Abstract
Recent studies have questioned the effectiveness of surgical treatment of renal artery stenosis. However, patients with artery stenosis of the solitary kidney may benefit most from endovascular therapy. Transplant renal artery stenosis is a cause of organ function deterioration, potentially leading to graft loss and increased mortality in the group of patients affected by this complication. However, we do not have data on the optimal treatment of transplant renal artery stenosis. Therapeutic methods includes conservative treatment and possible qualification for surgical treatment. Performing endovascular intervention offers the chance to correct the stenosis and return proper function to the transplanted kidney. Various methods are used during surgery: angioplasty, and stent implantation, including devices that release local antiproliferative drugs. At present, a timely intervention appears to offer the same chances of long-term graft function and survival as in kidney transplant recipients who do not develop TRAS. Data on epidemiology, risk factors and treatment outcomes are sparse, and further studies are needed. Ostatnie badania kwestionują skuteczność chirurgicznego leczenia zwężenia tętnicy nerkowej. Jednak pacjenci ze zwężeniem tętnicy jedynej nerki mogą odnieść największe korzyści z leczenia wewnątrznaczyniowego. Zwężenie tętnicy nerki przeszczepionej jest przyczyną pogorszenia funkcji narządu, potencjalnie mogącą prowadzić do utraty przeszczepu i zwiększenia śmiertelności w grupie chorych dotkniętych tym powikłaniem. Nie dysponujemy jednak danymi dotyczącymi optymalnego leczenia zwężenia tętnicy nerki przeszczepionej. Obejmuje ono leczenie zachowawcze i ewentualną kwalifikację do leczenia zabiegowego. Przeprowadzenie interwencji wewnątrznaczyniowej daje szansę na korekcję zwężenia i powrót właściwej funkcji nerki przeszczepionej. Podczas operacji wykorzystywane są różne metody - angioplastyka, implantacja stentów, w tym również urządzenia uwalniające miejscowo leki antyproliferacyjne. Obecnie wydaje się, że przeprowadzona w porę interwencja daje takie same szanse na długotrwałe funkcjonowanie przeszczepu i przeżycie, jak w grupie biorców przeszczepu nerki nie rozwijających TRAS. Dane dotyczące epidemiologii, czynników ryzyka i wyników leczenia są skąpe, dlatego potrzebne jest przeprowadzenie dalszych badań.

This publication has 14 references indexed in Scilit: