Abstract
Polivinil klorür (PVC) polimeri endüstriyel alanlarda yaygın kullanıma sahip malzemeler olarak bilinmektedir. Literatürdeki çalışmalar incelendiğinde, saf haldeki polimer matrisli malzemelerin yüksek darbe dayanımına sahip olması bir avantaj gibi gözükse de oda sıcaklığında rijitliklerinin (elastisite modülünün) düşük olması bu malzemeler için bir dezavantaj oluşturmaktadır. Bu çalışmada saf polivinil klorür ile kısa cam elyaf ve karbon elyaf takviyeli polivinil klorür numunelerinin mekanik davranışları standartlar uyarınca sistematik olarak incelenmiştir. Numuneler, polimer granülleri ile elyaf takviyeleri karıştırılarak sıcak pres tekniğiyle test plakaları haline getirilmiş ve lazer CNC makinesiyle çekme numuneleri elde edilmiştir. Çekme test makinesinde kopana kadar test edilen numunelerin elastisite modülü (rijitlik katsayısı) hesaplamalarında; saf matrisin başlangıç elastisite modülüne kıyasla karbon fiber takviyesiyle bu değerin yükseldiği, cam fiber takviyesiyle ise en yüksek seviyeye ulaştığı doğrulanmıştır. Deneysel sonuçlar, lif takviyelerinin matrise daha rijit bir yapı kazandırdığını, ancak süneklik ve enerji sönümleme kapasitelerinde kısıtlamalara yol açtığını göstermektedir. Saf polivinil klorür yüksek kopma uzaması ve maksimum çekme mukavemetiyle ani darbe şoklarını sönümlemede en yüksek potansiyeli sergilerken, takviyeli numunelerde bu değerler gerilemiştir. Sonuç olarak, yüksek boyutsal kararlılık ve doğrusal esnemeye karşı direnç gerektiren boru hatları, kanalizasyon şebekeleri ve yapı inşaat profilleri gibi alanlarda yüksek rijitliğe sahip cam ve karbon fiber takviyeli malzemelerin kullanımı uygun bir mühendislik çözümü sunarken; yüksek süneklik ve darbe yükü sönümleme hedeflendiğinde saf polivinil klorür matris yapısı öncelikli avantaj sağlamaktadır.

This publication has 17 references indexed in Scilit: