Abstract
Bu araştırmanın amacı, yapay zekâ kaygısının işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisini incelemek ve bu etkide tükenmişliğin aracı rolünü ortaya koymaktır. Araştırma modeli, Kaynakların Korunması Teorisi ve İş Talepleri-Kaynakları Modeli çerçevesinde temellendirilmiştir. Araştırma, Kırşehir ilinde faaliyet gösteren KOBİ çalışanları üzerinde gerçekleştirilmiş olup, toplam 396 katılımcıdan anket yöntemiyle veri toplanmıştır. Çalışmada yapay zekâ kaygısı, tükenmişlik ve işten ayrılma niyeti değişkenlerini ölçmeye yönelik ölçekler kullanılmıştır. Elde edilen veriler, kısmi en küçük kareler yapısal eşitlik modeli (PLS-SEM) yöntemiyle analiz edilmiş ve analizler SmartPLS programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Aracılık etkisinin test edilmesinde Bootstrap yöntemi kullanılmıştır. Analiz sonuçları, yapay zekâ kaygısının tükenmişlik üzerinde anlamlı ve pozitif bir etkiye sahip olduğunu, tükenmişliğin ise işten ayrılma niyeti üzerinde anlamlı ve pozitif etkisinin bulunduğunu göstermektedir. Buna karşın yapay zekâ kaygısının işten ayrılma niyeti üzerindeki doğrudan etkisinin istatistiksel olarak anlamlı olmadığı belirlenmiştir. Aracılık analizi bulguları, yapay zekâ kaygısının işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisinin ağırlıklı olarak tükenmişlik üzerinden gerçekleştiğine ve tükenmişliğin bu ilişkide tam aracılık rolü üstlenebileceğine işaret etmektedir. Araştırma sonuçları, çalışanların işten ayrılma niyetinin oluşumunda tükenmişliğin önemli bir aracı süreç olduğunu ve yapay zekâ kaynaklı kaygıların bu süreçte dolaylı bir etki yarattığını düşündürmektedir. Bu doğrultuda örgütlerde çalışanların tükenmişlik düzeylerinin azaltılmasına yönelik uygulamaların geliştirilmesinin, işten ayrılma niyetinin azaltılmasına katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.

This publication has 51 references indexed in Scilit: