Sinem Baltaci

This article thoroughly examines the psychoanalytic foundations of eating disorders, tracing their conceptual evolution from Freud’s early theories to contemporary relational approaches. Freud initially conceptualized eating disorders as manifestations of unconscious conflicts, interpreting behaviors such as food refusal as expressions of psychosexual struggles. The development of object relations theory shifted the analytic focus to the relational dynamics between mother and child, emphasizing the critical role of early interactions in emotional regulation and identity formation. Lacanian psychoanalysis further deepened this perspective by framing eating behaviors as symbolic acts shaped within linguistic and relational structures, particularly in the context of the triadic relationship between mother, child, and father. Modern approaches, including self-psychology, attachment theory, and intersubjectivity, have expanded this understanding by highlighting the roles of unmet self-object needs, disrupted attachment patterns, and intergenerational family dynamics in the persistence of eating disorders. These frameworks center the individual’s subjective experiences and relational contexts, offering a more nuanced understanding of the complex nature of eating disorders. The article underscores the importance of integrating psychoanalysis’s historical insights with modern relational theories to develop a comprehensive understanding of eating disorders and to design effective therapeutic interventions that address their symbolic, relational, and emotional dimensions.

Objective: With the growing use of digital communication technologies, new forms of sexual violence have emerged. Technology-facilitated sexual violence (TFSV) is prevalent among young adults and is associated with a range of adverse mental health outcomes and impaired functioning. This cross-sectional study aimed to examine the prevalence of TFSV exposure and its predictive relationship with psychological outcomes, including psychological distress and traumatic stress. Additionally, the study investigated whether perceived social support moderates the relationship between TFSV exposure and psychological outcomes. Method: A sample of university students (n=192) was recruited through an online survey, which included a Sociodemographic Information Form, the TFSV-Victimization Scale (TFSV-VS), the Impact of Event Scale-Revised, the Multidimensional Scale of Perceived Social Support, and the Kessler Psychological Distress Scale. Results: Of the participants, 78.1% reported experiencing at least one subtype of TFSV in their lifetime, and 59.9% reported exposure within the past year. Lifetime TFSV exposure significantly and positively predicted both traumatic stress symptoms and psychological distress. Perceived social support moderated the relationship between lifetime TFSV exposure and traumatic stress. Conclusion: A substantial proportion of university students are affected by TFSV. Exposure to TFSV is associated with psychological distress and traumatic stress symptoms. Perceived social support may serve as a protective factor, mitigating the adverse psychological effects of TFSV among emerging adults.

Giysiler, tarih boyunca insanların temel ısınma ve korunma ihtiyaçlarını karşılamanın yanı sıra sosyal ilişkilerde önemli bir rol oynamış, toplulukları ayırt etme ve kişisel farklılıkları yansıtma işlevi görmüştür. Yapılan araştırmalar, giysi seçimlerinin sosyal algı üzerinde etkili olduğunu, bireylerin giysileri aracılığıyla bilinçli veya bilinçsiz olarak karşıya bir mesaj ilettiklerini göstermektedir. Giysi tercihleri, bireylerin sosyal algısını ve sosyal ilişkilerini önemli ölçüde etkileyen unsurlar olarak öne çıkmaktadır. Bu nedenle giysilerin birey için anlamının ve bireyin giyinme davranışlarının derinlemesine incelenmesi, kendisi ve toplumla olan ilişkisini anlamada kritik bir rol oynayacaktır. Bu çalışmanın amacı, bireylerin giysilere yüklediği anlamı ve tekrarlayan giyinme davranışlarını derinlemesine incelemektir. Bu amaçla, giyinmeye dair tekrarlı davranışları olduğunu belirten altı katılımcı ile yarı yapılandırılmış görüşmeler yürütülmüştür. Görüşmelerin tamamı yazıya dökülmüş, kodlanmış ve Yorumlayıcı Fenomenolojik Analiz ile incelenmiştir. Analiz neticesinde, katılımcıların giysilere yüklediği anlamların hem kişisel hem de toplumsal bağlamlarda çeşitlilik gösterdiği görülmüştür. Giysiyle ilgili tekrarlayan davranışlar satın alma, kullanma, temizleme, giyinme-soyunma ve saklama gibi alanlarda belirginleşmiştir. Satın almada tekrarlayan davranışlar, mantıksal ve duygusal seçim alt temalarına sahipken; kullanımda tekrarlar, sabitlik/ısrar ve değişkenlik/esneklik alt temaları etrafında şekillenmiştir. Temizlikte tekrarlar, yeni satın alınan giysilerin veya kullanılan giysilerin yıkanmadan giyilmemesi; giyinme-soyunmada tekrarlar sağ taraftan başlayarak giyinme-soyunma ile alt bedenden başlayarak giyinme, üst bedenden başlayarak soyunma; saklamada tekrarlar ise giysinin kullanım yeri, türü, mevsim ve renk temalarında ortaya çıkmıştır. Bu bulgular, giysilerin kişisel ve toplumsal alanda farklı anlamlar taşıdığı ve giysiye dair tekrarlı davranışların oldukça farklı biçimde deneyimlendiğini göstermiştir. Elde edilen bulgular, psikolojik ve kültürel faktörler ışığında tartışılmıştır.

