction. In adjusted models, 21 practices differed. CEDT-trained clinicians reported lower routine enemas, frequent digital exams, continuous CTG, routine IV lines, and IV fluids to shorten labor, with greater oral intake and nonpharmacologic pain relief; they more often supported instinctive pushing, upright positions, and delayed cord clamping, and less often used lithotomy and routine neonatal suctioning. Primary cesarean in nulliparas was lower. Conclusion This study’s significance is that multidisciplinary childbirth educator-doula training for obstetricians is associated with fewer routine interventions and lower nulliparous primary cesarean rates. Prospective studies are warranted.