Abstract
Bu çalışma, Türkiye’nin çevrenin korunmasına yönelik ulusal ve uluslararası düzeydeki politikalarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Doküman analizi yöntemiyle yapılan değerlendirmede, Türkiye’nin çeşitli yasal düzenlemeler gerçekleştirdiği ve uluslararası anlaşmalarla sera gazı emisyonlarını azaltma taahhüdünde bulunduğu görülmüştür. Ancak 2025 yılında yürürlüğe giren İklim Kanunu’nun, çevresel kaygılardan çok Avrupa Birliği’nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması’ndan (SKDM) olumsuz etkilenmemek amacıyla hazırlandığı anlaşılmaktadır. Türkiye, karbon fiyatlama aracı olarak Emisyon Ticaret Sistemi’ni (ETS) benimsemiştir. Türkiye’de doğrudan karbon vergisi olmasa da dolaylı olarak vergiler aracılığıyla bir fiyatlama yapmaktadır. Ancak bu durum vergi adaletine zarar vermektedir. Çalışma sonucunda, Türkiye’nin çevreyi koruma politikalarını daha somut, ölçülebilir ve zaman çizelgesine bağlanmış hedeflerle desteklemesi gerektiği anlaşılmaktadır.
Funding Information
  • Max Planck Vergi Hukuku ve Kamu Maliyesi Enstitüsü İşletme ve Vergi Hukuku Anabilim Dalı

This publication has 1 reference indexed in Scilit: