Emine Sirin Karaarslan

Amaç: Bu çalışma farklı bilgi ve klinik deneyim düzeylerine sahip değerlendiricilerin dijital bite-wing radyografilerde çürük lezyonlarını karşılaştırmak ve bilgi ile deneyimin tanısal doğruluk üzerindeki etkisini değerlendirmektir.Materyal ve Metot: Bu çalışmaya farklı eğitim ve deneyim düzeylerini temsil eden bir dördüncü sınıf öğrencisi, bir beşinci sınıf öğrencisi, dört yıldan fazla klinik deneyime sahip bir araştırma görevlisi ve 15 yıllık klinik deneyime sahip bir restoratif diş tedavisi uzmanı katıldı. Daha önce diş hekimliği fakültesine başvuran hastalardan elde edilen 283 adet bite-wing radyografisi kullanılmış, yeni radyografiçekimi yapılmamıştır. Dört gözlemci, görüntüleri standart bir tablet (Huawei MatePadPro) üzerinden çürük lezyonları açısından değerlendirmiştir. Çürük tespit performansı; kesinlik (P),duyarlılık (R), seçicilik (Sp) ve F1 puanı gibi ölçütlerle değerlendirilmiş, gözlemciler arası uyum Kappa istatistiğiyleanaliz edilmiştir.Bulgular: Daha yüksek klinik deneyime sahip değerlendiriciler dijital radyografilerde çürük lezyonlarınıntespitinde daha yüksek tanısal uyum göstermiştir. Araştırma görevlisi ile uzman hekim arasındaki uyum yüksek düzeyde bulunmuştur (Kappa=0,802). Öğrenci gruplarında duyarlılık, seçicilik ve genel doğruluk oranları daha düşük, uyum düzeyi orta olarak belirlenmiştir (Kappa=0,421–0,494). Tüm değerlendiriciler arasındaki genel uyum orta düzeydedir (Fleiss Kappa=0,498). Dördüncü ve beşinci sınıf öğrencileri arasındaki uyum sınırlı düzeydedir (Kappa=0,404).Sonuç: Bilgi birikimi ve klinik deneyimin artması, dijital radyografilerde çürük lezyonlarının tanısal doğruluğunu anlamlı biçimde arttırmıştır. Araştırma görevlisinin uzman hekimle gösterdiği yüksek uyum, klinik deneyimin tanısal kararlılık üzerindeki belirleyici rolünü vurgulamaktadır.

Amaç: Çalışmanın amacı; anterior bölgede kullanılan farklı yapıdaki üniversal restoratif materyallerin, iki farklı polisaj tekniği sonrasında, aside ve yapay tükürüğe maruz kaldığında, yüzey sertlik değerlerinin in vitro olarak değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 5 farklı restoratif materyal (Essentia Üniversal Shade-GC, Omnichroma-Tokuyama, Charisma Diamond One-Kulzer, ZenChroma-President Dental ve Essentia HiFlo-GC) kullanılarak hazırlanan toplamda 240 adet örneğe 2 farklı polisaj yöntemi (Shofu One Gloss ve EVE Diacomp Plus) uygulandı (n=8). Örnekler 24 saat süreyle 3 farklı yaşlandırma yöntemine (yapay tükürük, portakal suyu ve portakal suyu-yapay tükürük) maruz bırakıldı. Yaşlandırma öncesi ve sonrasında Vicker’s sertliği ölçümleri (Matsuzawa® MHT2, High Quality Microhardness Tester, Matsuzawa SEIKI Co; Ltd, Tokyo, Japonya) yapıldı. Örneklerin üst yüzeyleri yaşlandırma öncesinde ve sonrasında SEM (JEOL JSM 7001F, Japonya) ile analiz edildi. Bulgular: Kompozitlerin en yüksek başlangıç sertlik değeri Charisma Diamond One (89,578)’da izlenirken, en düşük Essentia HiFlo (54,830)’da görülmüştür (p0,05). Sonuçlar: Örneklerin yüzey sertliği değerlerinde, asidik içeceklerin ve yapay tükürüğün etkisiyle değişimler olduğu kaydedilmiştir. En az düşüş yapay tükürük+portakal suyu döngüsü sonrasında gözlenmiştir.Anahtar Kelimeler: Kompozit rezin, Vickers, yaşlandırma, polisaj yöntemleri, mikrosertlik.

