Przemysław Kubicki
Przemysław Kubicki has a total of 4 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Hanna Raś
Dolnośląskie Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii, Wrocław / Lower Silesian Center for Oncology, Pulmonology and Hematology, Wroclaw, Poland
3 shared publications - Katarzyna Jankowska
Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SPZOZ we Wrocławiu / 4th Military Clinical Hospital in Wroclaw, Poland
3 shared publications - Maria Greniuk
Jan Mikulicz-Radecki University Clinical Hospital, Wroclaw, Poland
2 shared publications - Małgorzata Raś
Provincial Specialist Hospital in Wroclaw, Poland
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 23 April 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 190-194
Dendritic cells and memory CD45RO⁺ T cells as an optimization strategy for CAR-T cell therapy: A novel approach and challenges
Terapia komórkami T z chimerycznym receptorem antygenowym (chimeric antigen receptor – CAR) stanowi innowacyjną metodę leczenia, wskazaną w przypadku niektórych nawrotowych, opornych nowotworów hematologicznych, a coraz częściej także guzów litych. Pomimo znaczących wyników terapii w wybranych grupach pacjentów nadal ma ona istotne ograniczenia. Utrata antygenów, ograniczona trwałość komórek i nieprzyjazne mikrośrodowisko guza to główne problemy związane z biologią komórek układu odpornościowego i nowotworowych. Badania koncentrujące się na biologii komórek układu odpornościowego mogą zatem przyczynić się do poprawy wyników leczenia bez remisji i dłuższego utrzymywania się odpowiedzi immunologicznej. Integracja komórek dendrytycznych – profesjonalnych komórek prezentujących antygen – oraz subpopulacji limfocytów T pamięci, szczególnie tych charakteryzujących się ekspresją białka powierzchniowego CD45RO, to nowe podejście pozwalające na znaczną poprawę wyników leczenia. W pracy dokonano przeglądu badań wskazujących na najistotniejsze ograniczenia terapii CAR-T związane z terapiami komórkowymi. Przedstawiono najnowsze wyniki badań z dziedziny immunologii, które uzasadniają zastosowanie komórek dendrytycznych oraz limfocytów T pamięci jako strategii optymalizacji terapii CAR-T. Szczególny nacisk położono również na przegląd innych powiązanych strategii klinicznych, które udoskonalą terapię CAR-T. Ponadto zwrócono uwagę na badania nadal będące w toku, ale przynoszące pomyślne wyniki. Przeanalizowano 48 publikacji, korzystając wyłącznie ze źródeł PubMed, spośród których wybrano 20 artykułów. Ze względu na niezbadany obszar badań i brak wystarczających danych przegląd objął artykuły z lat 2007–2025, z największym naciskiem na najnowsze prace.
- 23 April 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 190-194
Open AccessDendritic cells and memory CD45RO⁺ T cells as an optimization strategy for CAR-T cell therapy: A novel approach and challenges
Terapia komórkami T z chimerycznym receptorem antygenowym (chimeric antigen receptor – CAR) stanowi innowacyjną metodę leczenia, wskazaną w przypadku niektórych nawrotowych, opornych nowotworów hematologicznych, a coraz częściej także guzów litych. Pomimo znaczących wyników terapii w wybranych grupach pacjentów nadal ma ona istotne ograniczenia. Utrata antygenów, ograniczona trwałość komórek i nieprzyjazne mikrośrodowisko guza to główne problemy związane z biologią komórek układu odpornościowego i nowotworowych. Badania koncentrujące się na biologii komórek układu odpornościowego mogą zatem przyczynić się do poprawy wyników leczenia bez remisji i dłuższego utrzymywania się odpowiedzi immunologicznej. Integracja komórek dendrytycznych – profesjonalnych komórek prezentujących antygen – oraz subpopulacji limfocytów T pamięci, szczególnie tych charakteryzujących się ekspresją białka powierzchniowego CD45RO, to nowe podejście pozwalające na znaczną poprawę wyników leczenia. W pracy dokonano przeglądu badań wskazujących na najistotniejsze ograniczenia terapii CAR-T związane z terapiami komórkowymi. Przedstawiono najnowsze wyniki badań z dziedziny immunologii, które uzasadniają zastosowanie komórek dendrytycznych oraz limfocytów T pamięci jako strategii optymalizacji terapii CAR-T. Szczególny nacisk położono również na przegląd innych powiązanych strategii klinicznych, które udoskonalą terapię CAR-T. Ponadto zwrócono uwagę na badania nadal będące w toku, ale przynoszące pomyślne wyniki. Przeanalizowano 48 publikacji, korzystając wyłącznie ze źródeł PubMed, spośród których wybrano 20 artykułów. Ze względu na niezbadany obszar badań i brak wystarczających danych przegląd objął artykuły z lat 2007–2025, z największym naciskiem na najnowsze prace.