Intrusive thoughts and repetitive behaviors are manifested in numerous forms, however regarding the symptom-based system, people with such diverse forms of symptoms are diagnosed under the same category, named obsessive-compulsive disorder (OCD). The social constructivist approach, that have an increasingly substantial impact on psychotherapy research, emphasizes the subjectivity of individuals since the therapeutic field focuses on one-to-one work. Although studies on psychotherapy and the use of language are expanding, to the best knowledge of authors the subjectivity of people diagnosed with obsessive-compulsive disorder has not yet been studied using a combination of qualitative, discursive, critical, and language-based perspectives. The main purpose of this study was to critically evaluate the symptom-based diagnosis in the therapeutic process, with a particular emphasis on the subjectivity of people with OCD symptoms and their discursive practices. For this aim, interviews were conducted with six participants who were diagnosed with OCD and selected via the purposive sampling method. As for the qualitative analysis, critical and Lacanian Discourse Analysis perspectives were utilized. Considering the concepts of this perspective, the analysis revealed that though all participants were diagnosed under the same category, namely OCD, their basic signifiers, positioning, and relationships with the Other were quite distinct. Furthermore, differentiated patient discourses and gender differences emerged as crucial issues that were discussed in the light of Lacanian psychoanalytic literature. These findings suggested that individuals should be carefully listened to within their own subjectivity and psychological structures instead of being broadly categorized on the basis of symptom similarity. Based on the findings, the current study presents a diagnostic debate and key clinical implications.

Obsessive–compulsive disorder (OCD) symptoms have different cultural images in society. Deconstructive psychology studies can contribute to understanding the dominant discourse surrounding these patients, given the prevalence of OCD. The objective of this study was to investigate the discourse of participants regarding “having/receiving a diagnosis of OCD” and the function of this discourse. The research approach was qualitative and language-based, specifically employing Lacanian Discourse Analysis (LDA) perspective. The possible questions and prompts were determined along with the research team, and seven semi-structured interviews were conducted with six participants diagnosed with OCD. The interviews explored how participants referred to their diagnosis, the language they used, and the function of this discourse. The findings revealed that participants diagnosed with OCD insistently used the term “disease” to explain their peculiar and distressing situations, referring to “medical discourse” with expressions such as “This is a disease” and “This disorder.” Additionally, they often utilized “religious discourse” with the statements like “Disease has no sin” and “The sick and insane are exempt from their responsibilities.” The findings of the current research indicated that when individuals with OCD “receive a name” through a recognized diagnosis, they experience a sense of recognition and validation for their OCD-related problems. Consequently, individuals diagnosed with OCD tend to find “legitimacy” for their irrational or unwanted thoughts and behaviors by taking comfort from their diagnosis. This study provides valuable insights into an understanding of patients with OCD. The findings are discussed in the context of their implications for both theoretical and applied research.

Aldatma evliliklerin sona ermesinin en yaygın nedeni olarak öne çıkmaktadır. Yaygınlık çalışmaları da aldatmanın ilişki dinamikleri ve buna bağlı kişisel ve ilişkisel psikoterapi çalışmaları için araştırılmasının önemini göstermektedir. Bu çalışmada kişilerin aldatmaya yönelik tutumları ile ilişkili olabilecek (yaş, cinsiyet, eğitim durumu, ilişki durumu, çocuk sahibi olma durumları, ebeveyn aldatması, bağlanma örüntüsü ve ilişki doyumu) faktörleri incelemek amaçlanmıştır. Buna göre, 18 ila 65 yaş arasında (Ort. = 31.24, SS = 9.66), en az 6 aydır romantik bir ilişki içinde olan 751 katılımcıdan aldatmaya ilişkin çeşitli sorular içeren demografik bilgi formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar II Ölçeği, İlişki Doyumu Alt Ölçeği ve Aldatmaya Yönelik Tutum Ölçeği aracılığıyla veriler alınmıştır. Yapılan regresyon analizi ve düzenleyicilik analizi sonuçlarına göre, daha genç yaşın, çocuk sahibi olmanın, daha resmi bir ilişkide olmanın aldatmaya yönelik daha negatif tutumları beraberinde getirdiği görülmüştür. Cinsiyetin, ilişki süresinin ve eğitim durumunun ise anlamlı bir ilişkisi bulunmamıştır. Bağlanma biçimlerinden kaçıngan bağlanmanın ve ebeveyn aldatması deneyiminin yine bu tutumu artırdığı görülmüştür. Son olarak kişilerin ilişkiden aldıkları doyum, daha öncesindeki ilgili tüm değişkenler kontrol edildiğinde dahi aldatmaya yönelik tutumların önemli bir yordayıcısı olarak belirmiştir. Düzenleyicilik analizleri ise, bağlanma boyutları, ilişki doyumu ile aldatma tutumu arasında ebeveyn aldatmasının düzenleyici etkisi olmadığını göstermiştir. Bulgular alanyazın ışığında değerlendirilmiştir

