Sylwia Wajs
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Sylwia Wajs has a total of 8 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Anna Biedrzyńska
University of Applied Sciences in Nowy Sącz, Poland
1 shared publication - Dawid Walczak
Department of Huma Sciences, University of Economics and Human Sciences in Warsaw
1 shared publication - Magdalena Kochańska
The Maria Grzegorzewska University, Poland
1 shared publication - Magdalena Misiak
University of Silesia, Poland
1 shared publication - Magdalena Rowicka
Institute of Psychology, Maria Grzegorzewska University, Warsaw, Poland
1 shared publication Maria Obarska
University of Warsaw, Poland
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 29 December 2025
- Published by Uniwersytet Gdanski in Progress Journal of Young Researchers
- No. 16,p. 11-22
Etyka w zawodzie terapeuty uzależnień – rola niestygmatyzującej postawy
Jednostki z problemem uzależnienia od substancji psychoaktywnych dotyka specyficzny rodzaj stygmatyzacji. Postrzega się je w kategoriach łączących chorobę psychiczną z przestępczością, nadając im etykietę ludzi szczególnie niebezpiecznych. Świadczący usługi w zakresie zdrowia psychicznego wzmacniają stereotypy na temat osób dotkniętych problemem uzależnienia, w tym postrzeganego niebezpieczeństwa, nieprzewidywalności i winy. Napiętnowanie związane z zaburzeniami wynikającymi z używania substancji psychoaktywnych stanowi główną przeszkodę w podejmowaniu i kontynuowaniu leczenia przez osoby uzależnione. Wskazana grupa społeczna jest silniej napiętnowana w porównaniu z chorymi na inne zaburzenia psychiczne. Atrybutem dyskredytującym jest zarówno używanie substancji psychoaktywnych, jak i utrzymywanie abstynencji oraz leczenie w poradni odwykowej. Osoby, które nie były społecznie stygmatyzowane z powodu nałogu, przez podjęcie leczenia w poradni bywają zdyskredytowane i ujawnione jako noszące piętno „alkoholika” czy „narkomana”. Dodatkowo etykietka osoby „chorej psychicznie” jest pacjentom nadawana i utrwalana przez terapeutów stawiających diagnozę medyczną, a pozostaje nawet po zakończeniu leczenia. Uzależnienie jest wciąż chorobą o niskim wskaźniku skuteczności terapii. Coraz częściej jako jedną z możliwych przyczyn wskazuje się korzystanie z przestarzałych modeli terapii, a także sposobów kształcenia przyszłych terapeutów. Rozbudowanie szkoleń na terapeutów uzależnień o tematykę stygmatyzacji osób z problemem uzależnienia i sposobów jej przeciwdziałania, a także wprowadzanie cyklicznych warsztatów wśród pracowników placówek odwykowych wydaje się być na obecną chwilę jednym z wartych rozważenia i zbadania rozwiązań. Może się to okazać istotne m.in. dla pogłębiania relacji terapeutycznej, która jest jednym z najważniejszych czynników sprzyjających wzrostowi skuteczności terapii.
