ATAyfer Alkan Torun

Ayfer Alkan Torun

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article

Previous Organizations / Institutes

The organizations / institutes from the scholar's other articles in the past ten years


Ayfer Alkan Torun has a total of 53 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Determination of the effects of cover crops on yield and pomological characteristics of ‘Meyer’ lemon

    by Meral İnCesu, Mehmet Rifat Ulusoy, Asime Filiz Çalışkan Keçe, Ayfer Alkan Torun, Burcu Özbek Çatal

    The shift towards high-density citrus orchards necessitates sustainable weed management strategies that maximize yield without compromising environmental health. Conventional methods, such as herbicide application and mechanical tillage, pose risks to soil structure and root systems, particularly in the heavy clay soils of the Mediterranean. This study evaluated the efficacy of common vetch (Vicia sativa L.) as a cover crop for weed management in a ‘Meyer’ lemon (Citrus meyeri Yu. Tanaka) orchard in Adana, Turkey, and compared it to chemical herbicide application, weed cutting, and an unmanaged control. A three-year field experiment (2020-2022) employed a randomized complete block design to assess the impact of these four treatments on tree yield and fruit quality characteristics (Fruit weight (g), Fruit length (mm), Fruit diameter (mm), Peel thickness (mm), Fruit segment number, seed number, TSS (%), Total acidity (%), TSS/TA, Fruit juice (%)).The results indicated that while annual yield was statistically similar across all treatments, cover crop application significantly enhanced key fruit quality characteristics in the second year. Fruits from the vetch treatment exhibited a greater weight (98.74 g), length (65.87 mm), and width (54.0 mm) than those from the chemical application. Furthermore, the vetch and weed cutting treatments produced fruit with significantly thicker rinds (p<0.0044). Total Soluble Solids (TSS) were highest in the weed cutting treatment, while juice content remained unaffected by the management strategy.

  • Open Access

    Yapraktan Vermikompost Uygulamasının Black Magic ve Prima Üzüm Çeşitlerinin Verim, Kalite ve Stoma Özellikleri ile Yaprak Besin Elementi Konsantrasyonuna Etkisi

    by Kalite Ve, Stoma Özellikleri, Yaprak Besin, Elementi Konsantrasyonuna, Etkisi Cantürk, Serpil Tangolar, Semih Tangolar, Ayfer Alkan Torun, Rojin Güler

    Vermikompost, tarımda sürdürülebilirliğin sağlanabilmesi ve bitki gelişiminin desteklenmesi için kullanılan organik gübrelerin başında gelmektedir. Bu çalışmada, 1103 P anacı üzerine aşılı Prima ve Black Magic üzüm çeşitlerinde yapraktan vermikompost uygulamasının ürün verim ve kalitesi ile yaprak stoma özellikleri ve besin elementi konsantrasyonu üzerine etkisi incelenmiştir. Vermikompost uygulaması %0.05, %0.1 ve %0.2 dozlarında, çiçeklenme öncesi, tane tutumu ve ben düşme döneminde yapılmıştır. Tüm vermikompost dozları omca verimi ve salkım ağırlığında artış sağlamakla birlikte, en güçlü etki %0.2 dozundan elde edilmiştir. Omca verimi her iki çeşitte 3229 g (Kontrol) ile 4530 g (%0.2 dozu), salkım ağırlığı 234.6 g (Kontrol) ve 304.8 g (%0.2 dozu) arasında değişmiştir. Tane özellikleri ve suda çözünebilir kuru maddede de artış sağlayan tek uygulama %0.2 dozu olmuştur. Uygulamalar yaprakların besin elementi konsantrasyonu ile stoma yoğunluğunu etkilememiş, ancak stoma eni ve boyu kontrol göre küçülmüştür. Stoma yoğunluğu Prima’da 200.3-388.3 adet mm-2, Black Magic’de 320.3-446.9 adet mm-2 arasında değişmiştir. Sonuç olarak Prima ve Black Magic üzüm çeşitlerinde yapraktan vermikompost uygulamasının verim ve bazı kalite özellikleri üzerinde etkili olduğu, en iyi sonuçların %0.2 dozundan elde edildiği belirlenmiştir.