- Open Access
- 1 April 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 150-154
Prostate cancer biomarkers: Review, clinical availability, and importance in reducing unnecessary biopsies
Wstęp: Rak prostaty jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów u mężczyzn, zwłaszcza w starszych grupach wiekowych. Chociaż antygen specyficzny dla prostaty (prostate specific antigen – PSA) pozostaje najczęściej stosowanym narzędziem do badań przesiewowych, jego niska swoistość często prowadzi do niepotrzebnych biopsji i leczenia stanów niegroźnych dla zdrowia. Celem przeglądu jest przedstawienie i porównanie dostępnych biomarkerów raka prostaty, ze szczególnym uwzględnieniem tego, w jaki sposób mogą one przyczynić się do zmniejszenia liczby niepotrzebnych biopsji poprzez poprawę dokładności diagnozy. Materiał i metody: Przeprowadzono analizę literatury dotyczącej kluczowych biomarkerów: całkowitego PSA, procentowego udziału wolnego PSA (percentage of free PSA – %fPSA), wskaźnika zdrowia prostaty (Prostate Health Index – PHI), testu 4 kallikrein w ocenie ryzyka raka prostaty (4-Kallikrein score – 4Kscore), genu raka prostaty 3 (prostate cancer gene 3 – PCA3), selektywnego testu diagnostyki molekularnej do oceny ryzyka raka prostaty (Select Molecular Diagnostics test for prostate cancer risk assessment – SelectMDx) i ExoDx Prostate IntelliScore (EPI). Przeanalizowano dane dotyczące ich czułości, swoistości, progów diagnostycznych i praktycznego zastosowania. Zbadano również ich dostępność oraz koszty w Polsce i w Europie. Wyniki: Chociaż badanie PSA jest bardzo czułe (~93%) i pozwala wykryć większość przypadków raka, jego precyzja jest niska (swoistość ~20%), często też wskazuje stany niezwiązane z rakiem. Nowsze testy są bardziej wiarygodne: %fPSA może zwiększyć swoistość diagnostyczną do 40%, w zależności od przyjętego punktu odcięcia; PHI oferuje równowagę między czułością 75% i swoistością 69%; 4Kscore może osiągnąć czułość do 90% i swoistość 76%. Inne testy, takie jak PCA3, SelectMDx i EPI, również dają obiecujące wyniki. Narzędzia te pomagają lekarzom lepiej identyfikować pacjentów, którzy rzeczywiście są narażeni na większe ryzyko wystąpienia agresywnego raka prostaty, oraz tych, którzy mogą bezpiecznie uniknąć biopsji. Jednak wysoka cena testów i ograniczona refundacja w publicznych systemach opieki zdrowotnej – zwłaszcza w Polsce – pozostają istotnymi przeszkodami. Wnioski: Nowoczesne biomarkery znacząco poprawiają dokładność wykrywania raka prostaty w porównaniu z samym PSA. Mogą pomóc uniknąć niepotrzebnych i inwazyjnych procedur. Połączenie tych testów z ocenami klinicznymi i obrazowaniem może dodatkowo wpłynąć na lepszą diagnostykę. Aby stały się one szerzej dostępne, potrzeba więcej badań, lepszego finansowania i oficjalnych zaleceń klinicznych.