Objective: To evaluate the effect of delayed exposure to staining agents and resin composite type on the discoloration and translucency changes of esthetic resin composites. Materials and Methods: Five resin composites (Asteria, Tokuyama; Brillant EverGlow, Coltene; GC A'chord; Harmonize; and Filtek Ultimate, 3M ESPE) were tested. Disc specimens ( n = 10 per subgroup) were polymerized, polished, and exposed to coffee, red wine, or cigarette smoke either immediately (IE), after 1 day (D1), or after 7 days (D7) post‐polymerization, while specimens immersed in distilled water served as the control group. Color parameters (CIEDE2000) were recorded at baseline and after 1, 7, and 28 days, as well as following repolishing, using a clinical spectrophotometer and color difference (Δ E ₀₀ ) was calculated. Translucency parameter change (ΔTP) between baseline and 28 days was calculated. Data were analyzed by three‐way repeated‐measures ANOVA and Bonferroni tests ( α = 0.05). Results: Resin composite type, colorant, and exposure timing significantly affected Δ E ₀₀ values ( p < 0.05). IE and D1 exposure groups demonstrated higher color change values than D7 exposure groups. Cigarette smoke produced the highest Δ E ₀₀ and ΔTP values, while Asteria showed the greatest resistance to staining. Repolishing reduced Δ E ₀₀ but did not restore baseline appearance. Conclusion: Delaying exposure to staining agents for at least 7 days after polymerization enhances the color stability of resin composites. Clinical guidance on avoiding early staining exposures and selecting stain‐resistant materials may improve long‐term esthetic outcomes.

Objectives: The aim of this in vitro study was to evaluate the effects of polishing and aging on the surface properties of different restorative materials used in the posterior region. Materials and Methods: In this study, a total of 576 samples were prepared by using 6 different composite resin (Filtek Z250-Z250, Filtek One Bulk Fill-FOB, Sonic Fill 2-SFB, Zenit Nano Ceramic-ZNC, Gradia Plus Indirekt-GPI, Estelite Bulk Fill Flow-EBF), a giomer composite resin (Beautifil Flow Plus-BFP) a glass ionomer cement (Equia Forte HT Fil -EQF) and a hybrid ceramic (Vita Enamic-VE). Sixty-four cylindrical specimens (8 mm diameter and 2 mm thickness) were prepared for each restorative material. The specimens were divided into two groups according to whether or not polishing was applied and further solution subgroups (n= 8). Surface roughness of the samples were measured with a contact-type profilometer before and after immersed in different solutions and thermal aging, and average roughness values were recorded. Statistical analysis was performed using the three-way analysis of variance test (p

This study aimed to compare the bond strength of a fiber‐reinforced composite resin with traditional and bulk‐fill composite resins under different dentin conditions and preparation techniques. Eighty molar teeth, excluding the mesio‐distal half of the occlusal dentin surfaces of each teeth, were isolated with acid‐resistant nail varnish and stored in a demineralisation solution (pH 4.5). After mechanical removal of the varnish, the teeth were buried in acrylic resin blocks. In every composite resin group, one‐half of the specimens were prepared with a diamond bur and another half with Er: YAG laser. Then, the specimens were divided into four groups of composite resins (Filtek Z250, G‐aenial Posterior, SonicFill 2, Ever X Posterior) (n = 10). Shear bond strengths were measured using a universal testing device, and failure types were determined with stereomicroscope images. SEM images were obtained at 1000× magnification. Data were analyzed using a three‐way analysis of variance (ANOVA), and Bonferroni correction was used for multiple comparisons (p = .05). Differences in the dentin surface affected the bond strength results (p < .05), whereas there was no significant difference between cavity preparation methods (p > .05). EverX Posterior showed the highest bond strength results. Within the limitations of this study, fiber‐reinforced composite resin exhibited successful bond strength results in addition to improved mechanical properties.Research highlights: Fiber‐reinforced composite had successful bond strength values. Bond strength values of sound dentin groups were higher than those of caries‐affected dentin groups. The use of an Er: YAG laser for preparation did not lead to insufficient bond strength results.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, diş hekimliği fakültesi (DHF) öğrencileri ile sağlık bilimleri fakültesi (SBF) öğrencilerinin dental anksiyetelerini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma, Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi DHF (DHF-4 ve 5. sınıf, n=120) ve SBF (SBF-1. sınıf, n=80) öğrencileri katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Bu öğrenciler, diş hekimliği eğitimi alan ve almayan olarak sınıflandırılmıştır. Anket formunun ilk kısmında yaş, cinsiyet, diş hekimine gitme sıklığı gibi demografik bilgiler sorgulanmıştır. İkinci kısımda ise Modifiye Dental Anksiyete Skalası (MDAS) ve Dental Korku Skalası (DKS) gibi günümüzde erişkinlerin dental anksiyete düzeyinin belirlenmesinde en sık tercih edilen ölçekler tercih edilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde tek yönlü varyans analizi ve ki-kare testlerinden yararlanılmıştır. Bulgular: Elde edilen veriler doğrultusunda, SBF öğrencilerinde MDAS ve DKS skorları DHF öğrencilerine göre istatistiksel olarak anlamlı seviyede yüksek bulunmuştur (p<0,001). Yüksek dental anksiyete sahip öğrenci oranı SBF öğrencilerinde 92,3 (n=12) iken, DHF öğrencilerinde 7,7 (n=1) olarak bulunmuştur. Ayrıca, DKS skorlarına göre SBF öğrencilerinden 3'ü aşırı yüksek, 10'u yüksek, 34'ü ılımlı ve 33'ü düşük dental anksiyeteli olarak tespit edilmiştir. DHF öğrencilerinde ise 4'ü yüksek, 27'si ılımlı ve 89'u düşük dental anksiyeteli olarak belirlenmiştir. Sonuç: Diş hekimliği eğitimi almamış öğrencilerin diş hekimliği eğitimi almış öğrencilerden daha yüksek düzeyde dental anksiyeteye sahip oldukları bulunmuştur.