- 29 December 2025
- Published by Uniwersytet Gdanski in Progress Journal of Young Researchers
- No. 16,p. 11-22
Open AccessEtyka w zawodzie terapeuty uzależnień – rola niestygmatyzującej postawy
Jednostki z problemem uzależnienia od substancji psychoaktywnych dotyka specyficzny rodzaj stygmatyzacji. Postrzega się je w kategoriach łączących chorobę psychiczną z przestępczością, nadając im etykietę ludzi szczególnie niebezpiecznych. Świadczący usługi w zakresie zdrowia psychicznego wzmacniają stereotypy na temat osób dotkniętych problemem uzależnienia, w tym postrzeganego niebezpieczeństwa, nieprzewidywalności i winy. Napiętnowanie związane z zaburzeniami wynikającymi z używania substancji psychoaktywnych stanowi główną przeszkodę w podejmowaniu i kontynuowaniu leczenia przez osoby uzależnione. Wskazana grupa społeczna jest silniej napiętnowana w porównaniu z chorymi na inne zaburzenia psychiczne. Atrybutem dyskredytującym jest zarówno używanie substancji psychoaktywnych, jak i utrzymywanie abstynencji oraz leczenie w poradni odwykowej. Osoby, które nie były społecznie stygmatyzowane z powodu nałogu, przez podjęcie leczenia w poradni bywają zdyskredytowane i ujawnione jako noszące piętno „alkoholika” czy „narkomana”. Dodatkowo etykietka osoby „chorej psychicznie” jest pacjentom nadawana i utrwalana przez terapeutów stawiających diagnozę medyczną, a pozostaje nawet po zakończeniu leczenia. Uzależnienie jest wciąż chorobą o niskim wskaźniku skuteczności terapii. Coraz częściej jako jedną z możliwych przyczyn wskazuje się korzystanie z przestarzałych modeli terapii, a także sposobów kształcenia przyszłych terapeutów. Rozbudowanie szkoleń na terapeutów uzależnień o tematykę stygmatyzacji osób z problemem uzależnienia i sposobów jej przeciwdziałania, a także wprowadzanie cyklicznych warsztatów wśród pracowników placówek odwykowych wydaje się być na obecną chwilę jednym z wartych rozważenia i zbadania rozwiązań. Może się to okazać istotne m.in. dla pogłębiania relacji terapeutycznej, która jest jednym z najważniejszych czynników sprzyjających wzrostowi skuteczności terapii.
- 15 December 2025
- Published by SAGE Publications in International Journal of Bilingualism
Intentional bilingualism does not hinder morphosyntactic development in L1: A study with children speaking Polish
Background: Intentional bilingualism (IB) refers to caregivers’ deliberate, planned introduction of an additional language at home—beyond what community exposure alone would provide—and is characterized by caregivers’ use of their non-native language with the child. While scholarly debate continues about whether IB affects first-language (L1) outcomes, evidence on morphosyntax specifically remains limited. Therefore, we examined L1 morphosyntax using the short version of the Polish sentence repetition (SRep) task. Methods: Seventy-one children aged 5 years 0 months–6 years 11 months (IB = 23; community-induced bilingualism, CommBil = 24; monolinguals, Mono = 24), matched on age and gender, completed the 20-item Polish SRep task. We also collected the Cross-Linguistic Lexical Task (CLT) and nonverbal reasoning (RCPM) data. Data were analyzed with generalized linear mixed-effects models including group and sentence structure as fixed effects. Results: IB children performed similarly to monolinguals on the SRep task. By contrast, the CommBil group scored lower than both IB children and monolinguals. Conclusions: Within the scope of this study, IB was not associated with disadvantages in L1 morphosyntax. The lower SRep performance observed in the CommBil group may reflect differences in input quality/quantity rather than an inherent “bilingualism cost.”
- 15 December 2025
- Published by SAGE Publications in International Journal of Bilingualism
Intentional bilingualism does not hinder morphosyntactic development in L1: A study with children speaking Polish
Background: Intentional bilingualism (IB) refers to caregivers’ deliberate, planned introduction of an additional language at home—beyond what community exposure alone would provide—and is characterized by caregivers’ use of their non-native language with the child. While scholarly debate continues about whether IB affects first-language (L1) outcomes, evidence on morphosyntax specifically remains limited. Therefore, we examined L1 morphosyntax using the short version of the Polish sentence repetition (SRep) task. Methods: Seventy-one children aged 5 years 0 months–6 years 11 months (IB = 23; community-induced bilingualism, CommBil = 24; monolinguals, Mono = 24), matched on age and gender, completed the 20-item Polish SRep task. We also collected the Cross-Linguistic Lexical Task (CLT) and nonverbal reasoning (RCPM) data. Data were analyzed with generalized linear mixed-effects models including group and sentence structure as fixed effects. Results: IB children performed similarly to monolinguals on the SRep task. By contrast, the CommBil group scored lower than both IB children and monolinguals. Conclusions: Within the scope of this study, IB was not associated with disadvantages in L1 morphosyntax. The lower SRep performance observed in the CommBil group may reflect differences in input quality/quantity rather than an inherent “bilingualism cost.”