- 1 April 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 150-154
Open AccessProstate cancer biomarkers: Review, clinical availability, and importance in reducing unnecessary biopsies
Wstęp: Rak prostaty jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów u mężczyzn, zwłaszcza w starszych grupach wiekowych. Chociaż antygen specyficzny dla prostaty (prostate specific antigen – PSA) pozostaje najczęściej stosowanym narzędziem do badań przesiewowych, jego niska swoistość często prowadzi do niepotrzebnych biopsji i leczenia stanów niegroźnych dla zdrowia. Celem przeglądu jest przedstawienie i porównanie dostępnych biomarkerów raka prostaty, ze szczególnym uwzględnieniem tego, w jaki sposób mogą one przyczynić się do zmniejszenia liczby niepotrzebnych biopsji poprzez poprawę dokładności diagnozy. Materiał i metody: Przeprowadzono analizę literatury dotyczącej kluczowych biomarkerów: całkowitego PSA, procentowego udziału wolnego PSA (percentage of free PSA – %fPSA), wskaźnika zdrowia prostaty (Prostate Health Index – PHI), testu 4 kallikrein w ocenie ryzyka raka prostaty (4-Kallikrein score – 4Kscore), genu raka prostaty 3 (prostate cancer gene 3 – PCA3), selektywnego testu diagnostyki molekularnej do oceny ryzyka raka prostaty (Select Molecular Diagnostics test for prostate cancer risk assessment – SelectMDx) i ExoDx Prostate IntelliScore (EPI). Przeanalizowano dane dotyczące ich czułości, swoistości, progów diagnostycznych i praktycznego zastosowania. Zbadano również ich dostępność oraz koszty w Polsce i w Europie. Wyniki: Chociaż badanie PSA jest bardzo czułe (~93%) i pozwala wykryć większość przypadków raka, jego precyzja jest niska (swoistość ~20%), często też wskazuje stany niezwiązane z rakiem. Nowsze testy są bardziej wiarygodne: %fPSA może zwiększyć swoistość diagnostyczną do 40%, w zależności od przyjętego punktu odcięcia; PHI oferuje równowagę między czułością 75% i swoistością 69%; 4Kscore może osiągnąć czułość do 90% i swoistość 76%. Inne testy, takie jak PCA3, SelectMDx i EPI, również dają obiecujące wyniki. Narzędzia te pomagają lekarzom lepiej identyfikować pacjentów, którzy rzeczywiście są narażeni na większe ryzyko wystąpienia agresywnego raka prostaty, oraz tych, którzy mogą bezpiecznie uniknąć biopsji. Jednak wysoka cena testów i ograniczona refundacja w publicznych systemach opieki zdrowotnej – zwłaszcza w Polsce – pozostają istotnymi przeszkodami. Wnioski: Nowoczesne biomarkery znacząco poprawiają dokładność wykrywania raka prostaty w porównaniu z samym PSA. Mogą pomóc uniknąć niepotrzebnych i inwazyjnych procedur. Połączenie tych testów z ocenami klinicznymi i obrazowaniem może dodatkowo wpłynąć na lepszą diagnostykę. Aby stały się one szerzej dostępne, potrzeba więcej badań, lepszego finansowania i oficjalnych zaleceń klinicznych.
- Open Access
- 2 February 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 59-62
Floating-Harbor syndrome: A case report of a patient with coexisting pulmonary hypertension
Zespół Floating-Harbor (Floating-Harbor syndrome – FHS) to wyjątkowo rzadkie, uwarunkowane genetycznie schorzenie, charakteryzujące się niepełnosprawnością intelektualną, specyficznymi rysami twarzy i niskim wzrostem, w połączeniu z opóźnieniem wieku kostnego oraz zaburzeniami mowy. Do tej pory w literaturze opisano nieco ponad 100 przypadków pacjentów z tym zespołem. W pracy opisano przypadek 8-letniego chłopca, u którego rozpoznano FHS, a który dodatkowo choruje na nadciśnienie płucne. Starano się odpowiedzieć na pytanie, czy wada serca i schorzenia kardiologiczne u chłopca mogą być składowymi jego wady genetycznej. Ponadto poruszono problem niedoboru wzrostu u pacjentów z FHS i przedstawiono wyniki leczenia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu. Z uwagi na niezwykle ograniczoną liczbę opisanych przypadków FHS artykuł może się przyczynić do poszerzenia wiedzy na temat zespołu i dokładniej zdefiniować jego fenotyp kliniczny.
- 2 February 2026
- Published by Medical University of Silesia in Katowice in Annales Academiae Medicae Silesiensis
- Vol. 80, 59-62
Open AccessFloating-Harbor syndrome: A case report of a patient with coexisting pulmonary hypertension
Zespół Floating-Harbor (Floating-Harbor syndrome – FHS) to wyjątkowo rzadkie, uwarunkowane genetycznie schorzenie, charakteryzujące się niepełnosprawnością intelektualną, specyficznymi rysami twarzy i niskim wzrostem, w połączeniu z opóźnieniem wieku kostnego oraz zaburzeniami mowy. Do tej pory w literaturze opisano nieco ponad 100 przypadków pacjentów z tym zespołem. W pracy opisano przypadek 8-letniego chłopca, u którego rozpoznano FHS, a który dodatkowo choruje na nadciśnienie płucne. Starano się odpowiedzieć na pytanie, czy wada serca i schorzenia kardiologiczne u chłopca mogą być składowymi jego wady genetycznej. Ponadto poruszono problem niedoboru wzrostu u pacjentów z FHS i przedstawiono wyniki leczenia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu. Z uwagi na niezwykle ograniczoną liczbę opisanych przypadków FHS artykuł może się przyczynić do poszerzenia wiedzy na temat zespołu i dokładniej zdefiniować jego fenotyp kliniczny.