Yaylacı A, et al. Imaging Sci Dent. 2021 Sep;51(3):261-269. https://doi.org/10.5624/isd.20200334

Objective: To evaluate effects of dehydration on tooth color determine whether color returns to baseline after 30 min or 24 h.Materials and methods: Thirty participants with intact maxillary central and lateral incisors were recruited for the study. Color measurements were performed with a spectrophotometer (SpectroShade Micro) at baseline and at 10, 20, and 30 min of dehydration, as well as 30 min and 24 h of rehydration. CIEDE2000 color parameters were used to calculate color difference. The data were analyzed for color changes over time by repeated‐measures analysis of variance (ANOVA), and the Bonferroni‐Tukey test was used for post‐ANOVA comparisons (P < .05).Results: After 30 min of dehydration, all the tested teeth were above the perceptibility threshold (ΔE₀₀ = 0.8), and 85% of the teeth were above the acceptability threshold (ΔE₀₀ = 1.8). After 30 min of rehydration, 78.3% of the tested teeth were above the perceptibility threshold, and 31.6% of the teeth were above the acceptability threshold. After 24 h of rehydration, 99.2% of the teeth were below the acceptability threshold, and 90% of the values were below the perceptibility threshold.Conclusions: Thirty‐minute tooth dehydration can result in a clinically significant color change. After a 24‐h rehydration period, reliable color assessment can be performed.Clinical significance: Tooth dehydration causes significant color change, thus assessment of final color or clinical success should be considered after tooth rehydration for esthetic restorations and tooth bleaching.

Background: The objective of our study was to compare the upper and lower surface microhardness and surface changes of Glass Carbomer Cement (GCP) and EQUIA Forte (EF) in different thickness after thermo-light curing durations and aging. Methods: A total of 504 samples (5 mm-diameter) were prepared by using GCP-252 (GCP Dental, and Vianen, Netherlands) and EF-252 (EQUIA Forte, GC, Tokyo, Japan). Three different thickness samples (2, 4, and 6 mm) were prepared with 84 samples in each subgroup. The samples were prepared by three curing procedures (Non-exposed, 60s, 90s). Their varnishes were applied to the upper surfaces of half of each subgroup (n = 7). The upper microhardness measurements were evaluated before and after aging. To compare the effect of different thicknesses, the bottom surfaces of the samples were evaluated before aging in terms of microhardness measurements. Also, the upper surfaces were analyzed in the SEM before and after aging. Results: The upper surface values of all the samples were higher than the bottom values (p < 0.05). There were no significant differences between the varnished and non-varnished samples in both materials (p > 0.05). Although this increase was not significant in some groups, temperature variations increased the surface microhardness values of both materials except for the non-exposed-varnished EF samples. The highest microhardnesses values were recorded in the non-exposed-varnished EF (125.6 ± 6.79) and unvarnished GCP (88.1 ± 7.59) samples which were thermo-light cured for 90 s before aging. The bottom hardness values were affected by thickness variations in both GCP and EF materials (p < 0.05). The sample deformations and microcracks after aging were greater than before in all the materials. Thermo-light curing in 90 s to the samples reduced the cracks in both the materials before and after aging. Conclusions: Thermal aging adversely affected the microhardness of the materials, which is important for clinical success. The thermo-light curing process improved the microhardness of the GCP group without varnish application. Varnish application increased the microhardness of the EF group without applying thermo-light curing. The microhardness of the bottom surfaces decreased with increasing thickness. The thermo-light curing did not increase the bottom surface microhardness of all the samples.