Aykut Şener
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Subjects
Research Interests
Aykut Şener has a total of 25 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Muharrem Kaya
ISPARTA UYGULAMALI BİLİMLER ÜNİVERSİTESİ, ZİRAAT FAKÜLTESİ, TARLA BİTKİLERİ BÖLÜMÜ
9 shared publications - İbRahim Erdal
Faculty of Agriculture, Department of Soil Science and Plant Nutrition, Isparta University of Applied Sciences
2 shared publications - İlKnur Akgün
Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi, Ziraat fakültesi
2 shared publications - Ahmet Gündüz1 shared publication
- Ali Coşkan
Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi
1 shared publication - Bekir Atar
Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 17 September 2026
- Published by Turkish Science and Technology Publishing (TURSTEP) in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
- Vol. 14 (9) , 2654-2665
Yerel Fasulye Popülasyonlarından Seleksiyonla Geliştirilen İleri Hatların Besinsel ve Teknolojik Kalite Özelliklerinin Değerlendirilmesi
Bu çalışma, yerel fasulye popülasyonlarından seleksiyon yöntemiyle geliştirilen 22 ileri hat ile 2 kontrol çeşidinin bazı besinsel ve teknolojik kalite özelliklerini belirlemek amacıyla 2021 ve 2022 yıllarında yürütülmüştür. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Araştırmada yüz tane ağırlığı, protein oranı, yağ oranı, su alma kapasitesi, su alma indeksi, kabuk oranı, şişme kapasitesi, şişme indeksi ve tane yoğunluğu özellikleri incelenmiştir. Elde edilen veriler varyans analizine tabi tutulmuş, özellikler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiş ve hatların kalite özellikleri bakımından dağılımı temel bileşen analizi (PCA) ile ortaya konulmuştur. Sonuçlara göre incelenen tüm özelliklerde yıl, hat ve yıl × hat interaksiyonu istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. İki yıl ortalamasına göre yüz tane ağırlığı 20,96–48,95 g, protein oranı %17,82–24,33, yağ oranı %0,40–0,97, su alma kapasitesi 0,23–0,59 g tane-1, su alma indeksi 0,94–1,32, kabuk oranı %6,94–10,08, şişme kapasitesi 0,25–0,60 mL tane-1, şişme indeksi 1,02–1,89 ve tane yoğunluğu 1,21–1,38 g mL-1 arasında değişmiştir. Korelasyon analizinde yüz tane ağırlığı ile su alma kapasitesi (r=0,92**) ve şişme kapasitesi (r=0,84**) arasında güçlü pozitif ilişkiler belirlenirken, protein oranı ile yağ oranı arasında önemli düzeyde negatif ilişki (r=-0,64**) saptanmıştır. PCA sonuçları toplam varyasyonun %68,41’inin ilk iki temel bileşen tarafından açıklandığını göstermiştir. PC1 temel olarak yüz tane ağırlığı, su alma kapasitesi ve şişme kapasitesi ile ilişkili bulunurken, PC2 protein ve yağ oranlarının karşıt katkılarını yansıtmıştır. Kalite özellikleri bakımından KON5, ISP22, ISP21, ISP18, ISP31 ve DEN2 hatları öne çıkmıştır. Sonuç olarak, yerel popülasyonlardan geliştirilen bazı ileri hatların besinsel ve teknolojik kalite özellikleri bakımından üstün performans gösterdiği ve kuru fasulye ıslah programlarında ebeveyn materyali olarak değerlendirilebileceği belirlenmiştir.
- 17 September 2026
- Published by Turkish Science and Technology Publishing (TURSTEP) in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
- Vol. 14 (9) , 2654-2665
Open AccessYerel Fasulye Popülasyonlarından Seleksiyonla Geliştirilen İleri Hatların Besinsel ve Teknolojik Kalite Özelliklerinin Değerlendirilmesi
Bu çalışma, yerel fasulye popülasyonlarından seleksiyon yöntemiyle geliştirilen 22 ileri hat ile 2 kontrol çeşidinin bazı besinsel ve teknolojik kalite özelliklerini belirlemek amacıyla 2021 ve 2022 yıllarında yürütülmüştür. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Araştırmada yüz tane ağırlığı, protein oranı, yağ oranı, su alma kapasitesi, su alma indeksi, kabuk oranı, şişme kapasitesi, şişme indeksi ve tane yoğunluğu özellikleri incelenmiştir. Elde edilen veriler varyans analizine tabi tutulmuş, özellikler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiş ve hatların kalite özellikleri bakımından dağılımı temel bileşen analizi (PCA) ile ortaya konulmuştur. Sonuçlara göre incelenen tüm özelliklerde yıl, hat ve yıl × hat interaksiyonu istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. İki yıl ortalamasına göre yüz tane ağırlığı 20,96–48,95 g, protein oranı %17,82–24,33, yağ oranı %0,40–0,97, su alma kapasitesi 0,23–0,59 g tane-1, su alma indeksi 0,94–1,32, kabuk oranı %6,94–10,08, şişme kapasitesi 0,25–0,60 mL tane-1, şişme indeksi 1,02–1,89 ve tane yoğunluğu 1,21–1,38 g mL-1 arasında değişmiştir. Korelasyon analizinde yüz tane ağırlığı ile su alma kapasitesi (r=0,92**) ve şişme kapasitesi (r=0,84**) arasında güçlü pozitif ilişkiler belirlenirken, protein oranı ile yağ oranı arasında önemli düzeyde negatif ilişki (r=-0,64**) saptanmıştır. PCA sonuçları toplam varyasyonun %68,41’inin ilk iki temel bileşen tarafından açıklandığını göstermiştir. PC1 temel olarak yüz tane ağırlığı, su alma kapasitesi ve şişme kapasitesi ile ilişkili bulunurken, PC2 protein ve yağ oranlarının karşıt katkılarını yansıtmıştır. Kalite özellikleri bakımından KON5, ISP22, ISP21, ISP18, ISP31 ve DEN2 hatları öne çıkmıştır. Sonuç olarak, yerel popülasyonlardan geliştirilen bazı ileri hatların besinsel ve teknolojik kalite özellikleri bakımından üstün performans gösterdiği ve kuru fasulye ıslah programlarında ebeveyn materyali olarak değerlendirilebileceği belirlenmiştir.
- Open Access
- 17 September 2026
- Published by Turkish Science and Technology Publishing (TURSTEP) in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
- Vol. 14 (9) , 2654-2665
Yerel Fasulye Popülasyonlarından Seleksiyonla Geliştirilen İleri Hatların Besinsel ve Teknolojik Kalite Özelliklerinin Değerlendirilmesi
Bu çalışma, yerel fasulye popülasyonlarından seleksiyon yöntemiyle geliştirilen 22 ileri hat ile 2 kontrol çeşidinin bazı besinsel ve teknolojik kalite özelliklerini belirlemek amacıyla 2021 ve 2022 yıllarında yürütülmüştür. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Araştırmada yüz tane ağırlığı, protein oranı, yağ oranı, su alma kapasitesi, su alma indeksi, kabuk oranı, şişme kapasitesi, şişme indeksi ve tane yoğunluğu özellikleri incelenmiştir. Elde edilen veriler varyans analizine tabi tutulmuş, özellikler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiş ve hatların kalite özellikleri bakımından dağılımı temel bileşen analizi (PCA) ile ortaya konulmuştur. Sonuçlara göre incelenen tüm özelliklerde yıl, hat ve yıl × hat interaksiyonu istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. İki yıl ortalamasına göre yüz tane ağırlığı 20,96–48,95 g, protein oranı %17,82–24,33, yağ oranı %0,40–0,97, su alma kapasitesi 0,23–0,59 g tane-1, su alma indeksi 0,94–1,32, kabuk oranı %6,94–10,08, şişme kapasitesi 0,25–0,60 mL tane-1, şişme indeksi 1,02–1,89 ve tane yoğunluğu 1,21–1,38 g mL-1 arasında değişmiştir. Korelasyon analizinde yüz tane ağırlığı ile su alma kapasitesi (r=0,92**) ve şişme kapasitesi (r=0,84**) arasında güçlü pozitif ilişkiler belirlenirken, protein oranı ile yağ oranı arasında önemli düzeyde negatif ilişki (r=-0,64**) saptanmıştır. PCA sonuçları toplam varyasyonun %68,41’inin ilk iki temel bileşen tarafından açıklandığını göstermiştir. PC1 temel olarak yüz tane ağırlığı, su alma kapasitesi ve şişme kapasitesi ile ilişkili bulunurken, PC2 protein ve yağ oranlarının karşıt katkılarını yansıtmıştır. Kalite özellikleri bakımından KON5, ISP22, ISP21, ISP18, ISP31 ve DEN2 hatları öne çıkmıştır. Sonuç olarak, yerel popülasyonlardan geliştirilen bazı ileri hatların besinsel ve teknolojik kalite özellikleri bakımından üstün performans gösterdiği ve kuru fasulye ıslah programlarında ebeveyn materyali olarak değerlendirilebileceği belirlenmiştir.
- 17 September 2026
- Published by Turkish Science and Technology Publishing (TURSTEP) in Turkish Journal of Agriculture - Food Science and Technology
- Vol. 14 (9) , 2654-2665
Open AccessYerel Fasulye Popülasyonlarından Seleksiyonla Geliştirilen İleri Hatların Besinsel ve Teknolojik Kalite Özelliklerinin Değerlendirilmesi
Bu çalışma, yerel fasulye popülasyonlarından seleksiyon yöntemiyle geliştirilen 22 ileri hat ile 2 kontrol çeşidinin bazı besinsel ve teknolojik kalite özelliklerini belirlemek amacıyla 2021 ve 2022 yıllarında yürütülmüştür. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Araştırmada yüz tane ağırlığı, protein oranı, yağ oranı, su alma kapasitesi, su alma indeksi, kabuk oranı, şişme kapasitesi, şişme indeksi ve tane yoğunluğu özellikleri incelenmiştir. Elde edilen veriler varyans analizine tabi tutulmuş, özellikler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile değerlendirilmiş ve hatların kalite özellikleri bakımından dağılımı temel bileşen analizi (PCA) ile ortaya konulmuştur. Sonuçlara göre incelenen tüm özelliklerde yıl, hat ve yıl × hat interaksiyonu istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. İki yıl ortalamasına göre yüz tane ağırlığı 20,96–48,95 g, protein oranı %17,82–24,33, yağ oranı %0,40–0,97, su alma kapasitesi 0,23–0,59 g tane-1, su alma indeksi 0,94–1,32, kabuk oranı %6,94–10,08, şişme kapasitesi 0,25–0,60 mL tane-1, şişme indeksi 1,02–1,89 ve tane yoğunluğu 1,21–1,38 g mL-1 arasında değişmiştir. Korelasyon analizinde yüz tane ağırlığı ile su alma kapasitesi (r=0,92**) ve şişme kapasitesi (r=0,84**) arasında güçlü pozitif ilişkiler belirlenirken, protein oranı ile yağ oranı arasında önemli düzeyde negatif ilişki (r=-0,64**) saptanmıştır. PCA sonuçları toplam varyasyonun %68,41’inin ilk iki temel bileşen tarafından açıklandığını göstermiştir. PC1 temel olarak yüz tane ağırlığı, su alma kapasitesi ve şişme kapasitesi ile ilişkili bulunurken, PC2 protein ve yağ oranlarının karşıt katkılarını yansıtmıştır. Kalite özellikleri bakımından KON5, ISP22, ISP21, ISP18, ISP31 ve DEN2 hatları öne çıkmıştır. Sonuç olarak, yerel popülasyonlardan geliştirilen bazı ileri hatların besinsel ve teknolojik kalite özellikleri bakımından üstün performans gösterdiği ve kuru fasulye ıslah programlarında ebeveyn materyali olarak değerlendirilebileceği belirlenmiştir.
- 15 September 2026
- Published by Ondokuz Mayis University in Black Sea Journal of Agriculture
- Vol. 9 (5) , 696-706
Effect of Iron-Based Seed Pretreatment on the Physiological, Agronomic, and Quality Parameters of Chickpea Grains under Various Environmental Conditions (Cicer arietinum L. cv. Azkan)
Iron deficiency is one of the major nutritional constraints limiting chickpea productivity, particularly in calcareous soils where iron availability is restricted. Although soil and foliar iron fertilization are commonly used to alleviate iron deficiency, these approaches are often costly and their efficiency may vary under field conditions. Therefore, alternative strategies that improve iron use efficiency during early plant development are needed. This study aimed to evaluate the effects of different iron seed priming doses, with and without Mesorhizobium ciceri inoculation, on germination, seedling growth, nodulation, yield components, seed yield, and protein content of chickpea (Cicer arietinum L. cv. Azkan). Laboratory, greenhouse, and field experiments were conducted in 2021 using Completely Randomized and Randomized Complete Block Designs with three replications. Seeds were subjected to hydropriming or six iron concentrations (3, 6, 9, 12, 15, and 18 ppm). Iron seed priming significantly affected most of the evaluated characteristics. Low iron doses, particularly 3 ppm, consistently improved germination performance, early seedling growth, nodulation, and yield-related traits, whereas iron doses of 12 ppm and above generally reduced plant performance despite increasing seed protein content. Rhizobial inoculation further enhanced several agronomic characteristics, especially nodulation and seed yield. Overall, the findings indicate that low-dose iron seed priming is an effective and practical strategy for improving chickpea establishment and productivity, whereas excessive iron application may adversely affect plant performance. Further multi-year and multi-location studies are recommended to confirm the stability of these responses under diverse environmental conditions.
- 15 September 2026
- Published by Ondokuz Mayis University in Black Sea Journal of Agriculture
- Vol. 9 (5) , 696-706
Effect of Iron-Based Seed Pretreatment on the Physiological, Agronomic, and Quality Parameters of Chickpea Grains under Various Environmental Conditions (Cicer arietinum L. cv. Azkan)
Iron deficiency is one of the major nutritional constraints limiting chickpea productivity, particularly in calcareous soils where iron availability is restricted. Although soil and foliar iron fertilization are commonly used to alleviate iron deficiency, these approaches are often costly and their efficiency may vary under field conditions. Therefore, alternative strategies that improve iron use efficiency during early plant development are needed. This study aimed to evaluate the effects of different iron seed priming doses, with and without Mesorhizobium ciceri inoculation, on germination, seedling growth, nodulation, yield components, seed yield, and protein content of chickpea (Cicer arietinum L. cv. Azkan). Laboratory, greenhouse, and field experiments were conducted in 2021 using Completely Randomized and Randomized Complete Block Designs with three replications. Seeds were subjected to hydropriming or six iron concentrations (3, 6, 9, 12, 15, and 18 ppm). Iron seed priming significantly affected most of the evaluated characteristics. Low iron doses, particularly 3 ppm, consistently improved germination performance, early seedling growth, nodulation, and yield-related traits, whereas iron doses of 12 ppm and above generally reduced plant performance despite increasing seed protein content. Rhizobial inoculation further enhanced several agronomic characteristics, especially nodulation and seed yield. Overall, the findings indicate that low-dose iron seed priming is an effective and practical strategy for improving chickpea establishment and productivity, whereas excessive iron application may adversely affect plant performance. Further multi-year and multi-location studies are recommended to confirm the stability of these responses under diverse environmental conditions.
- 29 June 2026
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 8 (1) , 21-29
Farklı Bitki Gelişim Düzenleyiciler ile Tohum ve Yaprak Uygulamalarının Nohutun (Cicer arietinum L.) Bazı Verim Özelliklerine Etkileri
Bu araştırma, Azkan nohut çeşitinde farklı yöntemlerle uygulanan bitki gelişim düzenlecilerin (BGD) tohum verimi ve bazı verim özelliklerine etkilerini belirleyebilmek amacıyla yürütülmüştür. Tarla denemeleri tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürülü olarak kurulmuştur. Denemede ana parsellere uygulama yöntemleri (ekim öncesi tohum uygulaması, yaprak uygulaması ve tohum + yaprak uygulaması), alt parsellere ise bitki gelişim düzenleyicileri (kontrol, saf su, Mycoup, Blackbase, Colostrum, Turmalin ve SeedUp) yerleştirilmiştir. Tarla denemeleri, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi araştırma ve deneme tarlalarında 2024 yılında yürütülmüştür. Denemede fenolojik gözlemler, tohum verimi ve bazı verim özellikleri incelenmiştir. Araştırmadan elde edilen veriler ile varyans analizleri yapılmış olup, ortalamalar LSD testine göre gruplandırılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; %50 çıkış süresi 15.0-24.3 gün, %50 çiçeklenme süresi 54.3-57.7 gün, %50 bakla bağlama süresi 62.7-66.0 gün, ilk bakla yüksekliği 19.3-26.1 cm, bakla sayısı 10.5-18.7 adet, tohum sayısı 8.93-18.3 adet, biyolojik verim 250-515 kg da-1, ve tohum verimi 114-241 kg da-1 arasında değişen değerler göstermiştir. Deneme sonuçlarına göre, bitki gelişim düzenleyicilerin ekim öncesi tohum uygulaması ya da tohum + yaprak şeklinde uygulaması nohutta verim ve verim özelliklerini olumsuz etkilemiştir. Tohum verimi bakımından Mycoup ve Colostrum preparatlarının yapraktan uygulama şeklinde yapılması daha uygundur.
- 29 June 2026
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 8 (1) , 21-29
Farklı Bitki Gelişim Düzenleyiciler ile Tohum ve Yaprak Uygulamalarının Nohutun (Cicer arietinum L.) Bazı Verim Özelliklerine Etkileri
Bu araştırma, Azkan nohut çeşitinde farklı yöntemlerle uygulanan bitki gelişim düzenlecilerin (BGD) tohum verimi ve bazı verim özelliklerine etkilerini belirleyebilmek amacıyla yürütülmüştür. Tarla denemeleri tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürülü olarak kurulmuştur. Denemede ana parsellere uygulama yöntemleri (ekim öncesi tohum uygulaması, yaprak uygulaması ve tohum + yaprak uygulaması), alt parsellere ise bitki gelişim düzenleyicileri (kontrol, saf su, Mycoup, Blackbase, Colostrum, Turmalin ve SeedUp) yerleştirilmiştir. Tarla denemeleri, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi araştırma ve deneme tarlalarında 2024 yılında yürütülmüştür. Denemede fenolojik gözlemler, tohum verimi ve bazı verim özellikleri incelenmiştir. Araştırmadan elde edilen veriler ile varyans analizleri yapılmış olup, ortalamalar LSD testine göre gruplandırılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; %50 çıkış süresi 15.0-24.3 gün, %50 çiçeklenme süresi 54.3-57.7 gün, %50 bakla bağlama süresi 62.7-66.0 gün, ilk bakla yüksekliği 19.3-26.1 cm, bakla sayısı 10.5-18.7 adet, tohum sayısı 8.93-18.3 adet, biyolojik verim 250-515 kg da-1, ve tohum verimi 114-241 kg da-1 arasında değişen değerler göstermiştir. Deneme sonuçlarına göre, bitki gelişim düzenleyicilerin ekim öncesi tohum uygulaması ya da tohum + yaprak şeklinde uygulaması nohutta verim ve verim özelliklerini olumsuz etkilemiştir. Tohum verimi bakımından Mycoup ve Colostrum preparatlarının yapraktan uygulama şeklinde yapılması daha uygundur.
- Open Access
- 7 June 2026
- Published by Springer Nature in Scientific Reports
- Vol. 16 (1)
Effects of nitrogen top-dressing treatments and development stages on morphological, colorimetric and biochemical characteristics of fresh bean pods (Phaseolus vulgaris L.)
Nitrogen management and harvest timing are critical determinants of fresh bean ( Phaseolus vulgaris L.) pod quality; however, their combined effects on morphological, colorimetric and biochemical characteristics during pod development remain insufficiently characterized. This study evaluated the effects of four nitrogen top-dressing fertilizers (ammonium sulfate [AS], slow-release fertilizer [SRF], nitropower [NP], and urea) and five pod development stages (BBCH 72–81) on pod morphology, color parameters, antioxidant capacity, phenolic compounds, flavonoids, and protein content under field conditions. Nitrogen top-dressing significantly prolonged days to 50% flowering and pod setting times, with the latest flowering observed under urea treatment compared to basal fertilization. Pod length and width increased with advancing development stages, while pod water content declined from early stages to physiological maturity. Colorimetric analysis revealed a marked increase in lightness (L*), yellowness (b*) and chroma values with maturation, accompanied by a decrease in hue angle, indicating reduction in greenness and increase in yellowness. Antioxidant capacity exhibited a stage-dependent pattern, with lower values at intermediate stages and higher values at late development stages, particularly under urea treatment. Total phenolic, flavonoid and protein content increased significantly at the final development stage. Strong positive correlations were detected between antioxidant capacity, phenolic, flavonoid and protein content, whereas pod water content showed significant negative correlations with these quality traits. Overall, the results demonstrate that development stage plays a key role in determining pod quality, while nitrogen source influences the magnitude of these responses. Late harvest stages (BBCH 79–81), together with stable nitrogen sources such as SRF and AS, could be employed to improve nutritional and antioxidant properties of fresh bean pods.
- 7 June 2026
- Published by Springer Nature in Scientific Reports
- Vol. 16 (1)
Open AccessEffects of nitrogen top-dressing treatments and development stages on morphological, colorimetric and biochemical characteristics of fresh bean pods (Phaseolus vulgaris L.)
Nitrogen management and harvest timing are critical determinants of fresh bean ( Phaseolus vulgaris L.) pod quality; however, their combined effects on morphological, colorimetric and biochemical characteristics during pod development remain insufficiently characterized. This study evaluated the effects of four nitrogen top-dressing fertilizers (ammonium sulfate [AS], slow-release fertilizer [SRF], nitropower [NP], and urea) and five pod development stages (BBCH 72–81) on pod morphology, color parameters, antioxidant capacity, phenolic compounds, flavonoids, and protein content under field conditions. Nitrogen top-dressing significantly prolonged days to 50% flowering and pod setting times, with the latest flowering observed under urea treatment compared to basal fertilization. Pod length and width increased with advancing development stages, while pod water content declined from early stages to physiological maturity. Colorimetric analysis revealed a marked increase in lightness (L*), yellowness (b*) and chroma values with maturation, accompanied by a decrease in hue angle, indicating reduction in greenness and increase in yellowness. Antioxidant capacity exhibited a stage-dependent pattern, with lower values at intermediate stages and higher values at late development stages, particularly under urea treatment. Total phenolic, flavonoid and protein content increased significantly at the final development stage. Strong positive correlations were detected between antioxidant capacity, phenolic, flavonoid and protein content, whereas pod water content showed significant negative correlations with these quality traits. Overall, the results demonstrate that development stage plays a key role in determining pod quality, while nitrogen source influences the magnitude of these responses. Late harvest stages (BBCH 79–81), together with stable nitrogen sources such as SRF and AS, could be employed to improve nutritional and antioxidant properties of fresh bean pods.
- 20 October 2025
- Published by Pleiades Publishing Ltd in Eurasian Soil Science
- Vol. 58 (11) , 1-8
Contribution of the Maize Root Respiration to Total Soil CO2 Emission
Soil carbon dioxide (CO2) measurements usually cover total CO2 emission but do not specifically consider root respiration. Therefore, in this study an experiment was conducted to measure root respiration, in which maize was cultivated and monitored from planting to grain filling stage to assess its root contributions to total CO2 emission. During this period, CO2 emissions were measured from the planted (PL) and plant-free (PF) soil surfaces. The difference between the applications PL and PF were considered to be maize root CO2 emission as root exclusion (RE) method. In another method, the maize root was removed from the soil immediately after it was placed into the chamber to evaluate its respiration called excised root method. Five measurements were conducted throughout the maize maturation period using measurements of CO2 emissions, soil temperature, soil moisture, and root weights. According to RE method significant relationship between PL and PF was observed and revealed that root CO2 emissions accounted for 34.3% of total soil emissions. Also, a strong positive correlation was found between root biomass and CO2 emissions. Specific CO2 emission declined by following plant growth. Root CO2 emissions in excised roots were higher than RE method; in some measurements, root emissions even exceeded the total CO2. The higher root respiration in relation to total emissions is likely related to the increased exposure of the roots to air following their extraction from the soil. In conclusion, around one fourth of the CO2 emission of soil is attributed to roots, and the difference method is considered more reliable for determining root CO2 emissions in plants.
- 20 October 2025
- Published by Pleiades Publishing Ltd in Eurasian Soil Science
- Vol. 58 (11) , 1-8
Contribution of the Maize Root Respiration to Total Soil CO2 Emission
Soil carbon dioxide (CO2) measurements usually cover total CO2 emission but do not specifically consider root respiration. Therefore, in this study an experiment was conducted to measure root respiration, in which maize was cultivated and monitored from planting to grain filling stage to assess its root contributions to total CO2 emission. During this period, CO2 emissions were measured from the planted (PL) and plant-free (PF) soil surfaces. The difference between the applications PL and PF were considered to be maize root CO2 emission as root exclusion (RE) method. In another method, the maize root was removed from the soil immediately after it was placed into the chamber to evaluate its respiration called excised root method. Five measurements were conducted throughout the maize maturation period using measurements of CO2 emissions, soil temperature, soil moisture, and root weights. According to RE method significant relationship between PL and PF was observed and revealed that root CO2 emissions accounted for 34.3% of total soil emissions. Also, a strong positive correlation was found between root biomass and CO2 emissions. Specific CO2 emission declined by following plant growth. Root CO2 emissions in excised roots were higher than RE method; in some measurements, root emissions even exceeded the total CO2. The higher root respiration in relation to total emissions is likely related to the increased exposure of the roots to air following their extraction from the soil. In conclusion, around one fourth of the CO2 emission of soil is attributed to roots, and the difference method is considered more reliable for determining root CO2 emissions in plants.
- 23 December 2024
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 28 (3) , 504-516
Farklı Bakteri Yapıştırıcılarının Nohut (Cicer arietinum L.) Bitkisinde Nodülasyon ile Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, bakteri aşılamada farklı yapıştırıcı ajanların kullanılmasının nohut bitkisinin nodülasyon verileri ve verimi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tarla denemeleri tesadüf blokları bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak 2 yıl süre ile Isparta lokasyonunda yürütülmüştür. Çalışmada, test bitkisi olarak Azkan çeşidi ve İspanyol nohut genotipi kullanılmıştır. Rhizobium bakterilerini nohut bitkisinin tohumlarına yapıştırmak için saf su, şekerli su, süt tozu, arap zamkı ve metil selüloz kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, bakteri aşılamada yapıştırıcı madde kullanımının yüz tane ağırlığı özelliği dışındaki diğer tüm özelliklerde olumlu etkileri olduğu gözlenmiştir. Nodül sayısı 24.3-174.0 adet bitki-1, nodül ağırlığı 0.38-3.29 g bitki-1, ilk çiçeklenme süresi 47.3-66.3 gün, bitki boyu 34.9-54.9 cm, bitkide bakla sayısı 23.9-42.5 adet, bitkide tane sayısı 24.4-42.1 adet, bitki tohum verimi 4.03-8.84 g, hasat indeksi % 36.5-43.7, tohum verimi 117.0-269.0 kg da-1 ve yüz tane ağırlığı 38.3-49.0 g arasında değişim göstermiştir. Tane verimi bakımından en iyi bakteri yapıştırma uygulamalarının arap zamkı ve metil selüloz olduğu söylenebilir.
- 23 December 2024
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 28 (3) , 504-516
Farklı Bakteri Yapıştırıcılarının Nohut (Cicer arietinum L.) Bitkisinde Nodülasyon ile Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, bakteri aşılamada farklı yapıştırıcı ajanların kullanılmasının nohut bitkisinin nodülasyon verileri ve verimi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tarla denemeleri tesadüf blokları bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak 2 yıl süre ile Isparta lokasyonunda yürütülmüştür. Çalışmada, test bitkisi olarak Azkan çeşidi ve İspanyol nohut genotipi kullanılmıştır. Rhizobium bakterilerini nohut bitkisinin tohumlarına yapıştırmak için saf su, şekerli su, süt tozu, arap zamkı ve metil selüloz kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, bakteri aşılamada yapıştırıcı madde kullanımının yüz tane ağırlığı özelliği dışındaki diğer tüm özelliklerde olumlu etkileri olduğu gözlenmiştir. Nodül sayısı 24.3-174.0 adet bitki-1, nodül ağırlığı 0.38-3.29 g bitki-1, ilk çiçeklenme süresi 47.3-66.3 gün, bitki boyu 34.9-54.9 cm, bitkide bakla sayısı 23.9-42.5 adet, bitkide tane sayısı 24.4-42.1 adet, bitki tohum verimi 4.03-8.84 g, hasat indeksi % 36.5-43.7, tohum verimi 117.0-269.0 kg da-1 ve yüz tane ağırlığı 38.3-49.0 g arasında değişim göstermiştir. Tane verimi bakımından en iyi bakteri yapıştırma uygulamalarının arap zamkı ve metil selüloz olduğu söylenebilir.
- 23 December 2024
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 21 (5) , 1282-1293
Epibrassinolide Uygulamasının Soyanın Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, farklı dozlarda epibrassinolide (EBR) uygulamalarının soyanın verim ve bazı verim ögeleri üzerine etkilerini belirlemek amacıyla kurulmuştur. Tarla denemeleri Isparta ilinde yer alan Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (ISUBÜ), Ziraat Fakültesi Eğitim, Araştırma ve Uygulama Çiftliği arazisinde 2022-2023 yıllarında iki yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışmada, PG Victoria soya çeşidi tohum materyali olarak kullanılmıştır. Yapraklardan hormon uygulaması için ise Biosynth Carbosynth firmasına ait epibrassinolide (C28H48O6) bitki büyüme düzenleyicisi kullanılmıştır. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Çiçeklenme öncesi dönemde bitkilere safsu ve EBR’nin 3 dozu (0.5, 1.0 ve 1.5 µM EBR) yapraktan pülverize edilerek uygulanmıştır. Araştırmada; soyanın %50 çiçeklenme gün sayısı, bitki boyu, ilk bakla yüksekliği, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, bitkide tane ağırlığı, hasat indeksi, yüz tane ağırlığı, tane verimi ve yağ oranı özellikleri incelenmiştir. Farklı dozlarda EBR uygulanan soyanın; çiçeklenme süresi 56.0-59.7 gün, bitki boyu 67.13-102.43 cm, ilk bakla yüksekliği 10.23-14.03 cm, bitkide bakla sayısı 16.80-80.30, bitkide tane sayısı 42.73-193.53, bitkide tane ağırlığı 4.85-22.79 g, hasat indeksi %24.66-31.28, yüz tane ağırlığı 11.00-13.00 g, tane verimi 270.16-566.67 kg da-1 ve yağ oranı % 20.56-21.49 arasında değişim göstermiştir. Sonuçlar incelendiğinde; yıllar arasındaki iklimsel farklılıklardan kaynaklı geniş varyasyonlar olduğu belirlenmiştir. Çalışma sonucunda 0.5 µM EBR uygulamasının çiçeklenme süresini kısalttığı, bitki boyunu, bitkide bakla sayısını, bitkide tane sayısını, bitkide tane ağırlığını ve tane verimini arttırdığı belirlenmiştir. Bu dozun üzerindeki uygulamaların ise verim ögelerini olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır. EBR’nin soyanın yüz tane ağırlığı üzerine etkisi yıllara göre değişim göstermiştir. Yağ oranı ise 0.1 µM EBR dozunda arttığı tespit edilmiştir.
