Huseyin Ceti̇n
Research Subjects
Huseyin Ceti̇n has a total of 23 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Engin Ersin Şi̇mŞek
SAĞLIK BİLİMLERİ ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL KARTAL DR. LÜTFİ KIRDAR ŞEHİR SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZ
14 shared publications - Can Öner
SAĞLIK BİLİMLERİ ÜNİVERSİTESİ, İSTANBUL KARTAL DR. LÜTFİ KIRDAR SAĞLIK UYGULAMA VE ARAŞTIRMA MERKEZİ, DAHİLİ TIP BİLİMLERİ BÖLÜMÜ, AİLE HEKİMLİĞİ ANABİLİM DALI
13 shared publications - Nazlı Hacıağaoğlu
UNIVERSITY OF HEALTH SCIENCES, İSTANBUL KARTAL DR. LÜTFİ KIRDAR HEALTH RESEARCH CENTER, DEPARTMENT OF INTERNAL MEDICINE, DEPARTMENT OF FAMILY MEDICINE
4 shared publications - Sabah Tuzun
Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi
3 shared publications - Hatice Esin Temi̇z
Kartal Dr Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi
2 shared publications - Abdullah Emre Güner
Department of Public Health, Hamidiye Faculty of Medicine, University of Health Sciences, 34734 Istanbul, Turkey
1 shared publication
Latest Publications
- 29 January 2026
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 20 (1) , 63-69
Cancer Screening Tests and Associated Factors in Patients with Breast, Cervical, and Colorectal Cancer
Objective: To evaluate cancer screening behaviors among patients diagnosed with breast, cervical, or colorectal cancer and identify factors influencing screening participation.Materials and Methods: This cross-sectional descriptive study included 470 patients diagnosed with breast, cervical, or colorectal cancer at a hospital in Istanbul between June and December 2021. Data were collected via face-to-face interviews using a researcher-developed questionnaire based on the literature. Results: Most participants were women, with variations in age, marital status, and education levels. Screening rates were 55% for breast cancer, 57% for cervical cancer, and 33% for colorectal cancer, with statistically significant differences across cancer types. Fears of cancer and family history were positively associated with screening uptake. Conclusion: Screening participation was higher for breast and cervical cancer than for colorectal cancer. Regular visits to family physicians, fear of cancer, family history, and healthcare professional recommendations were key determinants of screening behavior. Enhancing the role of primary care and increasing public awareness may improve early cancer detection.
- 29 January 2026
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 20 (1) , 63-69
Cancer Screening Tests and Associated Factors in Patients with Breast, Cervical, and Colorectal Cancer
Objective: To evaluate cancer screening behaviors among patients diagnosed with breast, cervical, or colorectal cancer and identify factors influencing screening participation.Materials and Methods: This cross-sectional descriptive study included 470 patients diagnosed with breast, cervical, or colorectal cancer at a hospital in Istanbul between June and December 2021. Data were collected via face-to-face interviews using a researcher-developed questionnaire based on the literature. Results: Most participants were women, with variations in age, marital status, and education levels. Screening rates were 55% for breast cancer, 57% for cervical cancer, and 33% for colorectal cancer, with statistically significant differences across cancer types. Fears of cancer and family history were positively associated with screening uptake. Conclusion: Screening participation was higher for breast and cervical cancer than for colorectal cancer. Regular visits to family physicians, fear of cancer, family history, and healthcare professional recommendations were key determinants of screening behavior. Enhancing the role of primary care and increasing public awareness may improve early cancer detection.
- 19 September 2024
- Published by Oxford University Press (OUP) in Health Education Research
- Vol. 39 (6) , 518-523
Effect of structured individual and combined education on blood glucose regulation in type 2 diabetes mellitus
Although various approaches have been used in diabetes self-management education (DSME) programs, the effect of DSME programs on glycemic control is controversial. This study aimed to compare the effects of structured individual education and combined education on glycemic regulation in type 2 diabetes mellitus (T2DM). This study included T2DM patients who applied to the Ust Kaynarca Diabetes Center between 1 January 2018 and 11 March 2020. All data were retrospectively evaluated from hospital information systems. Patients who received only individual education were defined as the individual education group (IEG), and patients who received both individual and group education were defined as the combined education group (CEG). A total of 496 T2DM patients, with 248 (50.0%) in the IEG and 248 (50.0%) in the CEG, were included in the study. The change in HbA1c (ΔHbA1c) value for the IEG was 1.0% (2.5%), while the ΔHbA1c value for the CEG was 1.9% (2.8%) (P < 0.001). When factors affecting the glycemic control were evaluated, it was determined that the type of education [odds ratio (OR) = 2.295, P < 0.001], gender (OR = 1.799, P = 0.007), presence of hyperlipidemia (OR = 0.559, P = 0.032) and presence of medications added to treatment (OR = 1.558, P = 0.041) were effective on glycemic control. Combined education, in which individual and group education are conducted together, is more effective than individual education in glucose regulation.
- 19 September 2024
- Published by Oxford University Press (OUP) in Health Education Research
- Vol. 39 (6) , 518-523
Effect of structured individual and combined education on blood glucose regulation in type 2 diabetes mellitus
Although various approaches have been used in diabetes self-management education (DSME) programs, the effect of DSME programs on glycemic control is controversial. This study aimed to compare the effects of structured individual education and combined education on glycemic regulation in type 2 diabetes mellitus (T2DM). This study included T2DM patients who applied to the Ust Kaynarca Diabetes Center between 1 January 2018 and 11 March 2020. All data were retrospectively evaluated from hospital information systems. Patients who received only individual education were defined as the individual education group (IEG), and patients who received both individual and group education were defined as the combined education group (CEG). A total of 496 T2DM patients, with 248 (50.0%) in the IEG and 248 (50.0%) in the CEG, were included in the study. The change in HbA1c (ΔHbA1c) value for the IEG was 1.0% (2.5%), while the ΔHbA1c value for the CEG was 1.9% (2.8%) (P < 0.001). When factors affecting the glycemic control were evaluated, it was determined that the type of education [odds ratio (OR) = 2.295, P < 0.001], gender (OR = 1.799, P = 0.007), presence of hyperlipidemia (OR = 0.559, P = 0.032) and presence of medications added to treatment (OR = 1.558, P = 0.041) were effective on glycemic control. Combined education, in which individual and group education are conducted together, is more effective than individual education in glucose regulation.
- 1 January 2023
- Published by ASOS Yayinevi in European Journal of Human Health
- Vol. 3 (2) , 49-60
EVALUATION OF MUSCULOSKELETAL DISORDERS IN HEALTHCARE WORKERS OF A TERTIARY HOSPITAL
Aim: Work-related musculoskeletal disorders (MSD) are an important factor that impairs the quality of life of heatlhcare workers. The aim of this study was to determine the MSD level and related conditions in healthcare workers in a tertiary hospital and to determine the risks of health workers in terms of MSD. Methods: This cross-sectional study was conducted at İstanbul Kartal Dr.Lütfi Kırdar City Hospital February-June 2019, and included 400 healthcare workers. A sociodemographic form and the Turkish version of the Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaire (T-CMDQ) were used as data collection tools. The questions were asked to the participants using face-to-face interviews. Results: The rate of MSD in any body region among all participants was determined as 92.8%. MSD was most common in the back (68.8%), waist (66.5%) and neck (65.5%). It was found that the risk of MSD increased in women, surgical department workers, nurses and standing workers (p=0.000, p=0.012, p=0.000, p=0.000). Age, Body Mass Index (BMI), regular physical exercise status, working year, transportation preference and weekly working hours were not directly related to MSD. Conclusions: Hospitals are environments with increased risk factors for work related MSD in healthcare workers due to the non-ergonomic conditions and intense work tempo. Efforts to reduce these risk factors will increase the quality of life and work efficiency of healthcare workers.
- 1 January 2023
- Published by ASOS Yayinevi in European Journal of Human Health
- Vol. 3 (2) , 49-60
EVALUATION OF MUSCULOSKELETAL DISORDERS IN HEALTHCARE WORKERS OF A TERTIARY HOSPITAL
Aim: Work-related musculoskeletal disorders (MSD) are an important factor that impairs the quality of life of heatlhcare workers. The aim of this study was to determine the MSD level and related conditions in healthcare workers in a tertiary hospital and to determine the risks of health workers in terms of MSD. Methods: This cross-sectional study was conducted at İstanbul Kartal Dr.Lütfi Kırdar City Hospital February-June 2019, and included 400 healthcare workers. A sociodemographic form and the Turkish version of the Cornell Musculoskeletal Discomfort Questionnaire (T-CMDQ) were used as data collection tools. The questions were asked to the participants using face-to-face interviews. Results: The rate of MSD in any body region among all participants was determined as 92.8%. MSD was most common in the back (68.8%), waist (66.5%) and neck (65.5%). It was found that the risk of MSD increased in women, surgical department workers, nurses and standing workers (p=0.000, p=0.012, p=0.000, p=0.000). Age, Body Mass Index (BMI), regular physical exercise status, working year, transportation preference and weekly working hours were not directly related to MSD. Conclusions: Hospitals are environments with increased risk factors for work related MSD in healthcare workers due to the non-ergonomic conditions and intense work tempo. Efforts to reduce these risk factors will increase the quality of life and work efficiency of healthcare workers.
- Open Access
- 23 December 2022
- Published by Oxford University Press (OUP) in Family Practice
- Vol. 41 (4) , 510-517
Change of pulmonary function tests in hospitalized COVID-19 patients at third and sixth month follow-up
The effect of COVID-19 infection on pulmonary function is unknown. This study aimed to evaluate pulmonary function tests (PFTs) of patients hospitalized with the diagnosis of COVID-19 pneumonia at 3 and 6 months post-discharge. Patients aged 18 years and over who had positive COVID-19 PCR test results and were hospitalized in the pandemic service between 1 May 2020 and 31 October 2020, were included in the study. All patients were evaluated with PFTs FVC, FEV1, FEV1/FVC, and FEF25–75 at 3 and 6 months after discharge. The mean age of 34 patients included in the study was 47.7 ± 12.7 years. The FVC, FEV1, FEV1/FVC, and FEF25–75 measurements at 3 and 6 months post-discharge showed no significant difference (P = 0.765, P = 0.907, P = 0.707, and P = 0.674, respectively). There was no significant difference in any PFT measurements at the third month follow-up, regardless of the pharmacological treatment protocols applied during hospitalization (P > 0.05). However, FEV1/FVC and FEF25–75 levels were 83.1 [3.4]% and 91.0 [10.0]%, respectively, in those who received systemic steroid treatment, and 78.3 ± 8.5% and 72.5 ± 25.7% in those who did not (P = 0.019 and P = 0.048, respectively). In addition, FVC and FEV1 levels increased significantly from the third to the sixth month follow-up in patients who received systemic steroid therapy (P = 0.035 and P = 0.018, respectively). Although there is no significant difference in PFT measurements from 3 to 6 months in COVID-19 patients, systemic steroid therapy may have a beneficial effect on respiratory function in COVID-19 patients.
- 23 December 2022
- Published by Oxford University Press (OUP) in Family Practice
- Vol. 41 (4) , 510-517
Open AccessChange of pulmonary function tests in hospitalized COVID-19 patients at third and sixth month follow-up
The effect of COVID-19 infection on pulmonary function is unknown. This study aimed to evaluate pulmonary function tests (PFTs) of patients hospitalized with the diagnosis of COVID-19 pneumonia at 3 and 6 months post-discharge. Patients aged 18 years and over who had positive COVID-19 PCR test results and were hospitalized in the pandemic service between 1 May 2020 and 31 October 2020, were included in the study. All patients were evaluated with PFTs FVC, FEV1, FEV1/FVC, and FEF25–75 at 3 and 6 months after discharge. The mean age of 34 patients included in the study was 47.7 ± 12.7 years. The FVC, FEV1, FEV1/FVC, and FEF25–75 measurements at 3 and 6 months post-discharge showed no significant difference (P = 0.765, P = 0.907, P = 0.707, and P = 0.674, respectively). There was no significant difference in any PFT measurements at the third month follow-up, regardless of the pharmacological treatment protocols applied during hospitalization (P > 0.05). However, FEV1/FVC and FEF25–75 levels were 83.1 [3.4]% and 91.0 [10.0]%, respectively, in those who received systemic steroid treatment, and 78.3 ± 8.5% and 72.5 ± 25.7% in those who did not (P = 0.019 and P = 0.048, respectively). In addition, FVC and FEV1 levels increased significantly from the third to the sixth month follow-up in patients who received systemic steroid therapy (P = 0.035 and P = 0.018, respectively). Although there is no significant difference in PFT measurements from 3 to 6 months in COVID-19 patients, systemic steroid therapy may have a beneficial effect on respiratory function in COVID-19 patients.
- Open Access
- 23 December 2022
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 16 (4) , 823-829
Aile Hekimliği Uygulamasını Daha Az Tercih Eden Kişilerin Uygulama Hakkındaki Bilgilerinin Değerlendirilmesi: Kesitsel Bir Çalışma
Amaç: Bu çalışmanın amacı herhangi bir aile sağlığı birimine (ASB) kayıtlı olan ve aile sağlığı merkezlerini, hastaneye göre daha az kullanan kişilerin aile hekimliği uygulaması hakkındaki haberdarlıklarının tespit edilmesidir. Materyal ve Metot: Kesitsel desende olan çalışmanın evrenini herhangi bir aile hekimine kayıtlı olup yıllık sağlık kuruluşu başvuruları içinde birinci basamak sağlık kuruluşuna başvuru oranı %33 (1/3) ve altı olan 18 yaş üstü kişiler oluşturmaktadır. Katılımcılara; sosyodemografik bilgiler, sağlık hizmeti alma tercihi ve aile hekimliği uygulaması bilgi düzeyi ölçme anketi yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Bulgular: Çalışma gebe ve lohusalar hariç 489 kişi ile yürütülmüştür. Katılımcıların en fazla haberdar oldukları uygulamalar teşhis amaçlı muayene yapılması (%83,0); hastaların sevk edilmesi (%81,2) ve tetkik hizmeti (%79,3)’dir. Bununla birlikte katılımcıların haberdar oldukları diğer uygulamalar periyodik sağlık muayenesi yapılması (%18,8), diyet ihtiyacı olan hastaya diyet reçete edebilme (%18,0) kanser taramaları (%55,2)’dır. Katılımcılar aile hekimliğinde yanık (%66,9),fizyoterapi (%74,0), ağız ve diş sağlığı hizmetleri (%84,3), diyetisyen hizmetleri (%54,8) ve görüntüleme hizmetleri (%79,8) verilmediğini biliyordu. Sonuç: Katılımcıların cevapları değerlendirildiğinde kişilerin aile hekimliği uygulaması hakkındaki bilgisi orta-iyi düzeyde olmakla beraber bilinirliği çok düşük düzeyde kalan uygulamalar mevcut olduğu görülmüştür. Kişilerin hizmet talebini artırmayı sağlayacağı için aile hekimliği uygulaması hakkında bilgi eksikliğinin giderilmesi konusunda çalışmalar yapılmalıdır.
- 23 December 2022
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 16 (4) , 823-829
Open AccessAile Hekimliği Uygulamasını Daha Az Tercih Eden Kişilerin Uygulama Hakkındaki Bilgilerinin Değerlendirilmesi: Kesitsel Bir Çalışma
Amaç: Bu çalışmanın amacı herhangi bir aile sağlığı birimine (ASB) kayıtlı olan ve aile sağlığı merkezlerini, hastaneye göre daha az kullanan kişilerin aile hekimliği uygulaması hakkındaki haberdarlıklarının tespit edilmesidir. Materyal ve Metot: Kesitsel desende olan çalışmanın evrenini herhangi bir aile hekimine kayıtlı olup yıllık sağlık kuruluşu başvuruları içinde birinci basamak sağlık kuruluşuna başvuru oranı %33 (1/3) ve altı olan 18 yaş üstü kişiler oluşturmaktadır. Katılımcılara; sosyodemografik bilgiler, sağlık hizmeti alma tercihi ve aile hekimliği uygulaması bilgi düzeyi ölçme anketi yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Bulgular: Çalışma gebe ve lohusalar hariç 489 kişi ile yürütülmüştür. Katılımcıların en fazla haberdar oldukları uygulamalar teşhis amaçlı muayene yapılması (%83,0); hastaların sevk edilmesi (%81,2) ve tetkik hizmeti (%79,3)’dir. Bununla birlikte katılımcıların haberdar oldukları diğer uygulamalar periyodik sağlık muayenesi yapılması (%18,8), diyet ihtiyacı olan hastaya diyet reçete edebilme (%18,0) kanser taramaları (%55,2)’dır. Katılımcılar aile hekimliğinde yanık (%66,9),fizyoterapi (%74,0), ağız ve diş sağlığı hizmetleri (%84,3), diyetisyen hizmetleri (%54,8) ve görüntüleme hizmetleri (%79,8) verilmediğini biliyordu. Sonuç: Katılımcıların cevapları değerlendirildiğinde kişilerin aile hekimliği uygulaması hakkındaki bilgisi orta-iyi düzeyde olmakla beraber bilinirliği çok düşük düzeyde kalan uygulamalar mevcut olduğu görülmüştür. Kişilerin hizmet talebini artırmayı sağlayacağı için aile hekimliği uygulaması hakkında bilgi eksikliğinin giderilmesi konusunda çalışmalar yapılmalıdır.
- Open Access
- 23 December 2022
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 16 (4) , 681-689
Diyabet Merkezden Takipli Tip 2 Diabetes Mellitus Hastalarında Hipoglisemi Sıklığı ve Hipoglisemi Korkusu
Giriş: Bu çalışma aile hekimliği yönelimli diyabet merkezi (AHYDM) ile hastane yönelimli diyabet merkezi (HYDM)’den takipli tip 2 diabetes mellitus (DM) hastalarında hipoglisemi sıklığı ve ilişkili faktörlerin karşılaştırılmasını amaçlamaktadır. Yöntem: Bu çalışmaya 1 Aralık 2017– 31 Aralık 2019 tarihleri arasında aynı hastaneye bağlı olan iki diyabet merkezine başvuran Tip 2DM hastaları dahil edilmiştir. Çalışmada hastane içerisinde yer alan ve İç Hastalıkları Kliniği tarafından yürütülen DM merkezi HYDM olarak kabul edilirken, hastane kampüsü dışında bulunan, Aile Hekimliği Kliniği tarafından yürütülen DM merkezi ise AHYDM olarak kabul edilmiştir. Her iki merkezdeki açlık plazma glukozu düzeyi en az iki defa 70 mg/dL’nin altında saptanan hastalar vaka grubuna dahil edilmiştir. Ardından, her bir merkezde vaka grubundaki hastalara yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş, hipoglisemi atağı bulunmayan Tip 2 DM hastaları kontrol grubu olarak kabul edilmiştir. Ayrıca, Hipoglisemi Korku Ölçeği (HKÖ) iki merkezdeki vaka grubuna da uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 240 hastanın 150 (%62,5)’si kadın idi. HYDM’deki tüm hastaların 53(%1,2)’ünde hipoglisemi saptanmışken, AHYDM’den katılan tüm hastaların 27(%0,31)’sinde hipoglisemi tespit edilmiştir. Her iki merkezdeki vaka grubunda DM süresi, insülin kullanım sıklığı ve toplam insülin dozu kontrol grubundan yüksekti (sırasıyla, HYDM için p=0,049, p<0,001, p=0,001; AHYDM için p=0,014, p0,05). Sonuç: DM hastalarında, özellikle insülin kullanan ve T2DM süresi uzun olan hastalarda hipoglisemi açısından dikkatli değerlendirilmesi gereklidir. Ayrıca hastaların aile hekimleri tarafından hipoglisemi ile ilgili eğitilmesi hipoglisemi görülme sıklığını azaltabilir.
- 23 December 2022
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 16 (4) , 681-689
Open AccessDiyabet Merkezden Takipli Tip 2 Diabetes Mellitus Hastalarında Hipoglisemi Sıklığı ve Hipoglisemi Korkusu
Giriş: Bu çalışma aile hekimliği yönelimli diyabet merkezi (AHYDM) ile hastane yönelimli diyabet merkezi (HYDM)’den takipli tip 2 diabetes mellitus (DM) hastalarında hipoglisemi sıklığı ve ilişkili faktörlerin karşılaştırılmasını amaçlamaktadır. Yöntem: Bu çalışmaya 1 Aralık 2017– 31 Aralık 2019 tarihleri arasında aynı hastaneye bağlı olan iki diyabet merkezine başvuran Tip 2DM hastaları dahil edilmiştir. Çalışmada hastane içerisinde yer alan ve İç Hastalıkları Kliniği tarafından yürütülen DM merkezi HYDM olarak kabul edilirken, hastane kampüsü dışında bulunan, Aile Hekimliği Kliniği tarafından yürütülen DM merkezi ise AHYDM olarak kabul edilmiştir. Her iki merkezdeki açlık plazma glukozu düzeyi en az iki defa 70 mg/dL’nin altında saptanan hastalar vaka grubuna dahil edilmiştir. Ardından, her bir merkezde vaka grubundaki hastalara yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş, hipoglisemi atağı bulunmayan Tip 2 DM hastaları kontrol grubu olarak kabul edilmiştir. Ayrıca, Hipoglisemi Korku Ölçeği (HKÖ) iki merkezdeki vaka grubuna da uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 240 hastanın 150 (%62,5)’si kadın idi. HYDM’deki tüm hastaların 53(%1,2)’ünde hipoglisemi saptanmışken, AHYDM’den katılan tüm hastaların 27(%0,31)’sinde hipoglisemi tespit edilmiştir. Her iki merkezdeki vaka grubunda DM süresi, insülin kullanım sıklığı ve toplam insülin dozu kontrol grubundan yüksekti (sırasıyla, HYDM için p=0,049, p<0,001, p=0,001; AHYDM için p=0,014, p0,05). Sonuç: DM hastalarında, özellikle insülin kullanan ve T2DM süresi uzun olan hastalarda hipoglisemi açısından dikkatli değerlendirilmesi gereklidir. Ayrıca hastaların aile hekimleri tarafından hipoglisemi ile ilgili eğitilmesi hipoglisemi görülme sıklığını azaltabilir.
- Open Access
- 23 September 2022
- Published by Ahi Evran Medical Journal, Kirsehir Ahi Evran University in Ahi Evran Medical Journal
KADIN HASTALIKLARI VE DOĞUM POLİKLİNİĞİNE BAŞVURAN GEBELERDE DOĞUM ÖNCESİ BAKIM HİZMETLERİ ALMA DURUMLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ
Amaç: Anne ve çocuk sağlığının korunması için belirlenen stratejilerden biri olan doğum öncesi bakım (DÖB), annenin eğitimli sağlık personeli tarafından gebelik boyunca düzenli aralıklarla, gerekli muayene ve öneriler yapılarak izlenmesidir. Bu çalışmanın amacı Kartal Dr. Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniklerine muayene olan gebelerin doğum öncesi bakım hizmeti alma durumunun değerlendirilmesidir. Araçlar ve Yöntem: Kesitsel desendeki çalışmanın evreni Kartal Dr. Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniğine 01.08.2020-01.09.2020 tarihleri arasında başvuran gebeler oluşturulmuştur. Katılımcılara araştırmacılarca oluşturulan anket yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların tamamı (n=403)’ü herhangi bir sağlık kuruluşundan en az bir kez doğum öncesi bakım hizmeti almıştır. Gebelerin %73.4 (n=296)’ü nicel olarak gebelik haftalarına göre alması gerekli olan doğum öncesi bakım hizmetini almıştı. Doğum öncesi bakım izlemlerinde en yüksek oranda bakılan fizik muayene fetal kalp atımı iken, en düşük oranda bakılan parametre gebenin kalp oskültasyonu ve ödem muayenesi olmuştur. Sonuç: Gebelerin tamamının en az bir defa doğum öncesi bakım hizmeti aldığı ancak gebelik haftaları ile uyumlu alması gerekli doğum öncesi bakım izlem sayısının halen istenilen düzeyde olmadığı görülmektedir. Bu nedenle izlemlere uyumu engelleyen faktörlerin belirlenmesi ve tüm gebelerin ideal olan dört izleminin de yapılması konusunda çalışmaya ihtiyaç vardır.
- 23 September 2022
- Published by Ahi Evran Medical Journal, Kirsehir Ahi Evran University in Ahi Evran Medical Journal
Open AccessKADIN HASTALIKLARI VE DOĞUM POLİKLİNİĞİNE BAŞVURAN GEBELERDE DOĞUM ÖNCESİ BAKIM HİZMETLERİ ALMA DURUMLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ
Amaç: Anne ve çocuk sağlığının korunması için belirlenen stratejilerden biri olan doğum öncesi bakım (DÖB), annenin eğitimli sağlık personeli tarafından gebelik boyunca düzenli aralıklarla, gerekli muayene ve öneriler yapılarak izlenmesidir. Bu çalışmanın amacı Kartal Dr. Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniklerine muayene olan gebelerin doğum öncesi bakım hizmeti alma durumunun değerlendirilmesidir. Araçlar ve Yöntem: Kesitsel desendeki çalışmanın evreni Kartal Dr. Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Polikliniğine 01.08.2020-01.09.2020 tarihleri arasında başvuran gebeler oluşturulmuştur. Katılımcılara araştırmacılarca oluşturulan anket yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Bulgular: Katılımcıların tamamı (n=403)’ü herhangi bir sağlık kuruluşundan en az bir kez doğum öncesi bakım hizmeti almıştır. Gebelerin %73.4 (n=296)’ü nicel olarak gebelik haftalarına göre alması gerekli olan doğum öncesi bakım hizmetini almıştı. Doğum öncesi bakım izlemlerinde en yüksek oranda bakılan fizik muayene fetal kalp atımı iken, en düşük oranda bakılan parametre gebenin kalp oskültasyonu ve ödem muayenesi olmuştur. Sonuç: Gebelerin tamamının en az bir defa doğum öncesi bakım hizmeti aldığı ancak gebelik haftaları ile uyumlu alması gerekli doğum öncesi bakım izlem sayısının halen istenilen düzeyde olmadığı görülmektedir. Bu nedenle izlemlere uyumu engelleyen faktörlerin belirlenmesi ve tüm gebelerin ideal olan dört izleminin de yapılması konusunda çalışmaya ihtiyaç vardır.
- 10 September 2021
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 15 (3) , 434-442
GEBELİKTEKİ RİSKLİ DURUMLARA İLİŞKİN FARKINDALIK VE BİLGİ DÜZEYİ ÜZERİNE BİR ÇALIŞMA: GEBE OKULLARI ETKİN BİR YOL OLABİLİR Mİ?
Giriş: Anne ölümlerinin önemli bir kısmı gebelerin ilgili sorunu geç tanıması ve sağlık kuruluşlarına geç başvurması nedeniyle gerçekleşmektedir. Bu çalışmanın amacı gebelere değişik kurumlarda verilen “gebelikteki tehlike işaretleri” ile ilgili eğitimlerin gebelikteki riskli durumların farkındalığına etkisini değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma gebe polikliniğinden 163 ve gebe okullarından 149 gebe olmak üzere toplam 312 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Çalışma verileri araştırmacılar tarafından oluşturulan veri formu ile toplanmıştır. Veri formu katılımcının sosyodemografik, obstetrik özellikleri, gebelikte tehlike işaretleri ile ilgili bilgi düzeylerini ölçen ve doğum öncesi bakım hizmetlerinin içeriğini değerlendirmeye yönelik olarak Sağlık Bakanlığı Doğum Öncesi Bakım Yöntemi Rehberi dikkate alınarak düzenlenmiş soruları içermektedir.Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 28,5±5,3 yıl olarak bulunmuştur. Katılımcıların %52,2’si (n=163) gebe polikliniğinden, %47,8’i (n=149) ise gebe okulundan çalışmaya dahil edilmişlerdir. Gebe okulundan çalışmaya katılanların %65,1’i hem aile hekimi hem de kadın doğum hekimi tarafından takip edilirken bu oran gebe polikliniğinden çalışmaya alınanlarda %50,3’tür (p=0,005). Gebe okulundan katılanların %85,2’sinin prenatal bilgi düzeyi yeterli bulunmuşken, gebe polikliniklerinden katılanlarda bu oran %4,9’da kalmıştır (p=0,001). Katılımcılara tehlike işaretlerinden birini yaşamaları durumunda acile ya da hekimlerine başvurup vurmayacakları sorulmuş her iki grup arasında ani gelişen ödem (p=0,001) ve yüksek ateş (p=0,003) istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Diğer parametrelerde istatistiksel açıdan anlamlı fark gösterilmemiştir. Sonuç: Gebe okullarından dahil edilenlerde belirgin olarak daha yüksek bilgi düzeyine sahip olunduğu, daha yüksek prenatal takip oranlarına ulaşıldığı, demir, folik asit ve D vitamini desteklerini daha düzenli kullandıkları bulunmuştur. Gebe okulları gebeler üzerinde verilen önerilere uyumu arttırmaktadır.
- 10 September 2021
- Published by Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care in Turkish Journal of Family Medicine and Primary Care
- Vol. 15 (3) , 434-442
GEBELİKTEKİ RİSKLİ DURUMLARA İLİŞKİN FARKINDALIK VE BİLGİ DÜZEYİ ÜZERİNE BİR ÇALIŞMA: GEBE OKULLARI ETKİN BİR YOL OLABİLİR Mİ?
Giriş: Anne ölümlerinin önemli bir kısmı gebelerin ilgili sorunu geç tanıması ve sağlık kuruluşlarına geç başvurması nedeniyle gerçekleşmektedir. Bu çalışmanın amacı gebelere değişik kurumlarda verilen “gebelikteki tehlike işaretleri” ile ilgili eğitimlerin gebelikteki riskli durumların farkındalığına etkisini değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma gebe polikliniğinden 163 ve gebe okullarından 149 gebe olmak üzere toplam 312 katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Çalışma verileri araştırmacılar tarafından oluşturulan veri formu ile toplanmıştır. Veri formu katılımcının sosyodemografik, obstetrik özellikleri, gebelikte tehlike işaretleri ile ilgili bilgi düzeylerini ölçen ve doğum öncesi bakım hizmetlerinin içeriğini değerlendirmeye yönelik olarak Sağlık Bakanlığı Doğum Öncesi Bakım Yöntemi Rehberi dikkate alınarak düzenlenmiş soruları içermektedir.Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 28,5±5,3 yıl olarak bulunmuştur. Katılımcıların %52,2’si (n=163) gebe polikliniğinden, %47,8’i (n=149) ise gebe okulundan çalışmaya dahil edilmişlerdir. Gebe okulundan çalışmaya katılanların %65,1’i hem aile hekimi hem de kadın doğum hekimi tarafından takip edilirken bu oran gebe polikliniğinden çalışmaya alınanlarda %50,3’tür (p=0,005). Gebe okulundan katılanların %85,2’sinin prenatal bilgi düzeyi yeterli bulunmuşken, gebe polikliniklerinden katılanlarda bu oran %4,9’da kalmıştır (p=0,001). Katılımcılara tehlike işaretlerinden birini yaşamaları durumunda acile ya da hekimlerine başvurup vurmayacakları sorulmuş her iki grup arasında ani gelişen ödem (p=0,001) ve yüksek ateş (p=0,003) istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Diğer parametrelerde istatistiksel açıdan anlamlı fark gösterilmemiştir. Sonuç: Gebe okullarından dahil edilenlerde belirgin olarak daha yüksek bilgi düzeyine sahip olunduğu, daha yüksek prenatal takip oranlarına ulaşıldığı, demir, folik asit ve D vitamini desteklerini daha düzenli kullandıkları bulunmuştur. Gebe okulları gebeler üzerinde verilen önerilere uyumu arttırmaktadır.
- Open Access
- 31 August 2021
- Published by Istanbul Gelisim University in İstanbul Gelişim Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- No. 14,p. 258-269
İstanbul’da Bir Aile Sağlığı Merkezine Kayıtlı 18-49 Yaş Kadınlarda Depresyon Görülme Sıklığı ve İlişkili Faktörler
Amaç: Bu çalışmanın amacı İstanbul’da bir aile sağlığı merkezine kayıtlı 15-49 yaş grubu kadınlarda depresyon görülme sıklığı ve ilişkili faktörlerin belirlenmesidir. Yöntem: Tanımlayıcı tipteki bu çalışma İstanbul Maltepe XXX Aile Sağlığı Merkezinde yürütülmüştür. Veriler, araştırmacı tarafından geliştirilen bir soru formu ve BECK Depresyon Ölçeği kullanılarak toplandı. P değeri 0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya toplam 260 kadın alınmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 31,2±9,9 yıl idi. Katılımcıların ortalama Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) puanı %15,2±9,2 olarak bulunmuştur. Katılımcıların %36,4’ünde depresyon mevcuttur. Depresyon varlığı ile aylık gelir (p=0,010), medeni durum (p= 0,018), sigara (p=0,002) ve alkol (p=0,005) kullanımı arasında anlamlı farklılık saptanmıştır. Çocukluk döneminde fiziksel veya psikolojik şiddete uğrayan katılımcılarda orta düzeyde ve şiddetli depresyon artmaktadır (p=0,003). Halen fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalma durumu da benzer şekilde anlamlı bulunmuştur (p=0,000). Sonuç: Çalışmamızda 15-49 yaş arası kadınlarda, depresyon sıklığı, %36,4 olarak bulunmuştur. Risk grupları başta olmak üzere aile sağlığı merkezlerine kayıtlı üreme çağlındaki kadınların belirli aralıklarla taranması depresyonla mücadelede faydalı olabilir.
- 31 August 2021
- Published by Istanbul Gelisim University in İstanbul Gelişim Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi
- No. 14,p. 258-269
Open Accessİstanbul’da Bir Aile Sağlığı Merkezine Kayıtlı 18-49 Yaş Kadınlarda Depresyon Görülme Sıklığı ve İlişkili Faktörler
Amaç: Bu çalışmanın amacı İstanbul’da bir aile sağlığı merkezine kayıtlı 15-49 yaş grubu kadınlarda depresyon görülme sıklığı ve ilişkili faktörlerin belirlenmesidir. Yöntem: Tanımlayıcı tipteki bu çalışma İstanbul Maltepe XXX Aile Sağlığı Merkezinde yürütülmüştür. Veriler, araştırmacı tarafından geliştirilen bir soru formu ve BECK Depresyon Ölçeği kullanılarak toplandı. P değeri 0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya toplam 260 kadın alınmıştır. Katılımcıların yaş ortalaması 31,2±9,9 yıl idi. Katılımcıların ortalama Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) puanı %15,2±9,2 olarak bulunmuştur. Katılımcıların %36,4’ünde depresyon mevcuttur. Depresyon varlığı ile aylık gelir (p=0,010), medeni durum (p= 0,018), sigara (p=0,002) ve alkol (p=0,005) kullanımı arasında anlamlı farklılık saptanmıştır. Çocukluk döneminde fiziksel veya psikolojik şiddete uğrayan katılımcılarda orta düzeyde ve şiddetli depresyon artmaktadır (p=0,003). Halen fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalma durumu da benzer şekilde anlamlı bulunmuştur (p=0,000). Sonuç: Çalışmamızda 15-49 yaş arası kadınlarda, depresyon sıklığı, %36,4 olarak bulunmuştur. Risk grupları başta olmak üzere aile sağlığı merkezlerine kayıtlı üreme çağlındaki kadınların belirli aralıklarla taranması depresyonla mücadelede faydalı olabilir.
- 30 June 2021
- Published by Kocaeli University in Acta Medica Nicomedia
- Vol. 4 (2) , 56-63
BİR EĞİTİM AİLE SAĞLIĞI MERKEZİNİN COVID-19 PANDEMİ DENEYİMİNİN İNCELENMESİ
Amaç: COVID-19 salgını Dünya Sağlık Örgütü tarafından pandemik durum ilan edilmiş ve bütün dünyada bir halk sağlığı krizine dönüşmüştür. COVID-19’un yarattığı hastalık yüküne bağlı olarak sağlık hizmetlerine erişimde kısıtlamalar ve aksamalar görülmüştür. Bu çalışmada COVID-19 pandemisinin birinci basamak sağlık hizmetleri üzerindeki etkisininin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı desendeki çalışmanın verileri XXX Eğitim Aile Sağlığı Merkezi tarafından verilen sağlık hizmetlerinin kayıtlarının da geriye dönük olarak aile hekimliği bilgi sistemi üzerinden alınmıştır. Çalışmada sadece tanımlayıcı istatistik kullanılmıştır. Bulgular: Çalışma sonunda da muayene hizmetlerinin pandemi döneminde %53,5 azaldığı görülmüştür. En büyük azalma %83,3 ile özellikli muayenelerde gerçekleşmiştir. Yenidoğan hizmetlerine bakıldığında pandemi döneminde yenidoğan sayısı azalmasına rağmen neonatal tarama programı ve işitme tarama testlerinin arttığı görülmüştür. Gebe hizmetlerinde ise doğum öncesi bakım izlemlerinde değişme olmadığı görülmektedir. Bağışıklama oranları pandemi döneminde %96 seviyesini korurken yetişkinlere verilen aile planlaması ve kanser taraması hizmetlerinde azalma olduğu görülmüştür. Sonuç: Sonuç olarak pandemi döneminde otizm taramaları hariç çocuklara, bebeklere ve gebelere verilen sağlık hizmetlerinde bir gerileme olmadığı görülmüş, yetişkinlere verilen koruyucu sağlık hizmetlerinde salgın hastalığın etkisiyle aksamalar olduğu görülmüştür
- 30 June 2021
- Published by Kocaeli University in Acta Medica Nicomedia
- Vol. 4 (2) , 56-63
BİR EĞİTİM AİLE SAĞLIĞI MERKEZİNİN COVID-19 PANDEMİ DENEYİMİNİN İNCELENMESİ
Amaç: COVID-19 salgını Dünya Sağlık Örgütü tarafından pandemik durum ilan edilmiş ve bütün dünyada bir halk sağlığı krizine dönüşmüştür. COVID-19’un yarattığı hastalık yüküne bağlı olarak sağlık hizmetlerine erişimde kısıtlamalar ve aksamalar görülmüştür. Bu çalışmada COVID-19 pandemisinin birinci basamak sağlık hizmetleri üzerindeki etkisininin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı desendeki çalışmanın verileri XXX Eğitim Aile Sağlığı Merkezi tarafından verilen sağlık hizmetlerinin kayıtlarının da geriye dönük olarak aile hekimliği bilgi sistemi üzerinden alınmıştır. Çalışmada sadece tanımlayıcı istatistik kullanılmıştır. Bulgular: Çalışma sonunda da muayene hizmetlerinin pandemi döneminde %53,5 azaldığı görülmüştür. En büyük azalma %83,3 ile özellikli muayenelerde gerçekleşmiştir. Yenidoğan hizmetlerine bakıldığında pandemi döneminde yenidoğan sayısı azalmasına rağmen neonatal tarama programı ve işitme tarama testlerinin arttığı görülmüştür. Gebe hizmetlerinde ise doğum öncesi bakım izlemlerinde değişme olmadığı görülmektedir. Bağışıklama oranları pandemi döneminde %96 seviyesini korurken yetişkinlere verilen aile planlaması ve kanser taraması hizmetlerinde azalma olduğu görülmüştür. Sonuç: Sonuç olarak pandemi döneminde otizm taramaları hariç çocuklara, bebeklere ve gebelere verilen sağlık hizmetlerinde bir gerileme olmadığı görülmüş, yetişkinlere verilen koruyucu sağlık hizmetlerinde salgın hastalığın etkisiyle aksamalar olduğu görülmüştür