Afrahat 270-345 yılları arasında yaşamış Süryani literatür geleneğinin 4. yüzyıldaki en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilmektedir. Afrahat’ın İspatlar adını taşıyan ve yirmi üç ispattan oluşan çok önemli eseri, Hristiyan inancı açısından büyük bir değere sahiptir. İspatlar kitabı Hristiyanlığa dair teoloji ve apologia hüviyeti taşıyan bir eserdir. Bu nedenle Süryani Hristiyan geleneğinin oluşum süreci açısından oldukça kıymetlidir. Afrahat’ın Roma İmparatorluğu dışındaki önemli bir Hristiyanlık merkezi olan eski İran sahasında yaşaması ve faaliyet göstermesi, çalışmalarını İran tarihi açısından da değerli kılmaktadır. Afrahat’ın İspatlar’ı, Hristiyan teolojisinin Afrahat bakışıyla nasıl değerlendirildiğini göstermesi bakımından çalışılmaya, araştırılmaya, incelenmeye ve çevrilmeye değer bir metindir. Yine bu eser, dönemin siyasî ve dinî olayları hakkında kayda değer bazı çıkarımlarda bulunmamıza imkân tanıyacak malzemeler de barındırmaktadır. Bu yönleri nedeniyle böyle bir eserin içeriğinin düşünce dünyasına kazandırılması ve eserin incelenmesi bir gereklilik olarak görülmüştür. Bu doğrultuda bu çalışmada Afrahat’ın İspatlar eserinden “İmanın İspatı” bölümü ele alınıp incelenmekte, tahlil edilmekte, değerlendirilmekte ve orijinal metninden Türkçeye çevirisi yapılıp birlikte sunulmaktadır. Böylelikle bu çalışmayla Süryani teolojisi ve düşüncesi alanında literatüre bir katkı sağlanmaya çalışılmaktadır. Afrahat ve eseri, Süryani kimliğinin erken dönem oluşum basamağının din ve dil ekseninde inşa edilmesine de önemli katkılar sunmuştur. Eserdeki “İmanın İspatı” bölümünde, Afrahat’ın Hristiyan inancının en önemli konusu olan iman meselesini, özellikle İsa Mesih üzerinden ve onu merkeze alarak kutsal kitaplardan alıntılar yapmak ve onları tefsir etmek suretiyle, kimi zaman da rasyonel temellendirmeler yoluyla metaforik bir tarzda ve günlük hayattan örneklerle anlattığı anlaşılmıştır. “İmanın İspatı” bölümünde Afrahat, imanı sağlam bir taş, yapı, yapının malzemeleri, yapıyı meskene dönüştüren tefrişatı üzerinden kişinin zihin ve gönül dünyasında oluşan sağlam imanı, yani İsa’nın gönül evinde yerleşmesi ve imanın sağlamlaşması şeklinde izah etmiş ve bunu daha ziyade diyalektik veya retorik düzeydeki kanıtlama tarzlarıyla sunmuştur. Bu kanıtlamanın eserin teolojik bağlamda apolojik bir karakteri olduğunu açıkça göstermektedir. Bu apolojik karakter o dönem için oldukça anlamlı ve değerlidir. Nihayetinde bu eserin teolojik ve apolojik boyutlarıyla incelenmesi ve söz konusu bölümün Türkçeye kazandırılması sayesinde, Afrahat’a ve Süryani inancı ile dili üzerine yeni çalışmaların yapılmasına katkı sağlamak mümkün olabilecektir. Bu çalışmanın Hristiyan dünyasındaki apoloji geleneği içerisinde yeni bir yaklaşım olarak yer alacağı ve Türkiye’de Hristiyan araştırmaları açısından yeni yaklaşımlara imkân tanıyacağı düşünülmektedir. Afrahat ve İspatlar eseri üzerine Türkçe ve yabancı literatürde özellikle tez ve makale türünden yapılmış çalışmalar bulunmakla birlikte “İmanın İspatı” başlığını taşıyan birinci bölümü üzerine çeviri, tahlil ve tarih bağlamında bir çalışma henüz yapılmamıştır. Bu nedenle bu makalenin Süryani teolojisi, dili ve kültürü alanında literatüre kayda değer bir katkıda bulunacağı düşünülmektedir.