Muhammed Emin Koç

The purpose of this study was twofold: i) to examine the association among maturation, reactive strength index (RSI), leg stiffness, and physical performance tests, and ii) to investigate how maturation influences the relationship among RSI and leg stiffness and physical performance tests. Forty-six male soccer players (age: 11.8 ± 1.5 years; height: 152.9 ± 10.2 cm; weight: 45.9 ± 10.5 kg) participated in this cross-sectional observational study. Players’ biological maturity was assessed using peak height velocity (PHV). Physical tests were conducted in two separate sessions on different days: one included anthropometry, standing long jump, sprint, dribbling and agility; the other included RSI, leg stiffness, and kick velocity. Correlations and bootstrap-based mediation analyses were used to examine the mediating role of PHV between RSI, leg stiffness, and performance. Mean years to PHV was −1.61 ± 0.99 years, and all players were in the pre-PHV period. RSI was strongly correlated with sprint (r = −0.73; CI _95% = −0.840 to −0.533), agility (r = −0.67; CI _95% = −0.803 to −0.471), and SLJ (r = 0.68; CI _95% = 0.487 to 0.811), while leg stiffness was moderately correlated with sprint (r = −0.38; CI _95% = −0.602 to −0.102) and kick velocity (r = 0.43; CI _95% = 0.166 to 0.642). PHV was moderately to highly correlated with all performance indicators (r = 0.37–0.65). Mediation models showed that PHV partially explained the relationship between RSI and performance tests (17–70%),whereas the relationship between leg stiffness and performance tests was fully mediated by PHV (68–96%)(p < 0.05). In conclusion, the findings indicate that considering PHV's mediating effect in assessing neuromuscular performance in young soccer players is essential and should not be overlooked in research and practice.

Background: Maximal kicking performance relies heavily on the coordinated involvement of the hip flexors and knee extensors, yet exercises that specifically target these muscle groups are rarely prioritized in soccer training regimens. Objective: This study aimed to examine the effects of a leg-kicking exercise program (LKE) on the kicking speed, sprint performance, and agility of young players. Methods: Thirty-nine youth players were randomly assigned to either an LKE group (n = 18; 15.9 ± 0.9 years) or a control group (n = 21; 15.8 ± 0.6 years). The LKE group performed a leg-kicking exercise three days a week. The participants underwent body composition analysis, isometric knee, isokinetic knee and hip strength tests, maximal ball speed, linear sprint, and agility tests at baseline and post-intervention. Results: In the LKE group, muscle mass, maximal ball speed in both legs, and both isometric and isokinetic strength significantly increased (p < 0.05), while agility and sprint performance showed no significant changes (p > 0.05). Conclusion: A 6-week LKE program, in addition to soccer training, may enhance kicking speed in youth players. The LKE may serve as a practical alternative to traditional strength training for improving muscle strength and kicking performance.

Bu çalışmada yüksek yoğunluklu fiziksel egzersizlerden sonra organizmada meydana gelen yorgunluğu azaltmak ve toparlanmayı hızlandırmak için gerçekleştirilen foam roller toparlanma yönteminin incelenmesi amaçlanmıştır. Fiziksel yüklenmeler sonucunda sporcuların performanslarında görülen azalmalar yorgunluk durumunu ortaya çıkarmaktadır. Meydana gelen yorgunluğun takip edilmesi, sporcuların antrenmana adaptasyonlarını kontrol etmek, yarışmaya hazır olmalarını sağlamak, sportif yaralanmalara ve hastalıklara karşı hassasiyetlerini azaltmak için önem kazanmaktadır. Bu durumda ise toparlanma programlarının oluşturulması ve uygulanması, sporcuların bir sonraki antrenmana veya müsabakaya tamamen dinlenmiş bir şekilde çıkmalarını sağlamakla birlikte sportif performanslarını artırmaktadır. Yorucu fiziksel egzersizlerin sonunda toparlanmayı hızlandırmak amacıyla birçok yöntem gerçekleştirilmektedir. Son yıllarda kullanımı artan, uygulanması basit, organizma üzerinde etkili ve düşük maliyetli olması sebebi ile foam roller toparlanma yöntemi sıklıkla tercih edilmektedir. İskelet kaslarının silindir biçimindeki bir aparatın üzerine konularak vücut ağırlığı ile kasın üzerinde ileri geri hareket ederek yapılan bu yöntem, fizik tedavi uzmanları ve sportif yaralanmalar sonrası rehabilitasyon gibi çeşitli alanlarda geniş bir sporcu kitlesi tarafından yoğun ilgi görmektedir. Özellikle egzersiz öncesi ısınma protokollerini en uygun hale getirmek, performansı artırmak, egzersiz sonrası iyileşmeyi kolaylaştırmak ve aynı zamanda bağ doku bozukluklarını tedavi etmek için kullanılabilmektedir. Roller yönteminin en önemli etki mekanizmasının sürtünmeyle birlikte kas dokularındaki miyofasiyal yapışıklıkları ayırarak kasların gevşemesini sağlamak ve germe reseptörlerini uyararak esnemesini artırmak olduğu yapılan araştırmalarda görülmektedir. Ayrıca kas dokularında derin doku masajı gibi bir manipülasyon sağlayarak tatbik edilen bölgeye oksijenli kan getirirken, bölgedeki atık maddeleri ve toksinleri temizleyerek kan akışını da artırdığı bilinmektedir. Sonuç olarak foam roller yöntemi, yüksek şiddetli fiziksel çalışmalar sonucu yorgunluğu azaltmak ve toparlanmayı hızlandırmak için araştırmacılar ve bu konu üzerinde çalışanlar tarafından önerilmektedir.