  • Open Access

    Geleneksel ve iyi tarım uygulanan narenciye bahçelerinin (Karataş-Adana) verimlilik durumlarının karşılaştırılması

    by Ayfer Alkan Torun, Funda Keleş, Ebru Duymuş, M. Bülent Torun

    Çevre kirliliğini azaltmak ve sürdürülebilirliğin sağlanması açısından geleneksel tarım uygulamasına alternatif olarak son dönemlerde iyi tarım uygulamaları kavramı geliştirilmiştir. Bu araştırma, bu tercihin boyutunu belirlemek ve Çukurova bölgesinde geleneksel ve iyi tarım uygulamaları yapılan bahçelerin verimlilik ve beslenme durumunu ortaya koymak ve karşılaştırmak amacı ile yapılmıştır Bu amaçla, Türkiye’de önemli turunçgil üretim alanlarına sahip Adana’nın Karataş ilçesinde iyi tarım uygulamaları (İTU) ve geleneksel tarım uygulamaları (GTU) yapılan 80 farklı turunçgil (portakal, limon ve mandarin) bahçesinden iki farklı derinlikten (0-30 cm ve 30-60 cm) toprak örnekleri alınmış ve bazı fiziksel ve kimyasal özellikleri belirlenmiştir. Çalışmadan elde edilen verilere göre, hem İTU hem de GTU yapılan turunçgil bahçe topraklarının pH değerinin 7’den büyük, organik madde değerinin genel olarak % 1’den düşük, kireç içeriğinin yüksek ve tekstür sınıfının siltli olduğu görülmüştür. Çalışma yapılan turunçgil bahçe topraklarının EC değeri 0.14-1.73 dS m-1 aralığında olup bitki gelişimini olumsuz etkileyecek ciddi bir tuzluluk problemine rastlanmamıştır. Söz konusu toprak örneklerinde her iki derinlikte belirlenen besin elementlerinden potasyum (K) konsantrasyonunun İTU altında 48-432 mg kg-1, GTU yapılan bahçelerde 23-490 mg kg-1 aralığında değiştiği saptanmıştır. Fosfor (P) konsantrasyonunun İTU bahçelerinde 0.4-32.7 mg kg-1 ve GTU bahçelerinde 0.5-40.3 mg kg-1 aralığında olduğu görülmüştür. Kalsiyum (Ca) konsantrasyonunun İTU yapılan bahçelerde 924-2494 mg kg-1 aralığında değişirken GTU bahçelerinde 1042-2534 mg kg-1 arasında değiştiği, magnezyum (Mg)’un ise İTU 217-2467 mg kg-1 arasında değişirken GTU yapılan bahçelerde 164-3807 mg kg-1 arasında değiştiği saptanmıştır. Kalsiyum ve Mg konsantrasyonunun hem İTU hem de GTU yapılan turunçgil bahçe topraklarında yeterli düzeyde olduğu belirlenmiştir. Mikro elementler açısından ise İTU ve GTU yapılan bahçelerde demir (Fe), bakır (Cu), ve mangan (Mn) kritik konsantrasyon sınır değerlerine göre yeterli düzeyde olduğu buna karşılık çinko (Zn) konsantrasyonunun ise düşük olduğu tespit edilmiştir. Sonuçta, karşılaştırması yapılan geleneksel ve iyi tarım uygulamaları altındaki turunçgil bahçe topraklarının hem bitki besin elementleri düzeyi hem de incelenen bazı temel toprak özelliklerinin (pH, organik madde, tuzluluk, kireç, tekstür) yakın değerlere sahip olduğu görülmüştür.

  • Ultrasound Penetration-Based Digital Soil Texture Analyzer

    by Umut Orhan, Emre Kilinc, Ferhat Albayrak, Ahmet Aydin, Ayfer Torun


  • Artan Dozlarda Bor Uygulamasının Antep Fıstığı (Pistacia vera L.) Çeşitlerinin Yeşil Aksam Bor Konsantrasyonu ve Diğer Besin Elementlerinin Alımı Üzerine Etkisi

    by Ayfer Alkan Torun, Sadettin Bozgeyik, Ebru Duymuş

    Antep fıstığı (Pistacia vera L.) son yıllarda Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde giderek artan oranda bitki deseni içerisinde yer almaya başlayan bir bitki türüdür. Toprak ve çevre faktörleri bakımından bor (B) noksanlığının yaygın olabileceği bu bölgelerde bitkilerin özellikle B noksanlığına duyarlı Antep fıstığının B ile beslenme düzeyinin belirlenmesi oldukça önemlidir. Bu noktadan hareketle bu araştırma kapsamında büyüme dönemi olarak karagöz patlamasının %20 ve meyvenin mercimek büyüklüğü döneminde olduğu iki farklı dönemde yapraktan artan dozlarda B (%0; %0,2; %0,4; %0,6 ve %0,8) uygulamasının Antep fıstığı bitkisinin yeşil aksam B konsantrasyonu ve besin elementleri üzerine etkisi araştırılmıştır. Bu amaçla, bahçe koşullarında iki Antep fıstığı çeşidinin (Uzun ve Kırmızı) yetiştirildiği üretim alanlarındaki deneme tesadüf blokları deneme planına göre yürütülmüştür. Araştırma sonucunda bitki çeşitlerinin ve uygulanan gübre dozlarının, B konsantrasyonuna önemli düzeyde etkisinin olduğu belirlenmiştir. Bitki çeşitlerine göre tüm B uygulamaları altında B konsantrasyonunun Uzun çeşidine (%8,3) göre Kırmızı (%21) çeşidinde daha yüksek olduğu, ortalama B konsantrasyonunun Kırmızı çeşidinde 200,3 mg kg-1 iken, Uzun çeşidinde ise 176,3 mg kg-1 olduğu belirlenmiştir. Artan dozlarda B uygulaması ile bitkinin yeşil aksamındaki B konsantrasyonunun arttığı, bu artışların (%36,8) kontrole göre sadece %0,6 B doz uygulamasında istatistiksel olarak önemli düzeyde olduğu belirlenmiştir. Bor uygulamasının analizi yapılan makro (N, K) ve mikro (Zn, Fe, Mn) element konsantrasyonları üzerinde ise istatistiksel olarak önemli sayılabilecek bir etkisi saptanmamıştır.


  • Open Access

    Screening of wild strawberry germplasm for iron-deficiency tolerance under hydroponic conditions

    by Ayfer Alkan Torun, Nazife Erdem, Sedat Serçe, Yıldız Aka Kaçar, M. Bülent Torun

    Cultivated strawberry has been originated from hybridization between Fragaria chiloensis and F. virginiana. The progenitor species exhibit significant genetic diversity. Growth attributes of progenitor species and their responses to several stress factors have been studied. However, iron-deficiency tolerance (FeDT) of different species have merely been tested under hydroponic conditions. This study evaluated FeDT of 23 genotypes belonging to super-seed collection under hydroponic conditions. Two genotypes (one Fe-deficiency-tolerant and one sensitive) were selected from screening experiment and their physiological and morphological mechanisms playing role in FeDT were determined. Plant parameters associated with FeDT, i.e., pH of the growth medium, root Fe reductase activity, total and active Fe concentration of shoot was recorded. The Fe-efficiency of strawberry subspecies varied between 51 and 98%. Fe efficiency values also varied among subspecies. AukeLake and RCP37 belonging to F. chiloensis were highly resistant and sensitive to Fe-deficiency, respectively based on Fe efficiency values. A highly significant relationship was observed between Fe concentration and FeDT of the genotypes. Acidification of nutrient solution and root Fe reductase activity were closely related to high shoot iron concentration. Our findings indicated existence of a close relationship between root uptake and root-to-shoot translocation of Fe, which ultimately contribute greatly to FeDT among tested strawberry genotypes.


  • Open Access

    Organik ve organomineral gübrelerin Prima üzüm çeşidinde verim, kalite ve bitki besleme üzerine etkileri

    by Serpil Tangolar, Serkan Demi̇r, Melike Ada, Ayfer Alkan Torun, Ebru Duymuş

    Organik ve organomineral sıvı gübrelerin, alternatif bitki besleme ürünleri olarak bahçe bitkilerinde kullanımı zamanla yaygınlaşmaktadır. Bu nedenle gübrelerin bağcılık bölgeleri için önemli yeni bazı üzüm çeşitlerinde etkilerinin denenmesinin faydalı olacağı düşünülmüştür. Bu araştırma, Prima üzüm çeşidinde yürütülmüştür. Çalışmada, yapraktan ve topraktan organik (BioGas, sırasıyla 400 cc 100 L-1 ve 4 L da-1) ve organomineral (AminoSEL-K, sırasıyla 300 cc 100 L-1 ve 4 L da-1), gübre uygulamalarının tek başına ve birlikte uygulanmasının etkilerine bakılmıştır. Araştırma sonucunda en yüksek verim, salkım ağırlığı, büyüklüğü ve suda çözünebilir kuru madde değerlerinin (sırasıyla 9251 g omca-1, 462.6 g ve %15.58) organomineral uygulamasında olduğu belirlenmiştir. Organik+organomineral uygulaması tane büyüklüğünü ayrı ayrı ve birlikte uygulandığında kontrol uygulamasına göre artırmıştır. Topraktan uygulamanın salkım ve tane büyüklüğünü artırdığı saptanmıştır. Topraktan ve yapraktan uygulama şekli toprak ve yaprağın besin maddesi kapsamında önemli farklılık oluşturmamıştır. Organik+organomineral gübre uygulamasında toprakta potasyum; yalnız organik uygulamasında toprakta magnezyum, demir, çinko ve bakır konsantrasyonları yüksek bulunmuştur. Sonuçta, Prima çeşidinde farklı gübre ve uygulama şekli uygulamalarının incelenen özelliklere göre farklı etkide bulunduğu saptanmıştır. Ancak, bu gübrelerin etkisi konusunda kesin yargıya varılabilmesi için çalışmanın izleyen yıllarda da sürdürülmesinin uygun olacağı kanısına varılmıştır.


  • Open Access

    Çinko Noksanlığına Sahip İki Farklı Bölge Toprağına Zn Uygulamalarının Mısır ve Buğday Bitkilerinin Kuru Madde Verimine ve Mineral Besin Elementi Alımına Etkileri

    by Ayfer Alkan Torun, Ebru Duymuş, Halil Erdem, Mustafa Bülent Torun

    Bu araştırmanın amacı, hem bitki hem de insan sağlığı için oldukça yaygın bir beslenme sorunu olan çinkonun (Zn) mısır ve buğday bitkisi üzerine olan etkisini belirlemektir. Sera koşullarında gerçekleştirilen araştırmada, doğal Zn noksanlığına sahip Çukurova ve Niğde topraklarına farklı düzeylerde (Zn0: 0 mg Zn kg-1, Zn5: 5 mg Zn kg-1) uygulaması yapılmış ve buğday ve mısır bitkisinin verim ve mineral element konsantrasyonları belirlenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre, Zn uygulaması ile buğday ve mısır bitkilerinin her iki toprakta da yeşil aksam kuru madde verimlerinde önemli artışlara neden olmuştur. Çinko uygulaması ile Çukurova toprağında buğday bitkisinin yeşil aksam kuru madde verimi %20, Niğde toprağında ise %76 artış göstermiş, mısır bitkisinde ise Çukurova toprağında %174, Niğde toprağında ise %127 düzeyinde verim artışı meydan gelmiştir. Çinko uygulaması ile bitkilerin yeşil aksam kuru madde verim artışı ile birlikte Zn konsantrasyonlarında da istatistiksel açıdan önemli artışlara neden olurken yeşil aksam Fe, Mn ve Cu konsantrasyonlarında azalmalara neden olmuştur.