AKAhmet Fatih Köse

Ahmet Fatih Köse

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Ahmet Fatih Köse has a total of 9 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Laktoz İntoleransı ve Karbonhidrat Emilim Bozuklukları

    by Ahmet Fatih Köse

    Laktoz intoleransı ve diğer karbonhidrat emilim bozuklukları, gastroenteroloji ve birinci basamak pratikte en sık karşılaşılan diyet kaynaklı gastrointestinal yakınma nedenlerinden birini oluşturur. Bu başlık altında birbirinden farklı patogeneze sahip birçok durum yer alır: laktoz malabsorbsiyonu ve intoleransı, fruktoz malabsorbsiyonu, fruktanlar dahil diğer FODMAP bileşenlerine bağlı semptomlar ve karbonhidrat emilimini bozan ikincil nedenler. Laktoz malabsorbsiyonu, laktaz enziminin yetersizliği nedeniyle laktozun ince bağırsak düzeyinde emilememesidir; laktoz intoleransı ise buna ikincil gelişen gastrointestinal semptomları tanımlar. Bu iki kavram sıklıkla karıştırılmakta ve malabsorbsiyon saptanan her kişiye süt ürünlerini tamamen kesmesi önerilmektedir. Oysa kanıta dayalı yaklaşım dozun önemini vurgular: çoğu hasta 12 grama kadar laktozu (yaklaşık bir bardak süt) tolere edebilir; gereksiz kısıtlama kalsiyum ve D vitamini eksikliği ile osteoporoz riskini artırabilir. Bu bölümün amacı; laktoz intoleransı, fruktoz malabsorbsiyonu ve geniş FODMAP çerçevesindeki diğer karbonhidrat emilim bozukluklarının klinik değerlendirilmesi, tanı testleri ve diyetisyen-klinisyen birliği gerektiren tedavi yaklaşımını güncel kanıtlar ışığında sunmaktır. Lactose intolerance and other carbohydrate malabsorption disorders represent one of the most common diet-related causes of gastrointestinal complaints encountered in gastroenterology and primary care practice. This category includes several conditions with distinct pathophysiological mechanisms, such as lactose malabsorption and intolerance, fructose malabsorption, symptoms related to other FODMAP components including fructans, and secondary disorders that impair carbohydrate absorption. Lactose malabsorption refers to the inability to adequately absorb lactose in the small intestine due to lactase enzyme deficiency, whereas lactose intolerance describes the gastrointestinal symptoms that develop secondary to this malabsorption. These two concepts are frequently confused, and many individuals diagnosed with malabsorption are unnecessarily advised to completely avoid dairy products. However, evidence-based approaches emphasize the importance of dosage: most patients can tolerate up to 12 grams of lactose (approximately one glass of milk). Unnecessary dietary restriction may increase the risk of calcium and vitamin D deficiency as well as osteoporosis. The aim of this section is to provide an up-to-date, evidence-based overview of the clinical evaluation, diagnostic testing, and multidisciplinary treatment approach—requiring collaboration between clinicians and dietitians— for lactose intolerance, fructose malabsorption, and other carbohydrate absorption disorders within the broader FODMAP framework.

  • Irritabl Bağırsak Sendromu (IBS)

    by Ahmet Fatih Köse

    Irritabl bağırsak sendromu (IBS), tekrarlayan karın ağrısı ya da rahatsızlık hissiyle birlikte dışkılama alışkanlığında değişiklikle karakterize, organik nedeni saptanamayan kronik bir beyin-bağırsak etkileşimi bozukluğudur (DGBI). Roma V kriterlerine göre semptomların en az üç aydır sürmesi ve son altı ay içinde başlamış olması gerekir. IBS dört alt tipe ayrılır: kabızlık ağırlıklı (IBS-K), ishal ağırlıklı (IBS-İ), karışık (IBS-M) ve sınıflandırılamayan (IBS-S). Visseral aşırı duyarlılık, bağırsak motilite bozuklukları, mikrobiyota değişiklikleri, mukozal-immün işlev bozuklukları ve beyin-bağırsak iletişim değişiklikleri bir arada rol oynar. Klinik değerlendirmede alarm bulgularının ayırt edilmesi temel önceliktir: dışkıda kan, gece uykudan uyandıran ağrı, istemsiz kilo kaybı, demir eksikliği anemisi, ailede kolorektal kanser/İBH öyküsü ve 50 yaş sonrası yeni başlangıç organik hastalık araştırmasını gerektirir. Bu bölümün amacı, IBS'li hastalarda kanıta dayalı, Roma V ile uyumlu, damgalayıcı olmayan ve hasta merkezli bir yaklaşım sunmaktır. Irritable bowel syndrome (IBS) is a chronic disorder of gut–brain interaction (DGBI) characterized by recurrent abdominal pain or discomfort associated with changes in bowel habits, without an identifiable organic cause. According to the Roma V criteria, symptoms must be present for at least three months and should have started within the previous six months. IBS is classified into four subtypes: constipation-predominant (IBS-C), diarrhea-predominant (IBS-D), mixed type (IBS-M), and unclassified IBS (IBS-U). Multiple mechanisms are involved simultaneously, including visceral hypersensitivity, abnormalities in gastrointestinal motility, alterations in the gut microbiota, mucosal-immune dysfunction, and changes in gut–brain communication. In clinical evaluation, identifying alarm features is the primary priority. Rectal bleeding, nocturnal pain that awakens the patient from sleep, unintentional weight loss, iron deficiency anemia, a family history of colorectal cancer or inflammatory bowel disease, and new-onset symptoms after the age of 50 warrant investigation for organic disease. The aim of this section is to provide an evidence-based, Roma V–compatible, non-stigmatizing, and patient-centered approach to the management of patients with IBS.

  • Ülseratif Kolit ve Crohn Hastalığı

    by Ahmet Fatih Köse

    İnflamatuvar bağırsak hastalıkları (İBH); ülseratif kolit (ÜK) ve Crohn hastalığını kapsayan, bağırsak duvarında kronik immün aracılı inflamasyonla karakterize, tekrarlayan atak ve remisyon dönemleriyle seyreden sistemik hastalıklardır. ÜK yalnızca kolonu tutar, mukoza ve submukozayla sınırlıdır; rektumdan başlayarak proksimale sürekli yayılır. Crohn hastalığı ise ağızdan anüse kadar GİS'in herhangi bir bölümünü transmural olarak tutabilir ve tutulum atlayıcı karakterdedir. Her iki hastalıkta da genetik yatkınlık, bağırsak mikrobiyotası değişiklikleri, mukozal bariyer bozulması ve yanlış yönlenmiş immün yanıtın bir arada rol oynadığı çok faktörlü bir patogenez söz konusudur. Tanı; endoskopi, biyopsi, görüntüleme ve biyokimyasal belirteçlerin birlikte değerlendirilmesine dayanır. Tedavi hastalığın tipine, tutulum alanına, şiddetine ve hastanın bireysel özelliklerine göre aminosalisilat, kortikosteroid, immünomodülatör ve biyolojik/ küçük molekül ajanlarla basamaklı planlanır. İBH ömür boyu süregelen bir hastalıktır; ancak uygun tedaviyle remisyon sağlanabilmekte, yaşam kalitesi korunabilmekte ve uzun dönem komplikasyonlar önlenebilmektedir. Bu bölümün amacı; ÜK ve Crohn hastalığının klinik değerlendirilmesi, güncel tedavi yaklaşımları ve hasta iletişimine yönelik kanıta dayalı, damgalayıcı olmayan bir protokol sunmaktır. Inflammatory bowel diseases (IBD) are systemic conditions characterized by chronic immune-mediated inflammation of the intestinal wall, encompassing ulcerative colitis (UC) and Crohn's disease, and following a course of recurring flares and remissions. UC affects only the colon, is limited to the mucosa and submucosa, and spreads continuously from the rectum proximally. Crohn's disease, by contrast, can involve any segment of the gastrointestinal tract from mouth to anus in a transmural fashion, with a characteristically skip-lesion pattern. In both conditions, the pathogenesis is multifactorial, involving genetic suscepti-bility, alterations in the intestinal microbiota, disruption of the mucosal barrier, and misdirected immune responses acting in concert. Diagnosis is based on the integrated assessment of endoscopy, biopsy, imaging, and biochemical markers. Treatment is planned in a stepwise manner according to disease type, extent of involvement, severity, and individual patient characteristics, utilizing aminosalicylates, corticosteroids, immunomodulators, and biological or small-molecule agents. IBD is a lifelong condition; however, with appropriate treatment, remission can be achieved, quality of life preserved, and long-term complications prevented. The aim of this section is to present an evidence-based, non-stigmatizing protocol for the clinical assessment of UC and Crohn's disease, current treatment approaches, and patient communication.

  • İnce Bağırsakta Bakteriyel Aşırı Çoğalma (SIBO)

    by Ahmet Fatih Köse

    İnce bağırsakta bakteriyel aşırı çoğalma (SIBO), ince bağırsakta normalde az sayıda bulunan bakterilerin anormal biçimde artmasıyla ortaya çıkan bir klinik tablodur. Klinik pratikte en yaygın kullanılan tanı eşiği proksimal ince bağırsak aspiratında ≥10³ KOB/mL bakteri üremesidir. Karın şişkinliği, gaz, ishal veya kabızlık, karın ağrısı, malabsorbsiyon ve kilo kaybı gibi nonspesifik belirtilerle karşımıza çıkar. SIBO; IBS, inflamatuvar bağırsak hastalıkları, çölyak hastalığı ve kronik pankreatit gibi pek çok gastrointestinal durumla örtüşebilir ya da birlikte seyredebilir. Nefes testleriyle tanı koymak titiz hazırlık ve yorumlama gerektirir; yanlış pozitif/negatif sonuç riski önem taşır. Rifaksimin başta olmak üzere uygun antibiyotik tedavisiyle yanıt alınabilmekle birlikte, altta yatan neden düzeltilmeden nüks riski yüksek kalmaktadır. Bu bölümün amacı; SIBO'nun tanımı, risk faktörleri, tanısal algoritması, tedavi seçenekleri ve hasta iletişimine yönelik kanıta dayalı, güncel kılavuzlarla uyumlu bir protokol sunmaktır. Small intestinal bacterial overgrowth (SIBO) is a clinical condition characterized by an abnormal increase in the number of bacteria normally present in low concentrations within the small intestine. In clinical practice, the most widely accepted diagnostic threshold is the growth of ≥10³ CFU/mL bacteria in proximal small bowel aspirate cultures. Patients commonly present with nonspecific symptoms such as abdominal bloating, excessive gas, diarrhea or constipation, abdominal pain, malabsorption, and weight loss. SIBO may overlap with or coexist alongside many gastrointestinal disorders, including IBS, inflammatory bowel disease, celiac disease, and chronic pancreatitis. Diagnosis using breath tests requires meticulous preparation and careful interpretation, as false-positive and false-negative results are important limitations. Although appropriate antibiotic therapy—particularly rifaximin—can lead to symptom improvement, recurrence rates remain high unless the underlying predisposing condition is adequately addressed. The aim of this section is to provide an evidence-based protocol consistent with current clinical guidelines regarding the definition of SIBO, associated risk factors, diagnostic algorithms, treatment options, and effective patient communication strategies.

  • Hemoroidal Hastalıklar

    by Ahmet Fatih Köse

    Hemoroidal hastalık, anal kanal ve alt rektumda bulunan vasküler yastık dokusunun (hemoroidal pleksus) patolojik büyümesi, kayması veya prolapsuyla karakterize yaygın bir anorektal durumdur. Rektal kanama ve anal bölge rahatsızlığının en sık nedeni olan hemoroidler, genel popülasyonun yaklaşık %40–50'sini etkiler; ancak bunların yalnızca bir bölümü semptomatik hale gelerek tıbbi yardım gerektirir. İç hemoroidler anal kanaldaki mukozal yastıklardan, dış hemoroidler ise anal verge'in dışındaki deri altı vasküler pleksusundan kaynaklanır. Sınıflandırma derece sistemine (Derece I–IV) dayanır ve tedavi seçimini doğrudan yönlendirir. Yaşam tarzı değişiklikleri ve medikal tedavi hafif-orta semptomları büyük ölçüde kontrol altına alırken; büro prosedürleri (lastik bant ligasyonu, skleroterapi, kızılötesi koagülasyon) ve gerektiğinde cerrahi hemoroidektomi ileri evre hastalıkta etkili seçeneklerdir. Bu bölümdeki en kritik klinik mesaj şudur: Rektal kanama hemoroide bağlansa bile, özellikle 50 yaş üzeri hastalarda ve alarm bulgusu varlığında kolorektal kanser dışlanmadan 'hemoroid kanaması' olarak değerlendirme yapılmamalıdır. Bu bölümün amacı; hemoroidal hastalığın tanımı, sınıflandırılması, klinik değerlendirmesi, tedavi seçenekleri ve hasta iletişimine yönelik güncel ve kanıta dayalı bir protokol sunmaktır. Hemorrhoidal disease is a common anorectal condition characterized by pathological growth, displacement, or prolapse of the vascular cushion tissue (hemorrhoidal plexus) located in the anal canal and lower rectum. Hemorrhoids, the most frequent cause of rectal bleeding and anal discomfort, affect approximately 40–50% of the general population; however, only a fraction of these become symptomatic and require medical attention. Internal hemorrhoids originate from the mucosal cushions in the anal canal, while external hemorrhoids originate from the subcutaneous vascular plexus outside the anal verge. Classification is based on a grade system (Grade I–IV) and directly guides treatment choice. Lifestyle changes and medical treatment largely control mild to moderate symptoms, while office procedures (rubber band ligation, sclerotherapy, infrared coagulation) and, if necessary, surgical hemorrhoidectomy are effective options in advanced disease. The most critical clinical message in this section is: even if rectal bleeding is attributed to hemorrhoids, it should not be evaluated as 'hemorrhoidal bleeding' without ruling out colorectal cancer, especially in patients over 50 years of age and in the presence of alarming signs. This section aims to present a current, evidence-based protocol for the definition, classification, clinical evaluation, treatment options, and patient communication for hemorrhoidal disease.

  • Çölyak Hastalığı

    by Ahmet Fatih Köse

    Çölyak hastalığı (CeD), buğday, arpa ve çavdarda bulunan gluten proteinlerine karşı kalıcı immün aracılı bir yanıt sonucu ince bağırsak mukozasında hasar ve malabsorbsiyonla karakterize sistemik bir otoimmün hastalıktır. Genetik yatkınlık (HLA-DQ2 veya HLA-DQ8 haplotipleri) taşıyan bireylerde glutene maruziyet T hücresi aracılığıyla inflamasyona ve Marsh sınıflamasıyla derecelendirilen villus atrofisine yol açar. Klinik tablo klasik malabsorbsiyondan tamamen asemptomatik tabloya kadar geniş bir yelpazeye yayılır. Tanı; serolojik testler (anti-tTG IgA + total IgA) ve duodenum biyopsisinin birlikte yorumlanmasına dayanır. ACG 2023 ve ESsCD 2025 kılavuzları, anti-tTG IgA düzeyi normalin üst sınırının 10 katı ve üzerinde olan, EMA pozitifliği doğrulanmış olgularda biyopsisiz tanı seçeneğini tanımlamaktadır. Tek ve kesintisiz etkin tedavi ömür boyu tam glutensiz diyet (GFD) uygulamasıdır. Son yıllarda glutenaz enzimleri (latiglutenase, zamaglutenase), TG2 inhibitörü (ZED1227), IL-15 blokeri (CALY- 002) ve immün tolerans indüktörleri (KAN-101) gibi GFD'ye ek veya alternatif tedavi adayları faz 1–2 klinik araştırmalarda incelenmektedir; ancak hiçbiri henüz onaylanmamıştır. Celiac disease (CeD) is a systemic autoimmune disorder characterized by small intestinal mucosal injury and malabsorption resulting from a persistent immune-mediated response to gluten proteins found in wheat, barley, and rye. In genetically predisposed individuals carrying the HLA-DQ2 or HLA-DQ8 haplotypes, exposure to gluten triggers T-cell–mediated inflammation and villous atrophy graded according to the Marsh classification. The clinical presentation ranges widely from classic malabsorption syndromes to completely asymptomatic disease. Diagnosis is based on the combined interpretation of serologic testing (anti-tTG IgA together with total IgA levels) and duodenal biopsy findings. The ACG 2023 and ESsCD 2025 guidelines define a biopsy-free diagnostic approach in selected patients with anti-tTG IgA levels at least 10 times the upper limit of normal and confirmed EMA positivity. The only proven effective treatment is a strict lifelong gluten-free diet (GFD). In recent years, several adjunctive or alternative therapeutic candidates to GFD have been investigated in phase 1–2 clinical trials, including glutenase enzymes (latiglutenase, zamaglutenase), the TG2 inhibitor ZED1227, the IL-15 blocker CALY-002, and immune tolerance inducers such as KAN-101. However, none of these therapies has yet received regulatory approval.

  • Gastroenterolojide Hasta Bilgilendirme Rehberi

    by Remzi Ekici, Ekin Kadıoğlu Yıldırım, Galip Büyükturan, Tolga Bakır, Emine Gül Aydın, Ahmet Fatih Köse, Hasan Şahin, Onur Can Kılınç, Ahmet Karadaş, İbRahim Emir Tekin

  • Anal Fissür, Anal Fistül ve Perianal Hastalıklar

    by Ahmet Fatih Köse

    Anal fissür, anal fistül ve perirektal apse; gastroenteroloji ve kolorektal cerrahi pratiğinde sıkça karşılaşılan, hastanın yaşam kalitesini belirgin biçimde etkileyen anorektal patolojilerdir. Semptomlar — özellikle ağrı ve akıntı — genellikle utanç kaygısıyla gizlendiğinden tanıya gecikilmektedir; oysa erken değerlendirme hem tedaviyi kolaylaştırır hem de ciddi komplikasyonları önler. Anal fissür; anal kanal mukozasında, büyük çoğunluğu arka orta hatta yerleşen lineer bir yırtıktır. Dışkılama sırasında keskin, yanıcı ağrı ve az miktarda parlak kırmızı kanama tipik sunumdur. Kronik fissürde iç sfinkter spazmı iyileşmeyi zorlaştırır; topikal tedaviler, kimyasal sfinkterotomi ve gerektiğinde cerrahi sfinkterotomi tedavi seçenekleridir. Perirektal apse, kripto-glanduler enfeksiyonun yayılmasıyla gelişen pü birikimidir; acil cerrahi drenaj zorunludur. Anal fistül çoğunlukla apse drenajı sonrasında veya kendiliğinden açılan bir apseden gelişen kronik bir kanal şeklindedir. Crohn hastalığıyla ilişkili fistüller ayrı bir klinik kategori oluşturur ve çoğunlukla medikal tedavi (biyolojikler) ile cerrahi kombinasyonunu gerektirir. Bu bölümün amacı; anal fissür, perirektal apse, anal fistül, pilonidal sinüs ve diğer yaygın perianal patolojilerin klinik değerlendirilmesi, güncel tedavi yaklaşımları ve hasta iletişimine yönelik kanıta dayalı bir protokol sunmaktır. Anal fissure, anal fistula, and perirectal abscess are anorectal pathologies frequently encountered in gastroenterology and colorectal surgery practice that significantly impact the patient's quality of life. Symptoms — particularly pain and discharge — are often concealed due to feelings of embarrassment, leading to delayed diagnosis; yet early evaluation both facilitates treatment and prevents serious complications. An anal fissure is a linear tear in the anal canal mucosa, located in the posterior midline in the vast majority of cases. Sharp, burning pain during defecation accompanied by a small amount of bright red bleeding is the typical presentation. In chronic fissures, internal sphincter spasm impairs healing; treatment options include topical agents, chemical sphincterotomy, and surgical sphincterotomy when indicated. A perirectal abscess is a collection of pus that develops through the spread of cryptoglandular infection and requires urgent surgical drainage. An anal fistula most commonly presents as a chronic tract developing after abscess drainage or from a spontaneously draining abscess. Fistulas associated with Crohn's disease constitute a distinct clinical category and typically require a combination of medical therapy (biologics) and surgery. The aim of this section is to present an evidence-based protocol for the clinical assessment of anal fissure, perirectal abscess, anal fistula, pilonidal sinus, and other common perianal pathologies, along with current treatment approaches and patient communication.

  • Divertiküler Hastalık ve Divertikülit

    by Ahmet Fatih Köse

    Divertiküler hastalık; kolonun duvarında oluşan kese benzeri çıkıntıların (divertikül) varlığıyla karakterize, yaşla birlikte prevalansı artan yaygın bir gastrointestinal durumdur. Bu çıkıntıların büyük çoğunluğu asemptomatik kalır (divertiküllozis); ancak bir bölümünde inflamasyon ve enfeksiyon gelişerek divertikülit tablosuna yol açar. Batı toplumlarında 60 yaş üzeri bireylerin yaklaşık yarısında divertikül saptanmaktadır. Divertikülit; komplike olmayan (peridivertiküler inflamasyon, apse veya perforasyon yok) ve komplike (apse, perforasyon, fistül veya obstrüksiyon eşliğinde) olmak üzere iki ana gruba ayrılır. Güncel randomize çalışmalar, komplike olmayan divertikülitte bağışıklığı sağlam ve düşük riskli hastalarda antibiyotiksiz konservatif yönetimin güvenli ve etkili olduğunu ortaya koymuştur. Komplike divertikülitte ise hastane yatışı, intravenöz antibiyotik ve gerektiğinde girişimsel ya da cerrahi müdahale zorunludur. Divertiküler kanama, genellikle ağrısız başlayan ve kendiliğinden durabilen masif alt GİS kanaması tablosudur; aktif kanamanın devamı kolonoskopik, anjiyografik veya cerrahi müdahale gerektirir. Bu bölümün amacı; divertiküler hastalık spektrumunun klinik değerlendirilmesi, güncel kılavuzlarla uyumlu tedavi yaklaşımları ve hasta iletişimine yönelik kanıta dayalı bir protokol sunmaktır. Diverticular disease is a common gastrointestinal condition characterized by the presence of pouch-like protrusions (diverticula) in the wall of the colon, with a prevalence that increases with age. The majority of these protrusions remain asymptomatic (diverticulosis); however, a proportion develop inflammation and infection, giving rise to diverticulitis. In Western societies, diverticula are detected in approximately half of individuals over the age of 60. Diverticulitis is classified into two main groups: uncomplicated (without peridiverticular inflammation, abscess, or perforation) and complicated (accompanied by abscess, perforation, fistula, or obstruction). Recent randomized trials have demonstrated that antibiotic-free conservative management is safe and effective in immunocompetent, low-risk patients with uncomplicated diverticulitis. In complicated diverticulitis, hospitalization, intravenous antibiotics, and, where necessary, interventional or surgical management are required. Diverticular bleeding is a presentation of massive lower gastrointestinal hemorrhage that typically begins painlessly and may cease spontaneously; continuation of active bleeding necessitates colonoscopic, angiographic, or surgical intervention. The aim of this section is to present an evidence-based protocol for the clinical assessment of the diverticular disease spectrum, treatment approaches aligned with current guidelines, and patient communication.

  • Süreğen Hazımsızlık, Dispepsi ve Beyin-Bağırsak Etkileşim Bozukluğu

    by Ahmet Fatih Köse

    Süreğen hazımsızlık ve dispepsi; gastroenteroloji ve iç hastalıkları başvurularında sık görülen şikayetlerdendir. Hastalar bu durumu yemek sonrası dolgunluk, erken doyma, epigastrik ağrı veya yanma şeklinde tanımlayabilir. Roma V sınıflaması bu yakınmaları fonksiyonel dispepsi alt tipleri olan postprandiyal distres sendromu (PDS) ve epigastrik ağrı sendromu (EPS) olarak iki başlığa ayırmaktadır. Klinik değerlendirmede öncelikli hedef alarm bulguların olup olmadığını saptamaktır: istemsiz kilo kaybı, disfaji, gastrointestinal kanama, anemi ve 60 yaş üzerinde yeni başlayan dispepsi organik hastalıklar açısından araştırma gerektirir. Alarm bulgusu olmayan 50–60 yaş altı hastalarda Helicobacter pylori noninvaziv testi, sonucuna göre tedavi ve ampirik proton pompa inhibitörü (PPİ) tedavisi ön plandadır. Bu bölümün amacı, dispepsi yakınması olan hastalarda kanıta dayalı, Roma V ile uyumlu ve hasta merkezli bir değerle Chronic indigestion and dyspepsia are among the most common complaints encountered in gastroenterology and internal medicine clinics. Patients may describe these symptoms as postprandial fullness, early satiety, epigastric pain, or burning. The Roma V classification divides these complaints into two functional dyspepsia subtypes: Postprandial Distress Syndrome (PDS) and Epigastric Pain Syndrome (EPS). The primary goal of clinical evaluation is to determine whether alarm features are present. Unintentional weight loss, dysphagia, gastrointestinal bleeding, anemia, and newly onset dyspepsia in individuals over 60 years of age require further investigation for possible organic disease. In patients younger than 50–60 years without alarm features, noninvasive testing for Helicobacter pylori, treatment according to test results, and empiric proton pump inhibitor (PPİ) therapy are the main approaches. The aim of this section is to provide an evidence-based, Roma V–compatible, and patient-centered evaluation approach for patients presenting with dyspeptic symptoms. ndirme sunmaktır.