Çok sayıda araştırma, psikolojik sıkıntılar yaşayan bireylerin genellikle çevreleri tarafından çeşitli ayrımcılık, önyargı ve damgalamaya maruz kaldıklarını ve bu nedenle sorunlarını sıklıkla gizleme eğiliminde olduklarını belirtmektedir ancak bu genellemeyle uyumsuz olarak, bazı araştırmalar bireylerin özelikle bir tanı kullanma eğilimlerine dikkat çekmektedir. Bu çalışmada değişen toplumsal yapı ve söylemler ışığında psikolojik problemlerin damgalanma nedeniyle gizlenme eğiliminde olduğu genellemesine karşı çıkarak bazı öznel süreçler için tıbbi bir sistem içinde tanı almanın öznenin tanınmasının bir aracı haline dönüştüğünü ileri sürmekteyiz. Elbette bu görüşümüz, damgalanma ve önyargının konu üzerindeki etkisini yadsıdığımız anlamına gelmemektedir. Buradaki vurgumuz, bazı semptomlar ve süreçler için bu durumun aksine de işlev görebileceği yönündedir. Bu doğrultuda öncelikle damgalanma ve önyargının ruhsal sorunların gizlenmesine yol açtığı görüşlerini inceleyecek ardından bu görüşün aksini destekleyici nitelikteki kişilerin tanı kullanma gayretlerini gösteren çalışmaları ele alacağız. Sonrasında bu argümanı teorik olarak derinleştireceğiz. Foucault, Illich, Timurturkan gibi araştırmacıların eserlerinde ele aldığı tıbbın gücü ve tıbbileştirme söylemini ve ayrıca psikanalist Lacan’ın Özne'nin oluşum sürecine dair sunduğu teorisindeki ayna evresi, tanınma anı, bildiği varsayılan özne kavramlarını bu kapsamda değerlendireceğiz. Bu çalışmanın özellikle psikoterapi alanında kişilerin kendi psikolojik durumları ile nasıl ilişkilendiklerini değerlendirmek adına önemli çıkarımları bulunmaktadır.

Kişilik çoğunlukla sabit bir yapı olarak görülse de, araştırmacılar arasında farklı rollere ve bağlamlara dayalı gelişebilen çeşitli kişilik kalıplarını incelemeye yönelik artan bir ilgi vardır. Kişilikteki bu farklılaşmanın, değişen bir ortama uygun şekilde yanıt verme eğilimini yansıtabileceği düşünülmekle birlikte kimi çalışmalar bu değişkenliğin çeşitli psikolojik problemlerle ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu konunun farklı örneklem ve kültürlerde incelenmesi önemli görünmektedir. Mevcut ön çalışma, bağlamın bireylerin kişiliklerine dair öz algılarını etkilemedeki önemini vurgulayarak bağlam ve kişilik değerlendirmesi arasındaki karmaşık ilişkiyi aydınlatmaya çalışmaktadır. Bu amaçla bu çalışmada farklı sosyal ilişkilerin katılımcıların kendi kişilik özelliklerine ilişkin algılarını nasıl etkilediği araştırıldı. 490 katılımcı (294 kadın, 196 erkek ve yaş aralığı 18-26 (Ort. = 21.60, SS = 1.44), Temel Kişilik Özellikleri Envanteri'ni (BPTI) beş farklı senaryo (temel-bağlamsız, anne, baba, arkadaş ve partner ile) içerisinde değerlendirdi. Altı tek-yönlü tekrarlanan-ölçüm grupları için ANOVA analizi ve grup karşılaştırmaları kullanarak yürütülen analizlerde, sonuçlar katılımcıların genel özelliklerinin (bağlamsal vurgu içermeyen puanlar) bağlama bağlı bildirilen özelliklerden farklı olduğunu gösterdi. Ek olarak, genel kişilik puanları ölçümü, diğer dört bağlama bağlı ölçümün ortalama puanı değildi. Katılımcılar kendilerini temel ölçümde neredeyse tüm diğer bağlamlardan daha olumsuz olarak değerlendirdiler. Bu çalışma, bir bireyin kişiliğinin hem genel özellikleri hem de değişkenlik yönleri hakkında kapsamlı bir anlayış sağlamaktadır.

The COVID-19 pandemic may have been psychologically stressful for everyone who was affected by it, but people who are predisposed to mental health problems may have felt it more intensely than others. Students at universities are one of these vulnerable populations. The uncertainty brought on by COVID-19 had a negative psychological impact on them, but this effect became more complex in the process of restarting education after a long break. The purpose of this study is to investigate the psychological situation of Turkish university students during the period when face-to-face education began to reappear as a result of the COVID-19 precautions being reduced. For this aim, the psychological situation of 224 Turkish students aged 17–25 was assessed using the Beck Depression Inventory (BDI), State and Trait Anxiety Scale (STAT), Connor Davidson-Resilience Scale (CD-RISC), Positive and Negative Affect Schedule (PANAS), and Brief Symptom Inventory (BSI). In addition, the students were asked about their life satisfaction, chronic illness, duration of physical activity, screen time, and needs of psychological support. The results revealed that during this period, students reported low levels of exercise and physical activity time, increased time spent in front of a screen, low life satisfaction, higher rates of receiving and needing psychological support, and higher levels of negative affect, depression, anxiety, and brief symptoms. Furthermore, the results showed that positive affect and resilience are protective factors for psychological health. The findings of the study highlighted the critical role of psychological support services at universities in promoting and preserving students' mental health.

Bağımlılık, bir madde, nesne veya davranışa yönelik kişinin kontrolünü kaybettiği durumu ifade eden psikolojik bir süreçtir. Bağımlılıkların oluşumu ve devam etmesinde psikolojik süreçlerin rolü büyük öneme sahiptir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de gazete haberlerinde ortaya çıkan bağımlılık kavramını psikanalitik bir perspektiften analiz etmektir. Aynı zamanda, bu söylemin oluşmasında etkili olan söylemsel stratejileri ve aktör rollerini incelemek, böylece konunun daha derinlemesine anlaşılmasına katkıda bulunmak amaçlanmaktadır. Sosyal inşacı yaklaşıma göre, bireyler toplum içindeki bağlam, kültür ve söylemler aracılığıyla şekillenirler. Psikanaliz alanının öncülerinden Jacques Lacan, öznenin gelişim ve yapılanmasına yönelik teorisinde Başka (The Other) ile ilişkilenme, dil ve söylemin önemli unsurlar olduğunu vurgular. Haber metinleri, toplumsal söylemin yansıtıldığı bir araç olarak sıkça kullanılır. Bu çalışmada, Türkiye'de en çok ziyaret edilen online gazete olan hürriyet.com.tr analiz için seçilmiştir. "Bağımlılık", "altın vuruş", "esrar" ve "keyif verici madde" anahtar kelimeleriyle yapılan tarama sonucunda 47 haber incelenmiştir. Yapılan analiz neticesinde 5 tema, (a)‘Bağımlılığın Zararları’ ve ‘Bağımlılıkla Mücadele’ Söylemleri, (b)Uyarıcı, Korku-Endişe Uyandırıcı ve Yasa Koyucu Dil Stratejisi, (c)Sıradışı Nesneler Aracılığıyla “Bağımlılığın Çok Çeşitli Olduğu” Söylemi, (d)Altın Vuruş Söyleminin Yıllar İçindeki Değişimi: Ölüm Haberlerinden Başarı Haberlerine Doğru Geçiş, (e)Keyif Hakkında: Keyfin Gerekliliğine Karşın Keyfin Sınırlanması Söylemleri belirlenmiştir. Sonuçlar, bağımlılıkla mücadelenin devlet için önemli bir konu olduğunu ve mücadelenin yasa koyucu dil stratejileriyle desteklendiğini göstermiştir. Yakalanan madde miktarının vurgulayan haberlerin örtük olarak maddeye olan talebin yoğunluğuna işaret ettiği görülmüştür. Ayrıca, altın vuruş söyleminin ölüm haberlerinden başarı ve rekabet haberlerine doğru bir dönüşüm olduğu tespit edilmiştir. Son olarak, keyfin bir yandan sınırlanması gerektiği öte yandan da tersine her daim kazanılması elde dilmesi gerektiğine yönelik iki ayrı söylemin işlediği bulgulanmıştır. Bağlanma konusunun yasa ve keyif ile ilişkilenmeler bağlamında değerlendirilmesi önerilmektedir.