SÓSilja Bára Ómarsdóttir

Silja Bára Ómarsdóttir

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Silja Bára Ómarsdóttir has a total of 15 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Final Reflections at the End of Our Editorship of Scandinavian Political Studies

    by Maximilian Conrad, Silja Bára Ómarsdóttir, Stefanía Óskarsdóttir

  • Top Cited Papers
    Open Access

    Pirates of the Atlantic: at a decade’s end

    by Viktor Orri Valgarðsson, Silja Bára Ómarsdóttir, Eva H. Önnudóttir


  • Open Access

    In and of the Arctic: security in Iceland

    by Silja Bára Ómarsdóttir, Guðbjörg Ríkey Th. Hauksdóttir

  • Open Access

    «Kvinner, fred og sikkerhet» i Islands utenrikspolitikk

    by Silja Bára Ómarsdóttir

    Denne artikkelen undersøker utviklingen og implementeringen av Islands utenrikspolitiske agenda for kvinner, fred og sikkerhet (WPS). Den gir en historisk kontekst for likestilling i Islands utenrikspolitikk, redegjør for utviklingen av nasjonale handlingsplaner (National Action Plans (NAP)) og de ulike utfordringene og suksessene i arbeidet med å prioritere likestilling i en tid med politiske endringer. Artikkelen gir en historisk oversikt og kvalitativ analyse av Islands utenrikspolitiske dokumenter, inkludert de fire nasjonale handlingsplanene som er utviklet siden 2008. Videre gjennomgås opprinnelsen til likestillingsinitiativene på Island, særlig fremmet gjennom partiet Kvinnelisten (Samtök um kvennalista) på 1980- og 1990-tallet. Til slutt vurderer artikkelen virkningen av denne politikken på Islands internasjonale bidrag og forpliktelser til likestilling og kvinners rettigheter. Funnene indikerer at selv om Island har gjort betydelige fremskritt med å integrere likestilling i sin utenrikspolitikk, gjenstår det utfordringer når det kommer til effektiv gjennomføring av de nasjonale handlingsplanene. Til tross for at Island er en pioner når det gjelder å vedta nasjonale handlingsplaner og i å konsekvent fremme likestilling, blir tiltakene ofte ikke gjennomført på grunn av utilstrekkelig prioritering, mangel på ressurser og svakt engasjement fra sivilsamfunnet. De nyeste handlingsplanene viser en tendens mot klarere mål og ansvarlighet, men uten noen forpliktelse til en feministisk utenrikspolitikk. Denne artikkelen bidrar til diskursen om likestilling i utenrikspolitikken ved å fremheve Islands unike posisjon og kontinuerlige utvikling på dette området. Den understreker viktigheten av et vedvarende engasjement for likestilling og behovet for effektive implementeringsstrategier, og gir innsikt i kompleksiteten ved å integrere feministiske prinsipper i nasjonale utenrikspolitiske rammeverk. Undersøkelsen av Islands overgang fra fokus på pasifisme til sikkerhet og forsvar i sammenheng med WPS-agendaen (kvinner, fred og sikkerhet) gir et nytt perspektiv på de utfordringene små stater står overfor i global politikk. Abstract in English‘Women Peace and Security’ in Iceland’s Foreign PolicyThis article examines the evolution and implementation of the Women, Peace and Security (WPS) agenda in Iceland’s foreign policy. It does so by providing the historical context of gender equality in Iceland’s foreign policy, the development of national action plans (NAPs), and the challenges and successes encountered in prioritizing gender equality amidst political changes. The article provides a historical overview and qualitative analysis of Iceland’s foreign policy documents, including the four NAPs developed since 2008. It reviews the origins of gender equality initiatives in Iceland, particularly through the Women’s List (Kvennalistinn) in the 1980s and 1990s, and assesses the impact of these policies on Iceland’s international contributions and commitments to gender equality and women’s rights. The findings indicate that while Iceland has made significant strides in integrating gender equality into its foreign policy, challenges remain in the effective implementation of NAPs. Despite being a pioneer in adopting a NAP and consistently advocating for gender equality, the operationalization of these policies often falls short due to insufficient prioritization, lack of resources, and inadequate engagement with civil society. The recent NAPs show a trend toward clearer objectives and accountability, but without a commitment to a feminist foreign policy. This article contributes to the discourse on gender equality in foreign policy by highlighting Iceland’s unique position and ongoing evolution in this area. It emphasizes the importance of sustained commitment to gender equality and the need for effective implementation strategies, offering insights into the complexities of integrating feminist principles within national foreign policy frameworks. The examination of Iceland’s transition from a focus on pacifism to security and defense in the context of the WPS agenda adds a contemporary perspective on the challenges faced by small states in global politics.


