Muharrem Kaya
Research Subjects
Research Interests
Muharrem Kaya has a total of 23 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Aykut Şener
Isparta University of Applied Sciences, Faculty of Agriculture, Department of Field Crops, 32200, Isparta, Türkiye
9 shared publications - Ruziye Karaman
Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi
4 shared publications - Cengiz Türkay
Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi
2 shared publications Ruziye Karaman
2 shared publicationsA Ali Işildar
Faculty of Agriculture, Dep. of Soil Sci , University of Süleyman Demirel , Isparta, Turkey
1 shared publicationA Kamil Bayhan
Faculty of Agriculture, Dep. of Agricultural Machinery , University of Süleyman Demirel , Isparta, Turkey
1 shared publication
Latest Publications
- 15 September 2026
- Published by Ondokuz Mayis University in Black Sea Journal of Agriculture
- Vol. 9 (5) , 696-706
Effect of Iron-Based Seed Pretreatment on the Physiological, Agronomic, and Quality Parameters of Chickpea Grains under Various Environmental Conditions (Cicer arietinum L. cv. Azkan)
Iron deficiency is one of the major nutritional constraints limiting chickpea productivity, particularly in calcareous soils where iron availability is restricted. Although soil and foliar iron fertilization are commonly used to alleviate iron deficiency, these approaches are often costly and their efficiency may vary under field conditions. Therefore, alternative strategies that improve iron use efficiency during early plant development are needed. This study aimed to evaluate the effects of different iron seed priming doses, with and without Mesorhizobium ciceri inoculation, on germination, seedling growth, nodulation, yield components, seed yield, and protein content of chickpea (Cicer arietinum L. cv. Azkan). Laboratory, greenhouse, and field experiments were conducted in 2021 using Completely Randomized and Randomized Complete Block Designs with three replications. Seeds were subjected to hydropriming or six iron concentrations (3, 6, 9, 12, 15, and 18 ppm). Iron seed priming significantly affected most of the evaluated characteristics. Low iron doses, particularly 3 ppm, consistently improved germination performance, early seedling growth, nodulation, and yield-related traits, whereas iron doses of 12 ppm and above generally reduced plant performance despite increasing seed protein content. Rhizobial inoculation further enhanced several agronomic characteristics, especially nodulation and seed yield. Overall, the findings indicate that low-dose iron seed priming is an effective and practical strategy for improving chickpea establishment and productivity, whereas excessive iron application may adversely affect plant performance. Further multi-year and multi-location studies are recommended to confirm the stability of these responses under diverse environmental conditions.
- 15 September 2026
- Published by Ondokuz Mayis University in Black Sea Journal of Agriculture
- Vol. 9 (5) , 696-706
Effect of Iron-Based Seed Pretreatment on the Physiological, Agronomic, and Quality Parameters of Chickpea Grains under Various Environmental Conditions (Cicer arietinum L. cv. Azkan)
Iron deficiency is one of the major nutritional constraints limiting chickpea productivity, particularly in calcareous soils where iron availability is restricted. Although soil and foliar iron fertilization are commonly used to alleviate iron deficiency, these approaches are often costly and their efficiency may vary under field conditions. Therefore, alternative strategies that improve iron use efficiency during early plant development are needed. This study aimed to evaluate the effects of different iron seed priming doses, with and without Mesorhizobium ciceri inoculation, on germination, seedling growth, nodulation, yield components, seed yield, and protein content of chickpea (Cicer arietinum L. cv. Azkan). Laboratory, greenhouse, and field experiments were conducted in 2021 using Completely Randomized and Randomized Complete Block Designs with three replications. Seeds were subjected to hydropriming or six iron concentrations (3, 6, 9, 12, 15, and 18 ppm). Iron seed priming significantly affected most of the evaluated characteristics. Low iron doses, particularly 3 ppm, consistently improved germination performance, early seedling growth, nodulation, and yield-related traits, whereas iron doses of 12 ppm and above generally reduced plant performance despite increasing seed protein content. Rhizobial inoculation further enhanced several agronomic characteristics, especially nodulation and seed yield. Overall, the findings indicate that low-dose iron seed priming is an effective and practical strategy for improving chickpea establishment and productivity, whereas excessive iron application may adversely affect plant performance. Further multi-year and multi-location studies are recommended to confirm the stability of these responses under diverse environmental conditions.