- 23 December 2024
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 21 (5) , 1282-1293
Epibrassinolide Uygulamasının Soyanın Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, farklı dozlarda epibrassinolide (EBR) uygulamalarının soyanın verim ve bazı verim ögeleri üzerine etkilerini belirlemek amacıyla kurulmuştur. Tarla denemeleri Isparta ilinde yer alan Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (ISUBÜ), Ziraat Fakültesi Eğitim, Araştırma ve Uygulama Çiftliği arazisinde 2022-2023 yıllarında iki yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışmada, PG Victoria soya çeşidi tohum materyali olarak kullanılmıştır. Yapraklardan hormon uygulaması için ise Biosynth Carbosynth firmasına ait epibrassinolide (C28H48O6) bitki büyüme düzenleyicisi kullanılmıştır. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Çiçeklenme öncesi dönemde bitkilere safsu ve EBR’nin 3 dozu (0.5, 1.0 ve 1.5 µM EBR) yapraktan pülverize edilerek uygulanmıştır. Araştırmada; soyanın %50 çiçeklenme gün sayısı, bitki boyu, ilk bakla yüksekliği, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, bitkide tane ağırlığı, hasat indeksi, yüz tane ağırlığı, tane verimi ve yağ oranı özellikleri incelenmiştir. Farklı dozlarda EBR uygulanan soyanın; çiçeklenme süresi 56.0-59.7 gün, bitki boyu 67.13-102.43 cm, ilk bakla yüksekliği 10.23-14.03 cm, bitkide bakla sayısı 16.80-80.30, bitkide tane sayısı 42.73-193.53, bitkide tane ağırlığı 4.85-22.79 g, hasat indeksi %24.66-31.28, yüz tane ağırlığı 11.00-13.00 g, tane verimi 270.16-566.67 kg da-1 ve yağ oranı % 20.56-21.49 arasında değişim göstermiştir. Sonuçlar incelendiğinde; yıllar arasındaki iklimsel farklılıklardan kaynaklı geniş varyasyonlar olduğu belirlenmiştir. Çalışma sonucunda 0.5 µM EBR uygulamasının çiçeklenme süresini kısalttığı, bitki boyunu, bitkide bakla sayısını, bitkide tane sayısını, bitkide tane ağırlığını ve tane verimini arttırdığı belirlenmiştir. Bu dozun üzerindeki uygulamaların ise verim ögelerini olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır. EBR’nin soyanın yüz tane ağırlığı üzerine etkisi yıllara göre değişim göstermiştir. Yağ oranı ise 0.1 µM EBR dozunda arttığı tespit edilmiştir.
- 17 January 2024
- Published by Springer Nature in Rendiconti Lincei. Scienze Fisiche e Naturali
- Vol. 35 (1) , 223-235
Effect of biochar on some soil properties after 4-year application and its effect on growth, yield and nutrient uptake of wheat grown on an alkaline soil
- 17 January 2024
- Published by Springer Nature in Rendiconti Lincei. Scienze Fisiche e Naturali
- Vol. 35 (1) , 223-235
Effect of biochar on some soil properties after 4-year application and its effect on growth, yield and nutrient uptake of wheat grown on an alkaline soil