ŞAŞeyma Selin Akın

Şeyma Selin Akın

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Şeyma Selin Akın has a total of 19 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Etkin mikroorganizmaların Anadolu karaçamı tohum çimlenme özellikleri üzerine etkileri

    by Esra Sarıalioğlu, Esra Nurten Yer Çelik, Orhan Gülseven, Şeyma Selin Akın, Sezgin Ayan

    Giriş ve Hedefler Bu çalışmada, tarımda yaygın kullanımı olan etkin mikroorganizmaların (EM), Türkiye’de geniş doğal yayılışlı ve ağaçlandırmada çok önemli bir tür olan Anadolu karaçamı (Pinus nigra J. F. Arnold subsp. pallasiana), tohumlarının çimlenmesi üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Yöntem Araştırma kapsamında dört farklı EM çeşidi (EM-A, EM-5, EM-Gold ve EM-FPE) üç farklı dozda (%5, %15 ve %25) uygulanmış ve sonuçlar kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Tohum çimlenme özellikleri; çimlenme hızı (ÇH), çimlenme yüzdesi (ÇY) ve ortalama çimlenme süresi (OÇS) karakteristikleri üzerinden değerlendirilmiştir. Bulgular Araştırma sonuçlarına göre, EM çeşitleri ve uygulama dozlarının çimlenme parametreleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı etkiler oluşturduğu belirlenmiştir (p<0,05). EM-FPE çeşidinin %5’lik dozu en iyi uygulama sonucunu veren işlem kombinasyonudur. Bu işlem kombinasyonunda; ÇH: %78,33, ÇY: %95,00 (en yüksek değer) ve OÇS: ~8 gündür. Özellikle EM-FPE çeşidinin %5 doz uygulaması, %95 çimlenme yüzdesi ile hem kontrol grubunu (%87,5) hem de diğer tüm uygulamaları geride bırakarak en yüksek değeri vermiştir. Ayrıca, düşük doz uygulamalarının tohum çimlenme özellikleri üzerinde daha etkili olduğu görülmüştür. Yüksek dozlar (%15 ve özellikle %25) çoğu EM çeşidinde çimlenme oranını önemli ölçüde düşürürken, çimlenme süresini ise belirgin biçimde uzatmaktadır. Sonuçlar Bulgular, EM’lerin çimlenme performansı üzerinde tür, içerik ve doza bağlı farklı etkiler oluşturabileceğini göstermiştir. Düşük dozlarda EM uygulamalarının yararlı mikrobiyal aktiviteyi artırarak çimlenmeyi teşvik edebileceği, yüksek dozların ise mikrobiyal yoğunluk, pH ve organik asit birikimine bağlı olarak çimlenmeyi olumsuz etkileyebileceği düşünülmektedir. Orman ağacı tohumlarında EM uygulamalarının etkilerini daha iyi ortaya koymak için farklı tür ve uygulamalarla ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

  • Biotic stress responses and oxidative defense mechanisms of Pinus brutia against pine processionary moth infestations

    by Ergin Yilmaz, Esra Nurten Yer Çelik, Orhan Gülseven, Şeyma Selin Akin, Nezahat Turfan, Sezgin Ayan

    Defense mechanisms were studied for Pinus brutia, a cornerstone Turkish forest tree, against pine processionary moth damage by Thaumetopoea pityocampa (Den. & Schiff.) and Thaumetopoea wilkinsoni Tams 1926 moth species. This research addressed the significance of Pinus brutia in afforestation and breeding. The expression of enzymatic antioxidants (SOD, POD, CAT, APX) and photosynthetic pigments (chlorophylls and carotenoids) at a clonal level in response to insect damage was assessed. Approximately 84 needle samples from 28 Pinus brutia clones from the Antalya Düzlerçamı Brutian Pine Seed Orchard were studied. Samples were collected in February and August 2021 to capture responses during key insect activity periods. These samples were then analyzed for pigment concentrations and antioxidant activities. Statistical analysis revealed that sampling period and clone significantly affected chlorophyll and carotenoid levels. The POD and SOD activities were primarily influenced by the sampling period. However, CAT activity was affected by the number of insect pouches, the period, and the clone. APX activity was significantly impacted by both pouch number and sampling period. These findings offer insights into how seasonal changes and genetic variations modulate P. brutia clones’ defense mechanisms against pine processionary moth infestations, informing future forest management.

  • Open Access

    Depolanmış Doğu Kayını (Fagus orientalis Lipsky) tohumlarında bazı kaplama işlemlerinin toplam yağ ve yağ asit kompozisyonu üzerine etkisi

    by Şeyma Selin Akın, Sezgin Ayan

    Giriş ve Hedefler Tohum biyokimyasal içeriği tohum kalitesini yansıtan en önemli öğedir. Özellikle yağlı tohumların depolanmasında bozulmanın ana nedeni lipitlerin okside olması ve bunun sonucunda tohumda toplam yağ miktarında azalmaya serbest yağ içeriğindeki artışın eşlik etmesidir. Yöntem Bu çalışmada; depolamaya ve kurumaya hassas bir tür olan ve 2020 yılı bol tohum yılında hasat edilmiş, Sinop-Zindan orijinli Doğu kayını tohumları (Fagus orientalis Lipsky) kullanılmıştır. Bu kapsamda kitosan kaplama çözeltisinin tekli kullanımı ile propolis ve BHT (bütillendirilmiş hidroksitoluen) + BHA (bütillenmiş hidroksianisol) katkılı kitosan çözeltilerinin 16 aylık depolama boyunca tohumdaki toplam yağ ve yağ asit kompozisyonunu nasıl etkilediği araştırılmış ve dörder aylık periyotlardaki değişim izlenmiştir. Bulgular Hasat sonrası elde edilen tohumlarda toplam yağ oranı kontrol grubunda %44,17 iken, bu oran depolama süresi uzadıkça 16 ay sonunda %37,86 olarak belirlenmiştir. Tohumlarda ayrıca hasat edildikten sonra %72,59 doymamış, %23,42 doymuş yağ asidi içerdiği tespit edilmiştir. Doymuş yağ asitleri içerisinde oransal olarak daha çok palmitik asit (%14,60) ve stearik asit (%5,76) mevcutken, doymamış yağ asitleri kompozisyonunda ise oleik asit (%34,39) ve linoleik asidin (%30,15) en yüksek oranda olduğu tespit edilmiştir. Kitosan ile yapılan kaplama uygulamalarının tohum toplam yağ miktarının düşüşünü yavaşlatmada önemli etkisinin olduğu belirlenmiştir. Bununla birlikte yapılan kaplama uygulamalarının yağ asit kompozisyonu üzerinde radikal bir değişime neden olmadığı tespit edilmiştir. Sonuçlar 16 aylık depolama süresi sonuna doğru tohumda toplam yağ içeriğindeki azalışın önlenmesinde %0,75 kitosan, %0,75 kitosan +100 ppm BHT + 200 ppm BHA ve %0,25 kitosan+ %10 propolis uygulamalarının daha etkili olduğu saptanmıştır.

  • Depolanmış Anadolu Karaçamı tohumlarına kitosan, deniz yosunu ve hümik asit ile priming uygulamanın çimlenme üzerine etkileri

    by Şeyma Selin Akın, Sezgin Ayan, Esra Nurten Yer Çelik, Hasan Alp Sahin

    Giriş ve Hedefler Orman ağacı tohumları her ne kadar uygun sıcaklık ve nem koşullarında depolansalar dahi zamana bağlı olarak yaşlanmaktadırlar. Yaşlanmaya bağlı olarak özellikle fizyolojik tohum kalitesi düşmektedir. Bu bağlamda; Priming, bir ön işlem olarak, tohum kalitesini arttırmada kullanılan en yaygın uygulamalardan biridir. Yöntem Bu çalışmada; TB-82 ulusal kodlu Bursa-İnegöl-Boğazova klonal tohum bahçesinden 2006 ve 2018 yıllarında hasat edilen ve depolanan Anadolu Karaçamı (Pinus nigra Arnold. subsp. pallasiana Lamb. (Holmboe)) tohumları kullanılmıştır. Tohum seçiminde ortodoks kategorisinde yer alan ve ağaçlandırma çalışmalarında yaygın olarak kullanılan karaçam tohumları tercih edilmiştir. Dolayısı ile uzun süre depolanan Anadolu karaçam tohumlarında meydana gelen çimlenme kapasitesi düşüklüğünün iyileştirilmesinde kitosan, deniz yosunu ve hümik asit gibi materyaller ile priming uygulanmıştır. Çalışmada; priming materyallerinin ve dozlarının tohumların çimlenmesi üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Bulgular Çimlenme hızı ve yüzdesi üzerine kitosan uygulamasının (%0,5 ve %0,75) diğer priming materyalleri ve dozlarına göre istatistiksel olarak anlamlı etki yaptığı tespit edilmiştir. Ayrıca, deniz yosunu uygulamasının ortalama çimlenme süresini önemli ölçüde azalttığı da tespit edilmiştir. Sonuçlar Kitosan uygulamasının bilhassa yaşlı tohumlarda çimlenme hızı ve yüzdesini önemli oranda artırdığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte; canlılığı ve çimlenme kabiliyeti düşmüş Anadolu karaçamı ve diğer orman ağacı tohumları üzerine priming işlemlerinin etkilerini belirlemeye yönelik ileri araştırmalar önerilmektedir.

  • Depolanmış Doğu Kayını (Fagus orientalis L.) tohumlarında bazı kaplama işlemlerinin tohum nemi ve elektriksel iletkenlik üzerine etkisi

    by Şeyma Selin Akın, Sezgin Ayan

    Giriş ve Hedefler Tohumlarda yaşlanma ile birlikte canlılık ve gücün azalmasına neden olan en önemli faktörden ikisi tohum nemi ve sıcaklıktır. Bununla birlikte; tohumlar her ne kadar uygun sıcaklık ve nem koşullarında depolansalar da zamana bağlı olarak yaşlanmaktadırlar. Hücre membranlarının bozulması, tohumlarda yaşlanmayı açıklayan bir başka önemli hipotezdir ve yaşlanma esnasında tohumdan sızan maddelerin elektriksel iletkenliğinde (EC) meydana gelen artışlar olarak ölçülebilmektedir. Daha çok zirai tohumlarda ve gıda endüstrisinde gıdalarda depo ve raf ömrünü uzatmak için biyolojik tabanlı kaplamalar uygulanmaktadır. Bunlardan biri olan kitosan, meyve ve sebzelerin hasat sonrası ömrünü uzatmak, serbest radikalleri söndürerek veya metal iyonlarını bağlayarak antioksidan aktivite göstermektedir. Ayrıca, bütillenmiş hidroksitoluen (BHT) ve bütillenmiş hidroksianisol (BHA) gibi sentetik antioksidanlar, serbest radikallerin oluşumunu engellemek ve lipit oto-oksidasyonunu ve gıda bozulmasını önlemek için sıklıkla kullanılmaktadır. Doğal bir antioksidan ve anti-bakteriyel kaynak olarak olan propolis ise antimikrobiyal, antifungal, antioksidatif veya anti-bakteriyel özeliği ile meyve ve sebzelerin depo ömrünü uzatmada oldukça etkili olmaktadır. Yöntemler Bu çalışmada; Doğu kayını (Fagus orientalis L.) tohumlarında depolama boyunca meydana gelen zamana bağlı yaşlanma etkilerinin geciktirilmesinde farklı kaplama uygulamalarının (kitosan, kitosan+BHT+BHA, kitosan+propolis) tohum nemi ve EC üzerine etkisi araştırılmıştır. Bu kapsamda ön işlem yapılan tohumlar 16 ay boyunca depolanmıştır. Bulgular Çalışmada ön işlem yapılıp, depolanan tohumlarda bütün faktörlerin tekli, ikili ve üçlü etkileşimlerinin hem tohum nemi hem de EC üzerine istatistiksel olarak anlamlı etkileri tespit edilmiştir. İlk dört ay sonunda yapılan bütün uygulamaların tohum EC değerini ve nem içeriğini önemli ölçüde düşürmüştür. Sonuçlar Kısa süreli depolamada kaplama materyali olarak kitosan kullanımı önerilmektedir.


  • Open Access

    The influence of effective microorganisms on physiological characteristics of containerized taurus cedar ( Cedrus libani A. Rich.) seedlings

    by Sezgin Ayan, Ebru Çalışkan, Halil Barış ÖZEL, Esra Nurten Yer Çelik, Ergin Yılmaz, Orhan Gülseven, Şeyma Selin Akın


  • Akdeniz ve Arizona Servisi Fidanlarının Morfolojik Kalite Özellikleri

    by Sezgin Ayan, Emre Ci̇vEk, Esra Nurten Yer Çeli̇k, Orhan Gülseven, Şeyma Selin Akin, Ergin Yilmaz

    Değişen iklim koşulları etkisiyle özellikle Akdeniz havzasında artan yangın riskine karşı servilerin önemi gittikçe artmaktadır. Bu çalışma, farklı yaşlardaki çıplak köklü ve tüplü Akdeniz piramidal servisi (Cupressus sempervirens L. var. pyramidalis (O. Targ. Tozz.) Nyman) ve Arizona servisi (Cupressus arizonica Greene) fidanlarının morfolojik kalite özelliklerinin belirlenmesi amacıyla Samsun-Gelemen Orman Fidanlığında yürütülmüştür. Çalışmada Samsun orijinli 1+0 yaşlı çıplak köklü, 1+1 ve 1+2 yaşlı repikajlı-polietilen tüplü fidanlar kullanılmıştır. Fidanlarda morfolojik özellik bakımından; Kök boğazı çapı (KBC), fidan boyu (FB), terminal sürgün boyu (TSB), kök taze ağırlığı (KTA), gövde taze ağırlığı (GTA), kök kuru ağırlığı (KKA), gövde kuru ağırlığı (GKA), fidan kuru ağırlığı (FKA), gürbüzlük indisi (Gİ), kuru kök yüzdesi (%KKök), katlılık indisi (Kİ) ve Dickson kalite indeksi (DKİ) kriterleri baz alınmıştır. Tespit edilen morfolojik özelliklere göre fidanlar, Türk Standartları Enstitüsü (TSE) kriterleri ve Aphalo ve Rikala (2003) Gİ değerine göre değerlendirilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre; her iki türde boy gelişimi ve gövde ağırlığında yüksek değerlere sahip fidanlar yetiştirilmesine rağmen, KKA (0,27-5,43 gr), %Kkök (%15,75-30) ve Kİ (2,67-7,25) gibi kök gelişimini temsil eden kriterler bakımından oldukça düşük değerlere sahip olduğu tespit edilmiştir. Fidanlık ekolojisi ve kültürel uygulamalar etkisiyle fidanların kök gelişiminde zayıf davranmaları kurak ve yarı kurak bölgeler için tercih edilmeyecek bir fidan standardını oluşturmuştur. Çalışmada öne çıkan kök gelişimi zayıflığına karşı; su stresi ile şartlandırma, fidan gelişim dönemlerini esas alan kök kesim zamanı ve tekrarı, gübreleme ve sulama rejimi gibi kültürel işlemlerin doğru ve etkin bir şekilde yapılması şiddetle önerilmektedir.


  • Open Access

    Antioxidant Enzyme Activities of Some Wild and Cultivated Edible Mushrooms in Turkey

    by Nezahat Turfan, Sezgin Ayan, Aysun Pekşen, Şeyma Selin Akin

    In this study; wild and cultivated edible mushrooms [Boletus edulis Bull.: Fr, Craterellus cornucopioides (L.) Pers., Lactarius deliciosus (L. ex Fr.) S.F.Gray, Laetiporus sulphureus (Bull.: Fr.) Murr., Marasmius oreades (Bolt. ex Fr.) Fr., Morchella conica Pers., Ramaria botrytis (Pers.: Fr.) Ricken, Tricholoma terreum (Schaeff.: Fr.) P. Kumm., Hericium erinaceus (Bull.: Fr.) Pers., Lentinula edodes (Berk.) Pegler, Ganoderma lucidum (Curt.: Fr.) P. Karst., and Pleurotus ostreatus (Jacq. ex Fr.) P. Kumm. (1-4)] were obtained from different locations in Turkey. Phenylalanine ammonia lyase (PAL) enzyme activity, ascorbate peroxidase (APX), peroxidase (POD), and superoxide dismutase (SOD) activity changes and nitrate, β-carotene and lycopene levels were investigated in 15 samples to determine antioxidant enzyme capacity. As a result of the study, the highest amount of β-carotene and lycopene were determined in H. erinaceus. P. ostreatus-2 had the lowest amount of β-carotene, whereas Pleurotus ostreatus-1 had the lowest amount of lycopene. Species rich in nitrate content were C. cornucopioides and P. ostreatus-4. P. ostreatus-3 was the poorest species in terms of nitrate compared to other mushroom samples. PAL activity of mushrooms varied between 5.863 and 8.893 EU mg-1 protein. For APX values, P. ostreatus-4 had the highest value, while H. erinaceus species had the lowest value. Among mushroom species, the highest and the lowest POD values were determined in H. erinaceus and B. edulis, respectively. C. cornucopioides had the highest and P. ostreatus-3 had the lowest SOD values.


  • Bazı Geniş Yapraklı Orman Ağacı Fidanlarının Morfolojik Özellikleri

    by Sezgin Ayan, Fatih Gedi̇k, Esra Nurten Yer Çeli̇k, Orhan Gülseven, Ergin Yilmaz, Şeyma Selin Akin, Halil Barış ÖZEL

    Bu çalışmada; Ordu orman fidanlığı ekolojik şartlarında “Tam Alan Serpme Yöntemi” ile ekilen ve rutin yetiştirme tekniği uygulamaları ile üretilen bazı geniş yapraklı orman ağacı [1+0 yaşlı doğu kayını (Fagus orientalis L.)], 2+0 yaşlı adi gürgen (Carpinus betulus L.) ve 3+0 yaşlı dağ akçaağacı (Acer pseudoplatanus L.)] fidanlarının fidan boyu (FB), kök boğazı çapı (KBÇ), dal sayısı (DS) ve gürbüzlük indisi (Gİ) değerleri tespit edilmiştir. Morfolojik fidan özellikleri arasındaki ilişkiler korelasyon analizi ile belirlenmiştir. Tespit edilen morfolojik özelliklere göre fidanlar, TSE standartları ve Aphalo ve Rikala (2003) Gİ değerine göre değerlendirilmiştir. Elde edilen sonuçlara göre; sırasıyla doğu kayını, dağ akçaağacı ve adi gürgenin ortalama fidan boyları 29,5, 86,7 ve 70,8 cm; ortalama KBÇ 3,62, 9 ve 6,7 mm; ortalama DS 6,6, 9 ve 22,1 adet ve Gİ değerleri ise 86,7, 98,8 ve 111,9 olarak hesaplanmıştır. Morfolojik fidan özelliklerinde dikkati çeken en önemli hususlardan biri her türde çok yüksek varyasyonun olmasıdır. Araştırma objesi üç türde FB-KBÇ, DS-FB ve DS-KBÇ arasında pozitif yönlü güçlü ilişkiler saptanmıştır. Yetiştirilen fidanların TSE standartlarına göre; doğu kayınında %40’ı, dağ akçaağacında %75,5’i ve adi gürgende ise %63,3’ünün 1. kalite sınıfında olduğu tespit edilmiştir. Aphalo ve Rikala (2003) Gİ değerlerine göre ise doğu kayınında %93,3’ü; Dağ akçaağacında %100’ü ve adi gürgende ise %97,8’i “düşük kaliteli fidan” kategorisinde yer almıştır. Tam alan serpme ekimi yöntemiyle yetiştirilmiş fidanlarda fidan başına düşen yaşam alanının homojen olmamasından dolayı FB, KBÇ ve Gİ değerlerinde tespit edilen büyük varyasyonlar nedeniyle seleksiyon ile ıskarta olarak elimine olacak fidan oranı çok yüksek olabilecektir.