- 29 June 2026
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 8 (1) , 21-29
Farklı Bitki Gelişim Düzenleyiciler ile Tohum ve Yaprak Uygulamalarının Nohutun (Cicer arietinum L.) Bazı Verim Özelliklerine Etkileri
Bu araştırma, Azkan nohut çeşitinde farklı yöntemlerle uygulanan bitki gelişim düzenlecilerin (BGD) tohum verimi ve bazı verim özelliklerine etkilerini belirleyebilmek amacıyla yürütülmüştür. Tarla denemeleri tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürülü olarak kurulmuştur. Denemede ana parsellere uygulama yöntemleri (ekim öncesi tohum uygulaması, yaprak uygulaması ve tohum + yaprak uygulaması), alt parsellere ise bitki gelişim düzenleyicileri (kontrol, saf su, Mycoup, Blackbase, Colostrum, Turmalin ve SeedUp) yerleştirilmiştir. Tarla denemeleri, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi araştırma ve deneme tarlalarında 2024 yılında yürütülmüştür. Denemede fenolojik gözlemler, tohum verimi ve bazı verim özellikleri incelenmiştir. Araştırmadan elde edilen veriler ile varyans analizleri yapılmış olup, ortalamalar LSD testine göre gruplandırılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; %50 çıkış süresi 15.0-24.3 gün, %50 çiçeklenme süresi 54.3-57.7 gün, %50 bakla bağlama süresi 62.7-66.0 gün, ilk bakla yüksekliği 19.3-26.1 cm, bakla sayısı 10.5-18.7 adet, tohum sayısı 8.93-18.3 adet, biyolojik verim 250-515 kg da-1, ve tohum verimi 114-241 kg da-1 arasında değişen değerler göstermiştir. Deneme sonuçlarına göre, bitki gelişim düzenleyicilerin ekim öncesi tohum uygulaması ya da tohum + yaprak şeklinde uygulaması nohutta verim ve verim özelliklerini olumsuz etkilemiştir. Tohum verimi bakımından Mycoup ve Colostrum preparatlarının yapraktan uygulama şeklinde yapılması daha uygundur.
- 29 June 2026
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 8 (1) , 21-29
Farklı Bitki Gelişim Düzenleyiciler ile Tohum ve Yaprak Uygulamalarının Nohutun (Cicer arietinum L.) Bazı Verim Özelliklerine Etkileri
Bu araştırma, Azkan nohut çeşitinde farklı yöntemlerle uygulanan bitki gelişim düzenlecilerin (BGD) tohum verimi ve bazı verim özelliklerine etkilerini belirleyebilmek amacıyla yürütülmüştür. Tarla denemeleri tesadüf bloklarında bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürülü olarak kurulmuştur. Denemede ana parsellere uygulama yöntemleri (ekim öncesi tohum uygulaması, yaprak uygulaması ve tohum + yaprak uygulaması), alt parsellere ise bitki gelişim düzenleyicileri (kontrol, saf su, Mycoup, Blackbase, Colostrum, Turmalin ve SeedUp) yerleştirilmiştir. Tarla denemeleri, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi araştırma ve deneme tarlalarında 2024 yılında yürütülmüştür. Denemede fenolojik gözlemler, tohum verimi ve bazı verim özellikleri incelenmiştir. Araştırmadan elde edilen veriler ile varyans analizleri yapılmış olup, ortalamalar LSD testine göre gruplandırılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; %50 çıkış süresi 15.0-24.3 gün, %50 çiçeklenme süresi 54.3-57.7 gün, %50 bakla bağlama süresi 62.7-66.0 gün, ilk bakla yüksekliği 19.3-26.1 cm, bakla sayısı 10.5-18.7 adet, tohum sayısı 8.93-18.3 adet, biyolojik verim 250-515 kg da-1, ve tohum verimi 114-241 kg da-1 arasında değişen değerler göstermiştir. Deneme sonuçlarına göre, bitki gelişim düzenleyicilerin ekim öncesi tohum uygulaması ya da tohum + yaprak şeklinde uygulaması nohutta verim ve verim özelliklerini olumsuz etkilemiştir. Tohum verimi bakımından Mycoup ve Colostrum preparatlarının yapraktan uygulama şeklinde yapılması daha uygundur.
- 23 December 2024
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 28 (3) , 504-516
Farklı Bakteri Yapıştırıcılarının Nohut (Cicer arietinum L.) Bitkisinde Nodülasyon ile Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, bakteri aşılamada farklı yapıştırıcı ajanların kullanılmasının nohut bitkisinin nodülasyon verileri ve verimi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tarla denemeleri tesadüf blokları bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak 2 yıl süre ile Isparta lokasyonunda yürütülmüştür. Çalışmada, test bitkisi olarak Azkan çeşidi ve İspanyol nohut genotipi kullanılmıştır. Rhizobium bakterilerini nohut bitkisinin tohumlarına yapıştırmak için saf su, şekerli su, süt tozu, arap zamkı ve metil selüloz kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, bakteri aşılamada yapıştırıcı madde kullanımının yüz tane ağırlığı özelliği dışındaki diğer tüm özelliklerde olumlu etkileri olduğu gözlenmiştir. Nodül sayısı 24.3-174.0 adet bitki-1, nodül ağırlığı 0.38-3.29 g bitki-1, ilk çiçeklenme süresi 47.3-66.3 gün, bitki boyu 34.9-54.9 cm, bitkide bakla sayısı 23.9-42.5 adet, bitkide tane sayısı 24.4-42.1 adet, bitki tohum verimi 4.03-8.84 g, hasat indeksi % 36.5-43.7, tohum verimi 117.0-269.0 kg da-1 ve yüz tane ağırlığı 38.3-49.0 g arasında değişim göstermiştir. Tane verimi bakımından en iyi bakteri yapıştırma uygulamalarının arap zamkı ve metil selüloz olduğu söylenebilir.
- 23 December 2024
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 28 (3) , 504-516
Farklı Bakteri Yapıştırıcılarının Nohut (Cicer arietinum L.) Bitkisinde Nodülasyon ile Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, bakteri aşılamada farklı yapıştırıcı ajanların kullanılmasının nohut bitkisinin nodülasyon verileri ve verimi üzerine etkilerini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tarla denemeleri tesadüf blokları bölünmüş parseller deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak 2 yıl süre ile Isparta lokasyonunda yürütülmüştür. Çalışmada, test bitkisi olarak Azkan çeşidi ve İspanyol nohut genotipi kullanılmıştır. Rhizobium bakterilerini nohut bitkisinin tohumlarına yapıştırmak için saf su, şekerli su, süt tozu, arap zamkı ve metil selüloz kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, bakteri aşılamada yapıştırıcı madde kullanımının yüz tane ağırlığı özelliği dışındaki diğer tüm özelliklerde olumlu etkileri olduğu gözlenmiştir. Nodül sayısı 24.3-174.0 adet bitki-1, nodül ağırlığı 0.38-3.29 g bitki-1, ilk çiçeklenme süresi 47.3-66.3 gün, bitki boyu 34.9-54.9 cm, bitkide bakla sayısı 23.9-42.5 adet, bitkide tane sayısı 24.4-42.1 adet, bitki tohum verimi 4.03-8.84 g, hasat indeksi % 36.5-43.7, tohum verimi 117.0-269.0 kg da-1 ve yüz tane ağırlığı 38.3-49.0 g arasında değişim göstermiştir. Tane verimi bakımından en iyi bakteri yapıştırma uygulamalarının arap zamkı ve metil selüloz olduğu söylenebilir.
- 23 December 2024
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 21 (5) , 1282-1293
Epibrassinolide Uygulamasının Soyanın Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, farklı dozlarda epibrassinolide (EBR) uygulamalarının soyanın verim ve bazı verim ögeleri üzerine etkilerini belirlemek amacıyla kurulmuştur. Tarla denemeleri Isparta ilinde yer alan Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (ISUBÜ), Ziraat Fakültesi Eğitim, Araştırma ve Uygulama Çiftliği arazisinde 2022-2023 yıllarında iki yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışmada, PG Victoria soya çeşidi tohum materyali olarak kullanılmıştır. Yapraklardan hormon uygulaması için ise Biosynth Carbosynth firmasına ait epibrassinolide (C28H48O6) bitki büyüme düzenleyicisi kullanılmıştır. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Çiçeklenme öncesi dönemde bitkilere safsu ve EBR’nin 3 dozu (0.5, 1.0 ve 1.5 µM EBR) yapraktan pülverize edilerek uygulanmıştır. Araştırmada; soyanın %50 çiçeklenme gün sayısı, bitki boyu, ilk bakla yüksekliği, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, bitkide tane ağırlığı, hasat indeksi, yüz tane ağırlığı, tane verimi ve yağ oranı özellikleri incelenmiştir. Farklı dozlarda EBR uygulanan soyanın; çiçeklenme süresi 56.0-59.7 gün, bitki boyu 67.13-102.43 cm, ilk bakla yüksekliği 10.23-14.03 cm, bitkide bakla sayısı 16.80-80.30, bitkide tane sayısı 42.73-193.53, bitkide tane ağırlığı 4.85-22.79 g, hasat indeksi %24.66-31.28, yüz tane ağırlığı 11.00-13.00 g, tane verimi 270.16-566.67 kg da-1 ve yağ oranı % 20.56-21.49 arasında değişim göstermiştir. Sonuçlar incelendiğinde; yıllar arasındaki iklimsel farklılıklardan kaynaklı geniş varyasyonlar olduğu belirlenmiştir. Çalışma sonucunda 0.5 µM EBR uygulamasının çiçeklenme süresini kısalttığı, bitki boyunu, bitkide bakla sayısını, bitkide tane sayısını, bitkide tane ağırlığını ve tane verimini arttırdığı belirlenmiştir. Bu dozun üzerindeki uygulamaların ise verim ögelerini olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır. EBR’nin soyanın yüz tane ağırlığı üzerine etkisi yıllara göre değişim göstermiştir. Yağ oranı ise 0.1 µM EBR dozunda arttığı tespit edilmiştir.
- 23 December 2024
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 21 (5) , 1282-1293
Epibrassinolide Uygulamasının Soyanın Verim Performansına Etkileri
Bu araştırma, farklı dozlarda epibrassinolide (EBR) uygulamalarının soyanın verim ve bazı verim ögeleri üzerine etkilerini belirlemek amacıyla kurulmuştur. Tarla denemeleri Isparta ilinde yer alan Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (ISUBÜ), Ziraat Fakültesi Eğitim, Araştırma ve Uygulama Çiftliği arazisinde 2022-2023 yıllarında iki yıl süre ile yürütülmüştür. Çalışmada, PG Victoria soya çeşidi tohum materyali olarak kullanılmıştır. Yapraklardan hormon uygulaması için ise Biosynth Carbosynth firmasına ait epibrassinolide (C28H48O6) bitki büyüme düzenleyicisi kullanılmıştır. Deneme tesadüf blokları deneme desenine göre 3 tekrarlamalı olarak kurulmuştur. Çiçeklenme öncesi dönemde bitkilere safsu ve EBR’nin 3 dozu (0.5, 1.0 ve 1.5 µM EBR) yapraktan pülverize edilerek uygulanmıştır. Araştırmada; soyanın %50 çiçeklenme gün sayısı, bitki boyu, ilk bakla yüksekliği, bitkide bakla sayısı, bitkide tane sayısı, bitkide tane ağırlığı, hasat indeksi, yüz tane ağırlığı, tane verimi ve yağ oranı özellikleri incelenmiştir. Farklı dozlarda EBR uygulanan soyanın; çiçeklenme süresi 56.0-59.7 gün, bitki boyu 67.13-102.43 cm, ilk bakla yüksekliği 10.23-14.03 cm, bitkide bakla sayısı 16.80-80.30, bitkide tane sayısı 42.73-193.53, bitkide tane ağırlığı 4.85-22.79 g, hasat indeksi %24.66-31.28, yüz tane ağırlığı 11.00-13.00 g, tane verimi 270.16-566.67 kg da-1 ve yağ oranı % 20.56-21.49 arasında değişim göstermiştir. Sonuçlar incelendiğinde; yıllar arasındaki iklimsel farklılıklardan kaynaklı geniş varyasyonlar olduğu belirlenmiştir. Çalışma sonucunda 0.5 µM EBR uygulamasının çiçeklenme süresini kısalttığı, bitki boyunu, bitkide bakla sayısını, bitkide tane sayısını, bitkide tane ağırlığını ve tane verimini arttırdığı belirlenmiştir. Bu dozun üzerindeki uygulamaların ise verim ögelerini olumsuz yönde etkilediği saptanmıştır. EBR’nin soyanın yüz tane ağırlığı üzerine etkisi yıllara göre değişim göstermiştir. Yağ oranı ise 0.1 µM EBR dozunda arttığı tespit edilmiştir.
- Open Access
- 1 December 2023
- Published by Erciyes Universitesi (DergiPark) in Erciyes Tarım ve Hayvan Bilimleri Dergisi
- Vol. 6 (2) , 52-59
Evaluation of Different Einkorn Genotypes in Terms of Yield and Some Yield Components
Bu araştırma, 2017-2020 yılları arasında 2 yıl süreyle bazı siyez genotiplerinin buğday çeşitleri ile birlikte verim ve bazı verim özellikleri bakımından karşılaştırmak amacıyla Isparta ilinde yürütülmüştür. Çalışmada tohum materyali olarak Seydiler, İhsangazi ve Devrekani ilçeleri ile Kayseri ve Bolu illerinde çiftçi koşullarında üretilen siyez genotipleri kullanılmıştır. Denemede kontrol amaçlı olarak ekmeklik çeşitlerden Atay 85, Müfitbey ve Yunus çeşitleri yer almıştır. Deneme, Şans Blokları Deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Denemede ele alınan özelliklerde varyans analizi yapılarak, ortalama veriler Tukey testine göre karşılaştırılmıştır. Çalışmada 2 yıllık ortalamalara göre genotip ve çeşitlerde bitki boyu 67,18-80,46 cm, başak uzunluğu 5,63-10,59 cm, başakta tane sayısı 16,8-41,88 adet, başakta tane ağırlığı 0,49-1,69 g, tane verimi 223,0-537,1 kg da-1, 1000 tane ağırlığı 30,50-40,75 g, biyolojik verim 966,8-1867,7 kg da-1 ve hasat indeksi %28,8-42,5 arasında değişim göstermiştir. Sonuç olarak yağışın düşük olduğu koşulda tane verimi, normal koşullarda ise bin tane ağırlığı ve hasat indeksi bakımından siyez genotiplerinin tescilli çeşitlere yakın değerler gösterdiği belirlenmiştir.
- 1 December 2023
- Published by Erciyes Universitesi (DergiPark) in Erciyes Tarım ve Hayvan Bilimleri Dergisi
- Vol. 6 (2) , 52-59
Open AccessEvaluation of Different Einkorn Genotypes in Terms of Yield and Some Yield Components
Bu araştırma, 2017-2020 yılları arasında 2 yıl süreyle bazı siyez genotiplerinin buğday çeşitleri ile birlikte verim ve bazı verim özellikleri bakımından karşılaştırmak amacıyla Isparta ilinde yürütülmüştür. Çalışmada tohum materyali olarak Seydiler, İhsangazi ve Devrekani ilçeleri ile Kayseri ve Bolu illerinde çiftçi koşullarında üretilen siyez genotipleri kullanılmıştır. Denemede kontrol amaçlı olarak ekmeklik çeşitlerden Atay 85, Müfitbey ve Yunus çeşitleri yer almıştır. Deneme, Şans Blokları Deneme desenine göre 3 tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Denemede ele alınan özelliklerde varyans analizi yapılarak, ortalama veriler Tukey testine göre karşılaştırılmıştır. Çalışmada 2 yıllık ortalamalara göre genotip ve çeşitlerde bitki boyu 67,18-80,46 cm, başak uzunluğu 5,63-10,59 cm, başakta tane sayısı 16,8-41,88 adet, başakta tane ağırlığı 0,49-1,69 g, tane verimi 223,0-537,1 kg da-1, 1000 tane ağırlığı 30,50-40,75 g, biyolojik verim 966,8-1867,7 kg da-1 ve hasat indeksi %28,8-42,5 arasında değişim göstermiştir. Sonuç olarak yağışın düşük olduğu koşulda tane verimi, normal koşullarda ise bin tane ağırlığı ve hasat indeksi bakımından siyez genotiplerinin tescilli çeşitlere yakın değerler gösterdiği belirlenmiştir.
- Open Access
- 30 December 2022
- Published by Yuzuncu Yil Universitesi Tarim Bilimleri Dergisi in Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
- Vol. 32 (4) , 692-704
Performance of Local Bean (Phaseolus vulgaris L.) Genotypes for Agronomic and Technological Characteristics
The experiments were carried out in the field condition in 2019 and 2020, using 68 local bean genotypes and 5 cultivars (Akın, Akman 98, Göynük 98, Önceler 98, and Yunus 90) according to the Augmented design. Results showed that there were significant variations among dry bean cultivars and genotypes in terms of all the characteristics examined. In 2019, the vegetation period was 99.7-180.3 days, the first pod height 6.81-15.81 cm, pods per plant 9.90-60.92, seed per plant 20.2-268.9, the seed yield 1227-5970 kg ha-1, the hundred-seed weight 18.99-112.8 g, water-uptake capacity 0.137 - 1.443 g and seed protein content varied between 13.95-23.15%. In 2020, the vegetation period was 99.4-159.2 days, the first pod height 4.42-15.76 cm, pods per plant 11.13-89.40, seed per plant 23.8-277.1, the seed yield 581.4-6801 kg ha-1, the hundred-seed weight 23.5-135.5 g, water-uptake capacity 0.236-1.483g and the seed protein content varied between 17.85-24.79%. It was found that there were promising local genotypes superior to the cultivars in the seed yield and yield characteristics.
- 30 December 2022
- Published by Yuzuncu Yil Universitesi Tarim Bilimleri Dergisi in Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
- Vol. 32 (4) , 692-704
Open AccessPerformance of Local Bean (Phaseolus vulgaris L.) Genotypes for Agronomic and Technological Characteristics
The experiments were carried out in the field condition in 2019 and 2020, using 68 local bean genotypes and 5 cultivars (Akın, Akman 98, Göynük 98, Önceler 98, and Yunus 90) according to the Augmented design. Results showed that there were significant variations among dry bean cultivars and genotypes in terms of all the characteristics examined. In 2019, the vegetation period was 99.7-180.3 days, the first pod height 6.81-15.81 cm, pods per plant 9.90-60.92, seed per plant 20.2-268.9, the seed yield 1227-5970 kg ha-1, the hundred-seed weight 18.99-112.8 g, water-uptake capacity 0.137 - 1.443 g and seed protein content varied between 13.95-23.15%. In 2020, the vegetation period was 99.4-159.2 days, the first pod height 4.42-15.76 cm, pods per plant 11.13-89.40, seed per plant 23.8-277.1, the seed yield 581.4-6801 kg ha-1, the hundred-seed weight 23.5-135.5 g, water-uptake capacity 0.236-1.483g and the seed protein content varied between 17.85-24.79%. It was found that there were promising local genotypes superior to the cultivars in the seed yield and yield characteristics.
- 1 August 2022
- Published by Hatay Mustafa Kemal University in Mustafa Kemal Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
- Vol. 27 (2) , 318-330
Yerel fasulye (Phaseolus vulgaris L.) genotiplerinin agro-morfolojik karakterizasyonu
Amaç: Bu çalışmanın amacı, farklı illerden toplanan yerel fasulye genotiplerinin performanslarının değerlendirilmesidir.Yöntem ve Bulgular: Denemeler, 68 fasulye genotipi ve 5 kontrol çeşidi (Akın, Akman98, Göynük98, Önceler98 ve Yunus90) kullanılarak Augmented Deneme desenine göre 2019 ve 2020 yıllarında yürütülmüştür. İncelenen tüm özellikler bakımından kuru fasulye çeşitleri ve genotipler arasında çok önemli varyasyonların olduğu gözlenmiştir. Denemenin birinci yılında çıkış süresi 10.15-37.15 gün, çiçeklenme süresi 35.60-71.20 gün, bakla bağlama süresi 53.65-84.85 gün, klorofil miktarı (spad) 25.21-43.86, bitki boyu 22.49-73.60 cm, bakla uzunluğu 6.75-14.35 cm, baklada tane sayısı 1.95-5.85 adet, bitki tane verimi 11.79-57.35 g ve hasat indeksi %24.36-66.34 arasında değişim göstermiştir. Denemenin ikinci yılında ise çıkış süresi 10.75-33.95 gün, çiçeklenme süresi 31.80-84.60 gün, bakla bağlama süresi 60.55-92.55 gün, klorofil miktarı (spad) 27.29-47.25, bitki boyu 30.01-173.9 cm, bakla uzunluğu 5.85-12.60 cm, baklada tane sayısı 2.56-6.86 adet, bitki tane verimi 5.58-68.34 g ve hasat indeksi %13.11-71.46 arasında yer almıştır.Genel Yorum: ISP5, ISP13, ISP18, ISP19, ISP21, ISP22, ISP23, ISP31, ISP32, ISP34, ISP35, ISP72, ISP98, BUR14, BUR20, BUR21, ESK3, KON5, MAN1, DEN2, KON16 ve KON17 yerel genotiplerinin baklada tane sayısı, bitki tane verimi ve hasat indeksi bakımından kontrol çeşitlerinden yüksek performans gösterdiği belirlenmiştir.Çalışmanın Önemi ve Etkisi: İncelenen özellikler bakımından kontrol çeşitlerinden daha üstün ümitvar yerel genotiplerin olduğu sonucuna varılmıştır.
- 1 August 2022
- Published by Hatay Mustafa Kemal University in Mustafa Kemal Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi
- Vol. 27 (2) , 318-330
Yerel fasulye (Phaseolus vulgaris L.) genotiplerinin agro-morfolojik karakterizasyonu
Amaç: Bu çalışmanın amacı, farklı illerden toplanan yerel fasulye genotiplerinin performanslarının değerlendirilmesidir.Yöntem ve Bulgular: Denemeler, 68 fasulye genotipi ve 5 kontrol çeşidi (Akın, Akman98, Göynük98, Önceler98 ve Yunus90) kullanılarak Augmented Deneme desenine göre 2019 ve 2020 yıllarında yürütülmüştür. İncelenen tüm özellikler bakımından kuru fasulye çeşitleri ve genotipler arasında çok önemli varyasyonların olduğu gözlenmiştir. Denemenin birinci yılında çıkış süresi 10.15-37.15 gün, çiçeklenme süresi 35.60-71.20 gün, bakla bağlama süresi 53.65-84.85 gün, klorofil miktarı (spad) 25.21-43.86, bitki boyu 22.49-73.60 cm, bakla uzunluğu 6.75-14.35 cm, baklada tane sayısı 1.95-5.85 adet, bitki tane verimi 11.79-57.35 g ve hasat indeksi %24.36-66.34 arasında değişim göstermiştir. Denemenin ikinci yılında ise çıkış süresi 10.75-33.95 gün, çiçeklenme süresi 31.80-84.60 gün, bakla bağlama süresi 60.55-92.55 gün, klorofil miktarı (spad) 27.29-47.25, bitki boyu 30.01-173.9 cm, bakla uzunluğu 5.85-12.60 cm, baklada tane sayısı 2.56-6.86 adet, bitki tane verimi 5.58-68.34 g ve hasat indeksi %13.11-71.46 arasında yer almıştır.Genel Yorum: ISP5, ISP13, ISP18, ISP19, ISP21, ISP22, ISP23, ISP31, ISP32, ISP34, ISP35, ISP72, ISP98, BUR14, BUR20, BUR21, ESK3, KON5, MAN1, DEN2, KON16 ve KON17 yerel genotiplerinin baklada tane sayısı, bitki tane verimi ve hasat indeksi bakımından kontrol çeşitlerinden yüksek performans gösterdiği belirlenmiştir.Çalışmanın Önemi ve Etkisi: İncelenen özellikler bakımından kontrol çeşitlerinden daha üstün ümitvar yerel genotiplerin olduğu sonucuna varılmıştır.
- 30 June 2022
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 4 (1) , 29-34
Seleksiyon Islahı ile Seçilmiş S2 Kademesindeki Fasulye Hatlarının Verim ve Verim Ögeleri Yönünden Karşılaştırılması
Bu araştırma, S2 kademesinde 22 yerel kuru fasulye hattında verim ve bazı verim öğelerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Çalışma; 2021 yılı vejetasyon döneminde Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi deneme çiftliğinde yürütülmüştür. Denemede kontrol amacıyla Önceler 98 ve Göynük 98 çeşitleri kullanılmıştır. Tarla denemeleri tesadüf blokları deneme deseninde ve 3 tekrarlamalı olarak düzenlenmiştir. Denemede incelenen tüm özelliklerde genotipler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. Elde edilen verilere göre, bitki boyu 24.51-68.60 cm, bakla sayısı 15.67-58.53 adet, bitkide tane sayısı 59.57-228.47 adet, tane verimi 276.03-862.90 kg/da, yüz tane ağırlığı 25.25-56.86 g ve protein oranı % 18.47-24.43 arasında değişim göstermiştir. Sonuç olarak, kontrol çeşitlerinden üstün bazı genotipler belirlenmiştir. Tane verimi bakımından ISP34, ISP23, BUR14, ISP72, ISP31, BUR20, KON17, KON16, KON5 ve ISP 34 hatları, Önceler-98 çeşidinden daha yüksek verim değerlerine sahip olmuşlardır.
- 30 June 2022
- Published by Isparta Uygulamali Bilimler Universitesi in Türk Bilim ve Mühendislik Dergisi
- Vol. 4 (1) , 29-34
Seleksiyon Islahı ile Seçilmiş S2 Kademesindeki Fasulye Hatlarının Verim ve Verim Ögeleri Yönünden Karşılaştırılması
Bu araştırma, S2 kademesinde 22 yerel kuru fasulye hattında verim ve bazı verim öğelerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Çalışma; 2021 yılı vejetasyon döneminde Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi deneme çiftliğinde yürütülmüştür. Denemede kontrol amacıyla Önceler 98 ve Göynük 98 çeşitleri kullanılmıştır. Tarla denemeleri tesadüf blokları deneme deseninde ve 3 tekrarlamalı olarak düzenlenmiştir. Denemede incelenen tüm özelliklerde genotipler arasındaki farklılıklar önemli bulunmuştur. Elde edilen verilere göre, bitki boyu 24.51-68.60 cm, bakla sayısı 15.67-58.53 adet, bitkide tane sayısı 59.57-228.47 adet, tane verimi 276.03-862.90 kg/da, yüz tane ağırlığı 25.25-56.86 g ve protein oranı % 18.47-24.43 arasında değişim göstermiştir. Sonuç olarak, kontrol çeşitlerinden üstün bazı genotipler belirlenmiştir. Tane verimi bakımından ISP34, ISP23, BUR14, ISP72, ISP31, BUR20, KON17, KON16, KON5 ve ISP 34 hatları, Önceler-98 çeşidinden daha yüksek verim değerlerine sahip olmuşlardır.