  • Open Access

    Staðbundnir þingmenn í alþjóðlegum heimi: þingerindrekstur íslenskra þingmanna

    by Vilborg Ása Guðjónsdóttir, Silja Bára Ómarsdóttir

    Markmið þessarar rannsóknar er að greina hlutverk þingmanna í alþjóðakerfinu, og getu þeirra til nýta reynslu úr alþjóðlegu þingmannastarfi til að hafa áhrif á ákvarðanatöku og stefnumótun sinna heimaríkisstjórna. Einnig er rýnt í hvernig þjóðþing geta betur tryggt að þingmenn nýti reynslu úr alþjóðastarfi heima fyrir. Kynntar eru niðurstöður fyrsta tilviks í stærri samanburðarrannsókn, Alþingi Íslendinga, en Alþingi tekur þátt í starfi átta mismunandi alþjóðlegra þingmannasamtaka. Rannsóknin leggur grunn að fræðilegri umfjöllun um alþjóðastarf, sem hefur lítið verið rannsakað, og auknum skilningi á alþjóðastarfi Alþingis. Framkvæmd var eigindleg rannsókn þar sem tekin voru viðtöl við sitjandi og fyrrverandi alþingisþingmenn og embættismenn. Verklagi grundaðrar kenningar og þemagreiningar var beitt til að draga fram helstu þemu úr viðtölum. Er varðar hlutverk þingmanna í alþjóðakerfinu voru helstu þemu öflun og miðlun þekkingar og reynslu, aðhald við stjórnvöld, og hagsmunagæsla fyrir Ísland. Er varðar getu alþingismanna til nýta reynslu úr alþjóðastarfi heimafyrir voru helstu þemu samþætting alþjóðastarfs og þingstarfa á Alþingi, almenningsálit, viðhorf framkvæmdavaldsins gagnvart aðkomu þingmanna að utanríkismálum, og áhugi fjölmiðla. Yfirgnæfandi meirihluti viðmælenda taldi alþjóðastarf Alþingis ekki nægilega vel ofið inn í störf þingsins, viðhorf framkvæmdavaldsins neikvætt, almenningsálit mjög neikvætt og áhugaleysi fjölmiðla nær algjört. Er varðar sóknarfæri Alþingis í þessu sambandi komu tvö þemu fram: skipulag alþjóðastarfsins í grunninn, og tilteknar leiðir til betri samþættingar alþjóðastarfs og almennra þingstarfa. Endurtekið stef hjá viðmælendum var að setja á fót eins konar yfiralþjóðanefnd sem héldi utan um alþjóðastarfið, og að auka samstarf á milli löggjafar- og framkvæmdavaldsins, og alþjóða- og fastanefnda

  • Open Access

    Árangursrík leiðbeining á meistarastigi

    by Eva Marín Hlynsdóttir, Silja Bára Ómarsdóttir

    Leiðbeining lokaverkefna er veigamikill hluti af kennslu háskólakennara, hvort heldur sem eru verkefni á grunnstigi eða framhaldsstigi. Innan félagsvísinda þá eru meistararitgerðir oft mjög viðamiklar og byggja jafnvel á sjálfstæðum rannsóknum nemenda. Þrátt fyrir þetta er engin þjálfun í boði við Háskóla Íslands fyrir leiðbeinendur lokaverkefna á meistarastigi. Í þessari rannsókn voru tekin tíu viðtöl við kennara með mikla leiðbeiningarreynslu á Félagsvísindasviði Háskóla Íslands. Markmiðið var að draga fram þá þætti sem kennarar töldu skipta mestu máli í leiðbeiningarferlinu. Við greiningu viðtalanna fundust nokkur meginþemu sem vörpuðu ljósi á hvernig leiðbeinendur leituðust við að tryggja árangur nemenda sinna. Þau sneru að móttöku nemenda, útfærslu á hugmyndum þeirra um viðfangsefni, aðhald í ferlinu og leiðum til að leysa úr ritstíflum. Einnig var áberandi að allir leiðbeinendur höfðu þurft að takast á við „eftirlegukindur“, þ.e. nemendur sem höfðu frestað skilum, jafnvel oftar en einu sinni. Niðurstöður benda til þess að þörf sé á vettvangi til að deila reynslu af leiðbeiningu og styrkja þjálfun leiðbeinenda. Greinin er framlag til þeirrar umræðu