Serpil Alluşoğlu

Amaç: Uzun süreli kulaklık kullanımının işitme sistemi üzerine olumsuz etkileri bilinmektedir. COVİD-19 pandemisi döneminde üniversite öğrencileri uzaktan derslere katılmak için normalden daha sık kulaklık kullanmak zorunda kalmışlardır. Bu çalışma, pandemi döneminde uzaktan eğitime katılan üniversite öğrencilerinde kulaklık tipi, ses şiddet düzeyi, dinleme ortamı ve derse katılım süresi gibi farklılıkların azalan ses toleransı (AST) ve işitsel işlevler üzerindeki etkisinin araştırılmasını amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Araştırma Google Forms bağlantısı üzerinden gerçekleştirilmiştir. Katılımcılardan tercih ettikleri kulaklık tipi, ses şiddet seviyeleri, dinleme ortamı, haftalık uzaktan derse katılım süresi, tinnitus öyküsü bilgileri alınmıştır. AST’yi değerlendirmek için Azalmış Ses Tolerans Ölçeği- Tarama (ASTÖ-T), işitmenin alt bileşenlerini değerlendirmek amacıyla Konuşma, Uzaysal Algı ve İşitme Kalitesi Ölçeği (KUİK) kullanılmıştır. Araştırmaya toplam 247 birey katılmıştır (67 E, 180 K). Katılımcıların yaş ortalaması 21,47 (SS=4,91)’dir. Bulgular: Kulaklık tipine göre ASTÖ-T, KUİK puanları arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Haftalık derse katılım süresine göre hiperakuzi ve fonofobi puanları arasında anlamlı fark bulunurken, mizofoni ve KUİK puanları arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Dinleme ortamına göre hiperakuzi ve KUİK puanları arasında anlamlı fark bulunurken, fonofobi veya mizofoni puanları arasında anlamlı fark bulunmamıştır. Ses şiddet seviyesine göre fonofobi, konuşma algısı ve işitme kalitesi puanları arasında anlamlı bir fark bulunmazken, hiperakuzi, misofoni ve uzaysal algı arasında anlamlı fark vardı. ASTÖ-T ile KUİK arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur. Sonuç: Uzaktan eğitim sürecinde kullanılan kulaklık türü AST ve işitsel belirtilerle ilişkili bulunmazken, haftalık derse devam süresi, dinleme ortamı ve ses şiddeti düzeyleri arasında ilişki bulunmuştur. AST ile konuşma algısı, uzaysal algı ve işitme kalitesinin negatif korelasyon gösterdiği belirlenmiştir.

This study aimed to examine the results of the video head impulse test (vHIT), and suppression head impulse paradigm (SHIMP) in adult diagnosed with definite Meniere’s disease (MD). This study was conducted with 20 patients aged 18-45 years with canal paresis and sensorineural type hearing loss in symptomatic ears, who were diagnosed with unilateral definite MD. The subjects were assessed with conventional audiometry (0.125–8 kHz), the bithermal binaural air caloric test, vHIT, and SHIMP. The mean SHIMP vestibulo-ocular reflex (S-VOR) gain of the MD side was 0.69, and that of the healthy side was 0.77. The S-VOR gain values were statistically lower than the mean vHIT VOR gain (V-VOR) values on both sides (p0.05). In the MD group, the vHIT results were abnormal in 35% (7/20 ears) of the ears, and the SHIMP results were abnormal in 50% (10/20 ears). On the healthy side, the vHIT results were abnormal in 10% (2/20 ears) of the ears, and the SHIMP results were abnormal in 35% (7/20 ears). In this study, the V-VOR and S-VOR gains, vHIT saccades, SHIMP saccade latency, and SHIMP saccade amplitude were not found to be beneficial parameters in differentiating affected and healthy ears in the patients with MD. In other words, contrary to expectations, vHIT and SHIMP tests were not sufficient to detect pathological involvement in Meniere's disease.

Background Chronic hypoxia may lead to auditory dysfunction in patients with obstructive sleep apnea (OSA), and this dysfunction may worsen OSA, creating a vicious circle. The aim of this study was to investigate tinnitus and hearing loss in OSA patients. Methods A total of 147 patients were included in the study. After polysomnography (PSG), the patients with an apnea-hypopnea index (AHI) ≥ 5 were included in OSA group, and the ones with an AHI