- 26 January 2022
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 19 (1) , 108-119
Maş Fasulyesi Tohum Hasadı Artıklarının Hayvan Beslemede Kullanılabilme Potansiyeli
Anavatanı Hindistan olan maş fasulyesi türü, uzun yıllardan beri ülkemizde insan beslenmesinde kullanmak amacıyla yetiştirilmektedir. Bu araştırmada ülkemizde yetiştiriciliği yapılan maş fasulyesi yerel genotiplerinin ve yurt dışından temin edilen tescilli çeşitlerin tohum hasadı yapıldıktan sonra kalan kısımlarının yem olarak kullanılabilme potansiyelinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi deneme arazilerinde 2019 yılında, tesadüf blokları deneme deseninde faktöriyel düzenlemede üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Çalışmada, 18 maş fasulyesi genotipi ve 4 adet tescilli çeşit (Jade-AU, Vidiyala, Partow ve Kalkınısh) kullanılmıştır. Bitki kısımları olarak, tohum hasadından sonra kalan gövde, yaprak ve bakla kabukları kullanılmıştır. Çalışmada asit deterjanlarda çözünen lif içeriği (ADF), nötr deterjanlarda çözünen lif içeriği (NDF), asit deterjanlarda çözünen lignin içeriği (ADL), selüloz, toplam sindirilebilir besin maddesi (TSBM), nisbi yem değeri (NYD) ve metabolik enerji (ME) parametreleri incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre genotiplerde NDF içeriği % 37.72-46.92, ADF içeriği % 24.40-34.11, ADL içeriği % 6.19-9.93, TSBM % 57.30 - 69.84, selüloz içeriği % 15.92-24.17, NYD 142.07-193.46 ve ME 8.61- 9.89 MJ kg-1 arasında değişmiştir. ADF, NDF, ADL ve selüloz içeriği bakla kabuklarında yüksek değerlere sahip olsa da, yem değerlerine ait sınıflandırmalar bakımından belirlenen değerler gövde kısmında tespit edilmiştir. TSBM, NBY ve ME özelliklerinde yaprak kısmı yüksek değerlere sahip olmuştur. Sonuç olarak en iyi yem değerleri bitki artıklarının gövde kısmında belirlenmiş olup, maş fasulyesi genotip ve çeşitler arasında 21 B 01 ile 27 S 08 genotiplerinde tespit edilmiştir. Elde edilen sonuçlar doğrultusunda maş fasulyesi genotiplerinin hayvan beslemede potansiyel bir yem olabileceği düşünülmektedir.
- 26 January 2022
- Published by Tekirdag Ziraat Fakultesi Dergisi in Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi
- Vol. 19 (1) , 108-119
Maş Fasulyesi Tohum Hasadı Artıklarının Hayvan Beslemede Kullanılabilme Potansiyeli
Anavatanı Hindistan olan maş fasulyesi türü, uzun yıllardan beri ülkemizde insan beslenmesinde kullanmak amacıyla yetiştirilmektedir. Bu araştırmada ülkemizde yetiştiriciliği yapılan maş fasulyesi yerel genotiplerinin ve yurt dışından temin edilen tescilli çeşitlerin tohum hasadı yapıldıktan sonra kalan kısımlarının yem olarak kullanılabilme potansiyelinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi Ziraat Fakültesi deneme arazilerinde 2019 yılında, tesadüf blokları deneme deseninde faktöriyel düzenlemede üç tekerrürlü olarak kurulmuştur. Çalışmada, 18 maş fasulyesi genotipi ve 4 adet tescilli çeşit (Jade-AU, Vidiyala, Partow ve Kalkınısh) kullanılmıştır. Bitki kısımları olarak, tohum hasadından sonra kalan gövde, yaprak ve bakla kabukları kullanılmıştır. Çalışmada asit deterjanlarda çözünen lif içeriği (ADF), nötr deterjanlarda çözünen lif içeriği (NDF), asit deterjanlarda çözünen lignin içeriği (ADL), selüloz, toplam sindirilebilir besin maddesi (TSBM), nisbi yem değeri (NYD) ve metabolik enerji (ME) parametreleri incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre genotiplerde NDF içeriği % 37.72-46.92, ADF içeriği % 24.40-34.11, ADL içeriği % 6.19-9.93, TSBM % 57.30 - 69.84, selüloz içeriği % 15.92-24.17, NYD 142.07-193.46 ve ME 8.61- 9.89 MJ kg-1 arasında değişmiştir. ADF, NDF, ADL ve selüloz içeriği bakla kabuklarında yüksek değerlere sahip olsa da, yem değerlerine ait sınıflandırmalar bakımından belirlenen değerler gövde kısmında tespit edilmiştir. TSBM, NBY ve ME özelliklerinde yaprak kısmı yüksek değerlere sahip olmuştur. Sonuç olarak en iyi yem değerleri bitki artıklarının gövde kısmında belirlenmiş olup, maş fasulyesi genotip ve çeşitler arasında 21 B 01 ile 27 S 08 genotiplerinde tespit edilmiştir. Elde edilen sonuçlar doğrultusunda maş fasulyesi genotiplerinin hayvan beslemede potansiyel bir yem olabileceği düşünülmektedir.