Çocukluk çağında baş ağrısı, çoğu zaman tek bir tanıdan ziyade farklı patofizyolojik mekanizmalarla ortaya çıkabilen bir semptom kümesi olarak değerlendirilmelidir. Klinik yaklaşımın temel hedefi, çocuklarda primer baş ağrılarının sık görüldüğünü akılda tutarken, sekonder ve klinik açıdan önemli nedenleri gecikmeden ayırt edebilmektir. Bu bölümde baş ağrısının kavramsal çerçevesi ve ağrıya duyarlı yapıların fizyolojik temeli kısaca gözden geçirilmekte; primer–sekonder ayrımı, çocukluk çağındaki sınıflama özellikleri ve zamansal seyirden etiyolojiye uzanan klinik yaklaşım ele alınmaktadır. Sekonder baş ağrıları, patofizyolojik mekanizmalar ekseninde pratik kümeler halinde yapılandırılarak klinik karar vermeyi kolaylaştıran bir harita sunulmaktadır. Buna ek olarak klinik pratikte sık karşılaşılan yanıltıcı senaryolar ve tanısal yanılgılar, ayırt edici ipuçları eşliğinde tartışılmakta; gereksiz incelemeleri azaltırken ciddi sekonder nedenlerin gözden kaçırılmadığı dengeli bir klinik yaklaşım hedeflenmektedir. Headache in childhood should be considered not as a single diagnostic entity but as a constellation of symptoms that may arise from diverse pathophysiological mechanisms. The primary goal of the clinical approach is to promptly identify secondary and clinically significant causes while acknowledging the high prevalence of primary headache disorders in children. This chapter briefly reviews the conceptual framework of headache and the physiological basis of pain-sensitive intracranial structures, and discusses the distinction between primary and secondary headaches, age-specific classification characteristics, and a structured clinical approach extending from temporal patterns to etiological assessment. Secondary headaches are organized into practical pathophysiology-based clusters, providing a clinical framework that facilitates diagnostic reasoning. In addition, common misleading scenarios and diagnostic pitfalls encountered in clinical practice are examined alongside key discriminative features, with the aim of minimizing unnecessary investigations while avoiding delayed recognition of serious secondary causes.