Rasim Soylu
Current Organizations / Institutes
The organizations/institutes from the scholar's latest article
Research Interests
Rasim Soylu has a total of 44 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
Mustafa Diğler
4 shared publications- Arif Esen Baykurt
Malatya Turgut Ozal Universitesi
2 shared publications - Banu Davun
AKSARAY ÜNİVERSİTESİ, EĞİTİM FAKÜLTESİ, GÜZEL SANATLAR EĞİTİMİ BÖLÜMÜ, RESİM-İŞ EĞİTİMİ ANABİLİM DALI
2 shared publications - Buse Kızılırmak Çekinmez
Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı
2 shared publications - Murat Nezir
Independent Researcher / Türkiye
2 shared publications Abdurrahman Eren
1 shared publication
Latest Publications
- 18 December 2025
- Published by Sanat ve Tasarim Dergisi in Sanat ve Tasarım Dergisi
- No. 37,p. 91-110
Fotoğrafta İmgelerin Felsefesini Düşünmek: Rejlander’in “Hayatın İki Yolu” Eserinin Göstergebilim Çözümlemesi
Deneysel fotoğrafçılık, geleneksel tekniklerin ötesine geçerek kendine özgü bir görsel dil geliştiren ve fotoğraf sanatında önemli bir yer edinen bir sanat formudur. Bu araştırmada Rejlander’in “Hayatın İki Yolu” adlı eseri üzerinden göstergebilim yöntemiyle yapılan çözümlemeler, fotoğrafın farklı katmanlarda nasıl anlamlar taşıyabileceğini ortaya koymaktadır. Görsel göstergelerin, yerel ve evrensel ortak kodlar bağlamında nasıl algılandığı ve bu göstergelerin nasıl yan ve derin anlamlar kazandığı çalışmanın amaçlarından birisidir. Araştırmada, Viktoryan döneminde fotoğraf alanında öncü isimlerden biri olan Rejlander’in Hayatın İki Yolu eseri detaylı bir şekilde incelenmektedir. Rejlander, sanat ve teknolojiyi birleştirerek dönemin fotoğraf anlayışına öncü bir yaklaşım getirmiştir. Onun titizlikle oluşturduğu yapıtları, sadece kendi döneminde değil, günümüzde de fotoğraf dünyasında büyük ilgi görmektedir. Bu çalışma, göstergebilim yöntemiyle “Hayatın İki Yolu” isimli fotoğrafı değerlendirmektedir.
- 18 December 2025
- Published by Sanat ve Tasarim Dergisi in Sanat ve Tasarım Dergisi
- No. 37,p. 91-110
Fotoğrafta İmgelerin Felsefesini Düşünmek: Rejlander’in “Hayatın İki Yolu” Eserinin Göstergebilim Çözümlemesi
Deneysel fotoğrafçılık, geleneksel tekniklerin ötesine geçerek kendine özgü bir görsel dil geliştiren ve fotoğraf sanatında önemli bir yer edinen bir sanat formudur. Bu araştırmada Rejlander’in “Hayatın İki Yolu” adlı eseri üzerinden göstergebilim yöntemiyle yapılan çözümlemeler, fotoğrafın farklı katmanlarda nasıl anlamlar taşıyabileceğini ortaya koymaktadır. Görsel göstergelerin, yerel ve evrensel ortak kodlar bağlamında nasıl algılandığı ve bu göstergelerin nasıl yan ve derin anlamlar kazandığı çalışmanın amaçlarından birisidir. Araştırmada, Viktoryan döneminde fotoğraf alanında öncü isimlerden biri olan Rejlander’in Hayatın İki Yolu eseri detaylı bir şekilde incelenmektedir. Rejlander, sanat ve teknolojiyi birleştirerek dönemin fotoğraf anlayışına öncü bir yaklaşım getirmiştir. Onun titizlikle oluşturduğu yapıtları, sadece kendi döneminde değil, günümüzde de fotoğraf dünyasında büyük ilgi görmektedir. Bu çalışma, göstergebilim yöntemiyle “Hayatın İki Yolu” isimli fotoğrafı değerlendirmektedir.
- Open Access
- 4 July 2025
- Published by Art-E Sanat Dergisi in Art-e Sanat Dergisi
- Vol. 18 (35) , 419-433
Görsel Metodoloji Yöntemleriyle Sanat Eseri Çözümleme
Sanat eseri eleştirisinde ve çözümlenmesinde farklı yaklaşımlar ortaya koyulmuştur. Bütün yöntemler görsel üretimin kendisini, sanatçısını ve izleyicisini esas alarak eseri inceler ve çözümler. Anlatımcılık kuramı sanatçıyı, biçimcilik kuramı eserin kendisini ve duygusal etkileşim kuramı da izleyiciyi esas alır. Pedagojik eleştiri yöntemi sanat eserini tanımlama, çözümleme, yorumlama ve yargı basamakları ile analiz eder. Göstergebilim çözümleme yöntemi ise; sanat eserindeki göstergeleri tanımlar ve anlamlandırır. Her göstergenin düz anlamını, yan anlamını ve derin anlamını ortaya koyar. Ayrıca her gösterge, karşıt anlamına da gönderme yapar görüşünü de bir şema ile çözümler. Eğer eser bir kıssa ya da anlatı içeriyorsa eyleyenler şeması ve göstergebilimsel dörtgen şemaları ile de eserdeki göstergeleri çözümlemeye çalışır. Gillian Rose’in “Görsel Metodoloji” kitabında ortaya koyduğu görsel çözümleme şemasında ise hem sanatçı hem izleyici hem de eser merkezli çözümleme birlikte yer alır. Ayrıca pedagojik eleştirinin tanımlama, çözümleme, yorumlama basamakları yanı sıra ve göstergebilim çözümleme de bir arada kullanılmaktadır. Bu çalışmada, Gillian Rose’in görsel metodoloji çözümleme şeması detaylı olarak ele alınacak ve incelenecektir.
- 4 July 2025
- Published by Art-E Sanat Dergisi in Art-e Sanat Dergisi
- Vol. 18 (35) , 419-433
Open AccessGörsel Metodoloji Yöntemleriyle Sanat Eseri Çözümleme
Sanat eseri eleştirisinde ve çözümlenmesinde farklı yaklaşımlar ortaya koyulmuştur. Bütün yöntemler görsel üretimin kendisini, sanatçısını ve izleyicisini esas alarak eseri inceler ve çözümler. Anlatımcılık kuramı sanatçıyı, biçimcilik kuramı eserin kendisini ve duygusal etkileşim kuramı da izleyiciyi esas alır. Pedagojik eleştiri yöntemi sanat eserini tanımlama, çözümleme, yorumlama ve yargı basamakları ile analiz eder. Göstergebilim çözümleme yöntemi ise; sanat eserindeki göstergeleri tanımlar ve anlamlandırır. Her göstergenin düz anlamını, yan anlamını ve derin anlamını ortaya koyar. Ayrıca her gösterge, karşıt anlamına da gönderme yapar görüşünü de bir şema ile çözümler. Eğer eser bir kıssa ya da anlatı içeriyorsa eyleyenler şeması ve göstergebilimsel dörtgen şemaları ile de eserdeki göstergeleri çözümlemeye çalışır. Gillian Rose’in “Görsel Metodoloji” kitabında ortaya koyduğu görsel çözümleme şemasında ise hem sanatçı hem izleyici hem de eser merkezli çözümleme birlikte yer alır. Ayrıca pedagojik eleştirinin tanımlama, çözümleme, yorumlama basamakları yanı sıra ve göstergebilim çözümleme de bir arada kullanılmaktadır. Bu çalışmada, Gillian Rose’in görsel metodoloji çözümleme şeması detaylı olarak ele alınacak ve incelenecektir.
- Open Access
- 1 February 2025
- Published by Holistence Publications in JOURNAL OF ARTS
- Vol. 8 (1) , e2965
Avangart sanatta performatif bir çıkış noktası: John Cage ve Neo Dada
Neo Dada hareketi, müzik, dans, ses, eylem, performans, sahne sanatları ve gündelik yaşama ait farklı unsurları sanatın ifade biçimleri arasına dahil ederek sanatın sınırlarını genişletmiştir. Bu yaklaşım, sanatın yalnızca estetik bir üretim değil, aynı zamanda yaşamın kendisiyle iç içe geçen kolektif bir deneyim olduğunu vurgular. Hareketin öncü isimlerinden John Cage, müzik, sessizlik, rastlantısallık ve performans temelli çalışmalarıyla çağdaş sanatın kavramsal boyutuna önemli katkılar sunmuştur. 1952 yılında gerçekleştirdiği Tiyatro Parçası No:1 ile multimedya ve doğaçlama yöntemlerini sahneye taşıyan Cage, sanat ile yaşam arasındaki sınırları belirsizleştirerek avangard sanat anlayışına yeni bir yön kazandırmıştır. “4’33’’” adlı sessizlik temalı eseri ve Duchamp ile gerçekleştirdiği “Reunion” performansı, sanatın özünü günlük yaşamın akışı ve rastlantısal olaylar üzerinden kurgulayan radikal bir anlayışın göstergesidir. Bu bağlamda Cage’in çalışmaları, Neo Dada’nın performatif stratejilerinin en özgün örneklerini ortaya koyarak Happening, Fluxus, Kavramsal Sanat ve ArtePovera gibi akımlara öncülük etmiştir. Bu makale, Neo Dada hareketinin öncülerinden olan John Cage'in sanat anlayışını, performatif sanatın evrimini ve avangart sanatın gündelik yaşamla ilişkisini inceler. Cage, sanatın sınırsız bir ifade biçimi olması gerektiğini savunarak, geleneksel sınırları aşan bir sanat anlayışı geliştirmiştir. Özellikle Cage'in “Tiyatro Parçası No: 1” (1952) ve "4:33" (1952) gibi eserleri, sanatın sadece estetik bir ürün değil, aynı zamanda yaşamın içsel dinamiklerini ortaya koyan bir deneyim olduğunu vurgular. Cage, müzik, ses, dans, şiir ve gündelik seslerin birleşiminden oluşan eserlerinde, sanatın spontane, öngörülemez ve doğal bir süreç olması gerektiğini savunur. Bu çalışmalar, Neo Dada'nın "Happening" ve Fluxus gibi hareketlere olan etkisini gösterirken, sanatçının işlevini ve halkla ilişkisini sorgular. Neo Dada, yaşamın bir parçası olarak kabul edilen her türlü olayın sanata dönüştürülebileceğini öne sürer ve bu bağlamda sanatın izleyiciyle etkileşimini merkezine alır. Cage'in metodolojisi, sanat ile yaşam arasındaki sınırları yok ederek, sanatı daha dinamik ve erişilebilir bir hale getirmiştir.
- 1 February 2025
- Published by Holistence Publications in JOURNAL OF ARTS
- Vol. 8 (1) , e2965
Open AccessAvangart sanatta performatif bir çıkış noktası: John Cage ve Neo Dada
Neo Dada hareketi, müzik, dans, ses, eylem, performans, sahne sanatları ve gündelik yaşama ait farklı unsurları sanatın ifade biçimleri arasına dahil ederek sanatın sınırlarını genişletmiştir. Bu yaklaşım, sanatın yalnızca estetik bir üretim değil, aynı zamanda yaşamın kendisiyle iç içe geçen kolektif bir deneyim olduğunu vurgular. Hareketin öncü isimlerinden John Cage, müzik, sessizlik, rastlantısallık ve performans temelli çalışmalarıyla çağdaş sanatın kavramsal boyutuna önemli katkılar sunmuştur. 1952 yılında gerçekleştirdiği Tiyatro Parçası No:1 ile multimedya ve doğaçlama yöntemlerini sahneye taşıyan Cage, sanat ile yaşam arasındaki sınırları belirsizleştirerek avangard sanat anlayışına yeni bir yön kazandırmıştır. “4’33’’” adlı sessizlik temalı eseri ve Duchamp ile gerçekleştirdiği “Reunion” performansı, sanatın özünü günlük yaşamın akışı ve rastlantısal olaylar üzerinden kurgulayan radikal bir anlayışın göstergesidir. Bu bağlamda Cage’in çalışmaları, Neo Dada’nın performatif stratejilerinin en özgün örneklerini ortaya koyarak Happening, Fluxus, Kavramsal Sanat ve ArtePovera gibi akımlara öncülük etmiştir. Bu makale, Neo Dada hareketinin öncülerinden olan John Cage'in sanat anlayışını, performatif sanatın evrimini ve avangart sanatın gündelik yaşamla ilişkisini inceler. Cage, sanatın sınırsız bir ifade biçimi olması gerektiğini savunarak, geleneksel sınırları aşan bir sanat anlayışı geliştirmiştir. Özellikle Cage'in “Tiyatro Parçası No: 1” (1952) ve "4:33" (1952) gibi eserleri, sanatın sadece estetik bir ürün değil, aynı zamanda yaşamın içsel dinamiklerini ortaya koyan bir deneyim olduğunu vurgular. Cage, müzik, ses, dans, şiir ve gündelik seslerin birleşiminden oluşan eserlerinde, sanatın spontane, öngörülemez ve doğal bir süreç olması gerektiğini savunur. Bu çalışmalar, Neo Dada'nın "Happening" ve Fluxus gibi hareketlere olan etkisini gösterirken, sanatçının işlevini ve halkla ilişkisini sorgular. Neo Dada, yaşamın bir parçası olarak kabul edilen her türlü olayın sanata dönüştürülebileceğini öne sürer ve bu bağlamda sanatın izleyiciyle etkileşimini merkezine alır. Cage'in metodolojisi, sanat ile yaşam arasındaki sınırları yok ederek, sanatı daha dinamik ve erişilebilir bir hale getirmiştir.
- 18 December 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 1-12
Abdurrahman Eren Resimlerinde Çarklar ve Su Dolapları
- 18 December 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 1-12
Abdurrahman Eren Resimlerinde Çarklar ve Su Dolapları
- Open Access
- 18 December 2024
- Published by Academician Publishing
Plastik Sanatlar Alanında Resim Sanatçı Seçkileri-2
Abdurrahman Eren Resimlerinde Çarklar ve Su Dolapları Rasim SOYLU Fahrettin Geçen’in Eserlerinde Duygu, Teknik Birleşimiyle Oluşan Çeşitlilik Abdurrahman EREN Suluboya Sanatında Duygusal Bir İfade: Levent Akça Aslıhan ÖZGÜL Resim Sanatında Bir Yorum “Mehmetali Büyükparmaksız” Selcan KALIN “Sahne Tozu”, “Birgül Özçelikci Taşören” Nilgün ŞENER Nazime Duman Aslan’ın Eserlerinde Toplumsal İmgelerden Bireysel Anlatılara Yansımalar ve Sanatın Çok Yüzlü Tematik Katmanları Üzerine Perspektifler Simge ASLAN Çağdaş Türk Resim Sanatında Yaşar Çallı Banu DAVUN Neş’e Erdok’un Resimlerinde Yer Alan “Taşıtların” İç Mekân Kompozisyon Biçimleri Üzerine Bir İnceleme Sabriye ÖZTÜTÜNCÜ Kültür, Eğitim ve Sanat Üçgeninde Bir Akademisyen:“Yeşim Aydoğan” Arif Esen BAYKURT
- 18 December 2024
- Published by Academician Publishing
Open AccessPlastik Sanatlar Alanında Resim Sanatçı Seçkileri-2
Abdurrahman Eren Resimlerinde Çarklar ve Su Dolapları Rasim SOYLU Fahrettin Geçen’in Eserlerinde Duygu, Teknik Birleşimiyle Oluşan Çeşitlilik Abdurrahman EREN Suluboya Sanatında Duygusal Bir İfade: Levent Akça Aslıhan ÖZGÜL Resim Sanatında Bir Yorum “Mehmetali Büyükparmaksız” Selcan KALIN “Sahne Tozu”, “Birgül Özçelikci Taşören” Nilgün ŞENER Nazime Duman Aslan’ın Eserlerinde Toplumsal İmgelerden Bireysel Anlatılara Yansımalar ve Sanatın Çok Yüzlü Tematik Katmanları Üzerine Perspektifler Simge ASLAN Çağdaş Türk Resim Sanatında Yaşar Çallı Banu DAVUN Neş’e Erdok’un Resimlerinde Yer Alan “Taşıtların” İç Mekân Kompozisyon Biçimleri Üzerine Bir İnceleme Sabriye ÖZTÜTÜNCÜ Kültür, Eğitim ve Sanat Üçgeninde Bir Akademisyen:“Yeşim Aydoğan” Arif Esen BAYKURT
- 27 March 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 27-38
Fahrettin Geçen Portrelerinde Rembrandt Işığı Etkisi
Barok dönemi 17. Yüzyılda Avrupa sanatında yaşanmış önemli bir dönemdir. Özellikle Rembrandt gibi sanatçıların eserlerinde görülen lokal ışık koyu zemin üzerindeki figürleri ilgi merkezi olarak gösterir. Rönesans resmindeki desen ve çizgiselliğe karşın Barok resminde leke, ışık ve gölge ön plana çıkar. Figürlerin sınırlarını çizgi değil ışık ve gölge belirler. Bu üslup daha sonraki dönemlerde de görülmekle birlikte özelikle çağdaş resim sanatında hatta fotoğraf ve sinemada da kullanılmaktadır.Rembrandt ışığı, günümüz çağdaş Türk sanatına gönül veren ve akademisyen bir sanatçı olan Fahrettin Geçen resimlerinde özellikle de portre çalışmalarında da görülmektedir. Portrelerin ana hatlarını belirleyen ışık ve gölge yüz ifadelerindeki ekspresif anlatımı da güçlendirmektedir.Bu çalışmamızda Fahrettin Geçen resimlerinde görülen Rembrandt ışığı etkisi incelenecek ve bu resimler üzerindeki etkileri çözümlenecektir.
- 27 March 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 27-38
Fahrettin Geçen Portrelerinde Rembrandt Işığı Etkisi
Barok dönemi 17. Yüzyılda Avrupa sanatında yaşanmış önemli bir dönemdir. Özellikle Rembrandt gibi sanatçıların eserlerinde görülen lokal ışık koyu zemin üzerindeki figürleri ilgi merkezi olarak gösterir. Rönesans resmindeki desen ve çizgiselliğe karşın Barok resminde leke, ışık ve gölge ön plana çıkar. Figürlerin sınırlarını çizgi değil ışık ve gölge belirler. Bu üslup daha sonraki dönemlerde de görülmekle birlikte özelikle çağdaş resim sanatında hatta fotoğraf ve sinemada da kullanılmaktadır.Rembrandt ışığı, günümüz çağdaş Türk sanatına gönül veren ve akademisyen bir sanatçı olan Fahrettin Geçen resimlerinde özellikle de portre çalışmalarında da görülmektedir. Portrelerin ana hatlarını belirleyen ışık ve gölge yüz ifadelerindeki ekspresif anlatımı da güçlendirmektedir.Bu çalışmamızda Fahrettin Geçen resimlerinde görülen Rembrandt ışığı etkisi incelenecek ve bu resimler üzerindeki etkileri çözümlenecektir.
- 27 March 2024
- Published by Academician Publishing
Plastik Sanatlarda Kuramsal Bakış Açılarıyla Resim
Mimarinin Resim Sanatına Etkisi ve Eserlerinde Mimari Unsur Kullanan Sanatçı Örneklemleri Fahrettin GEÇEN Dila YILDIRIM Dijital Sanatta Oluşturulan Veri Tabanları ve Yapay Zeka Uygulamaları Ümit PARSIL Ahmet Göktuğ KILIÇ Fahrettin Geçen Portrelerinde Rembrandt Işığı Etkisi Rasim SOYLU Eserlerinde Taille - Douce Tekniğini Kullanan Sanatçılar Buse KIZILIRMAK ÇEKİNMEZ Müjde AYAN Batı Resim Sanatında Doğu Etkileri: Alfred Julıo Jensen Mural’ın Eserlerindeki Çin Sayı Sisteminin Etkisi Çağatay ATLI Erwin Panofsky’nin İkonoloji ve İkonografik Eleştiri Yöntemi Bağlamında Bir Sanatçı Örneği: Ümit Parsıl Ahmet Göktuğ KILIÇ Tazminat ve Meşrutiyet Dönemi’nde Resim Eğitimi Veren İlk Kurumlar Zeynep GÖNÜLAY ÇALIMLI Yeni Nesnelliğin Doğuşu I. Dünya Savaşı Eda ÖZ ÇELİKBAŞ Fatih YALI Primitif Sanatta Dışavurum ve Bilinçaltının Yaratıcılığı Mustafa HAYKIR Antoni Tapies’in Eserlerindeki Yumuşak Güç ve İdeolojik Söylem Özlem VARGÜN Tehachapi Kaliforniya Ceza İnfaz Kurumunda Benzersiz Bir Sanat Projesi Nurgül KELEŞ Soyut Sanatın Türk Resmine Yansımaları ve Adnan Çoker Örneği Mehmet Erkan TURAN Eserlerinde Geleneksel Formları Kullanan Türk Ressamları Banu DAVUN
- 27 March 2024
- Published by Academician Publishing
Plastik Sanatlarda Kuramsal Bakış Açılarıyla Resim
Mimarinin Resim Sanatına Etkisi ve Eserlerinde Mimari Unsur Kullanan Sanatçı Örneklemleri Fahrettin GEÇEN Dila YILDIRIM Dijital Sanatta Oluşturulan Veri Tabanları ve Yapay Zeka Uygulamaları Ümit PARSIL Ahmet Göktuğ KILIÇ Fahrettin Geçen Portrelerinde Rembrandt Işığı Etkisi Rasim SOYLU Eserlerinde Taille - Douce Tekniğini Kullanan Sanatçılar Buse KIZILIRMAK ÇEKİNMEZ Müjde AYAN Batı Resim Sanatında Doğu Etkileri: Alfred Julıo Jensen Mural’ın Eserlerindeki Çin Sayı Sisteminin Etkisi Çağatay ATLI Erwin Panofsky’nin İkonoloji ve İkonografik Eleştiri Yöntemi Bağlamında Bir Sanatçı Örneği: Ümit Parsıl Ahmet Göktuğ KILIÇ Tazminat ve Meşrutiyet Dönemi’nde Resim Eğitimi Veren İlk Kurumlar Zeynep GÖNÜLAY ÇALIMLI Yeni Nesnelliğin Doğuşu I. Dünya Savaşı Eda ÖZ ÇELİKBAŞ Fatih YALI Primitif Sanatta Dışavurum ve Bilinçaltının Yaratıcılığı Mustafa HAYKIR Antoni Tapies’in Eserlerindeki Yumuşak Güç ve İdeolojik Söylem Özlem VARGÜN Tehachapi Kaliforniya Ceza İnfaz Kurumunda Benzersiz Bir Sanat Projesi Nurgül KELEŞ Soyut Sanatın Türk Resmine Yansımaları ve Adnan Çoker Örneği Mehmet Erkan TURAN Eserlerinde Geleneksel Formları Kullanan Türk Ressamları Banu DAVUN
- 11 January 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 157-216
D Grubu
Çağdaş Türk resim sanatı tarihini incelediğimizde, Türk İslam sanatları içinde önemli bir yere sahip olan minyatür sanatının örneklerinin başlangıcına bakılacak olursa 15. yüzyılın başlarına kadar gitmek gerekmektedir (Geçen ve Kösem, 2019: 366) ve minyatürün 19. yüzyıla kadar etkinliğini de koruduğu görülmektedir. 18. yüzyılın başından itibaren yoğunlaşan batılılaşma hareketleri resim alanında da etkili olmuş, Osmanlı Devleti'ndeki ekonomik, sosyal ve siyasi gelişmeler ile resim sanatında da yenilik hareketleri görülmüştür. 19. yüzyılın başları tuval resmine geçişle başlamıştır. Bu dönemde eğitim almak için Avrupa'ya giden Türk ressamları bu gelişmeye öncülük etmişlerdir. Bu batılılaşma süreci içerisinde çağdaş Türk resminde D grubundan önce yer alan sanatsal faaliyetler bulunmaktadır. Bu faaliyetler arasında İlkel ressamların Türk resim sanatına katkıları, Sanayi-i Nefise Mektebi'nin açılması, 1914 kuşağı ressamlarının faaliyetleri, Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Derneği'nin kurulması sayılabilir. Kısa sürede gerçekleşen bu faaliyetler Türk resim sanatının gelişmesinde çok önemli bir yere sahip olmakla birlikte Batı sanatının sanat akımlarının gerisinde kalmıştır. 1933 yılında temelleri atılan D Grubu, Batı sanatı ile hızla bütünleşerek dönemin popüler sanat akımlarını Türkiye'ye taşımış ve ülkemizdeki çağdaş sanat akımlarını ve sanat görüşlerini yansıtmak için harekete geçmiştir. D Grubu, çağdaş Türk resminin en büyük kusurunun entelektüel yönü olduğunu savunmuş ve bu eksikliği gidermenin yollarını aramıştır. Bu bölümde ortaya çıktığı günden itibaren Türk resim sanatının modernleşmesinde kalıcı izler bırakan D Grubu'nun çağdaş Türk resim sanatına katkıları incelenmektedir. Tanzimat'la başlayan modernleşme ve yenilenme tarihsel bir dönüşüm olarak ne ifade ediyorsa, D Grubu'ndaki çağdaş Türk resmi için de o anlam ifade etmektedir. Avrupa'da aldıkları eğitim, duygu ve izlenimlerle yurda dönen Zeki Faik İzer, Zühdü Müridoğlu ve Cemal Tollu gibi yenilikçi sanatçılar, bulundukları sanat ortamında kübizm ve dışavurumculukla karşılaştılar. Ancak 1933 yılında sağduyu ile hareket edebilmek için D Grubu'nu kurdular. D Grubu'nun kurulmasıyla çağdaş Türk resminde yeni bir dönem başlamıştır. D Grubu dönemi dikkate alınmadan çağdaş Türk resminin modernleşme süreci tam olarak anlaşılamaz. Bu çalışmada D Grubu ressamlarının çağdaş Türk resim sanatının gelişimine katkılarının incelenmesi amaçlanmış ve literatür taraması yöntemiyle elde edilen veriler betimsel olarak bir araya getirilmiştir. When we examine the history of contemporary Turkish painting art, it is seen that the miniature art, which has an important place in Turkish Islamic arts, preserved its effectiveness until the 19th century. The westernization movements, which intensified since the beginning of the 18th century, were effective in the field of painting, and the economic, social and political developments in the Ottoman Empire and the innovation movements in the art of painting were also seen. It started with the transition to canvas painting at the beginning of the 19th century. During this period, Turkish painters who went to Europe to receive education pioneered this development. Within this westernization process, there are artistic activities that took place before the D group in contemporary Turkish painting. Among these activities, we can count the contributions of Primitive painters to Turkish painting art, the opening of the Sanayi-i Nefise School, the activities of the 1914 generation painters, the establishment of the Independent Painters and Sculptors Association. Although these activities, which took place in a short time, have a very important place for the development of Turkish painting art, they have lagged behind the art movements of Western art. Group D, which was founded in 1933, quickly integrated with Western art and brought the popular art movements of the period to Turkey and took action to reflect contemporary art movements and art views in our country. Group D argued that the greatest defect of contemporary Turkish painting is its intellectual aspect and sought ways to remedy this defect. In this section, the contributions of the D Group, which has left permanent traces in the modernization of Turkish painting art from the day it emerged, to the contemporary Turkish painting art are examined. What modernization and renewal, which started with the Tanzimat, mean as a historical transformation, is what it means for contemporary Turkish painting in Group D. Our young artists, who went to Europe to receive art education after 1926, were heavily...
- 11 January 2024
- Published by Academician Publishing
- p. 157-216
D Grubu
Çağdaş Türk resim sanatı tarihini incelediğimizde, Türk İslam sanatları içinde önemli bir yere sahip olan minyatür sanatının örneklerinin başlangıcına bakılacak olursa 15. yüzyılın başlarına kadar gitmek gerekmektedir (Geçen ve Kösem, 2019: 366) ve minyatürün 19. yüzyıla kadar etkinliğini de koruduğu görülmektedir. 18. yüzyılın başından itibaren yoğunlaşan batılılaşma hareketleri resim alanında da etkili olmuş, Osmanlı Devleti'ndeki ekonomik, sosyal ve siyasi gelişmeler ile resim sanatında da yenilik hareketleri görülmüştür. 19. yüzyılın başları tuval resmine geçişle başlamıştır. Bu dönemde eğitim almak için Avrupa'ya giden Türk ressamları bu gelişmeye öncülük etmişlerdir. Bu batılılaşma süreci içerisinde çağdaş Türk resminde D grubundan önce yer alan sanatsal faaliyetler bulunmaktadır. Bu faaliyetler arasında İlkel ressamların Türk resim sanatına katkıları, Sanayi-i Nefise Mektebi'nin açılması, 1914 kuşağı ressamlarının faaliyetleri, Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Derneği'nin kurulması sayılabilir. Kısa sürede gerçekleşen bu faaliyetler Türk resim sanatının gelişmesinde çok önemli bir yere sahip olmakla birlikte Batı sanatının sanat akımlarının gerisinde kalmıştır. 1933 yılında temelleri atılan D Grubu, Batı sanatı ile hızla bütünleşerek dönemin popüler sanat akımlarını Türkiye'ye taşımış ve ülkemizdeki çağdaş sanat akımlarını ve sanat görüşlerini yansıtmak için harekete geçmiştir. D Grubu, çağdaş Türk resminin en büyük kusurunun entelektüel yönü olduğunu savunmuş ve bu eksikliği gidermenin yollarını aramıştır. Bu bölümde ortaya çıktığı günden itibaren Türk resim sanatının modernleşmesinde kalıcı izler bırakan D Grubu'nun çağdaş Türk resim sanatına katkıları incelenmektedir. Tanzimat'la başlayan modernleşme ve yenilenme tarihsel bir dönüşüm olarak ne ifade ediyorsa, D Grubu'ndaki çağdaş Türk resmi için de o anlam ifade etmektedir. Avrupa'da aldıkları eğitim, duygu ve izlenimlerle yurda dönen Zeki Faik İzer, Zühdü Müridoğlu ve Cemal Tollu gibi yenilikçi sanatçılar, bulundukları sanat ortamında kübizm ve dışavurumculukla karşılaştılar. Ancak 1933 yılında sağduyu ile hareket edebilmek için D Grubu'nu kurdular. D Grubu'nun kurulmasıyla çağdaş Türk resminde yeni bir dönem başlamıştır. D Grubu dönemi dikkate alınmadan çağdaş Türk resminin modernleşme süreci tam olarak anlaşılamaz. Bu çalışmada D Grubu ressamlarının çağdaş Türk resim sanatının gelişimine katkılarının incelenmesi amaçlanmış ve literatür taraması yöntemiyle elde edilen veriler betimsel olarak bir araya getirilmiştir. When we examine the history of contemporary Turkish painting art, it is seen that the miniature art, which has an important place in Turkish Islamic arts, preserved its effectiveness until the 19th century. The westernization movements, which intensified since the beginning of the 18th century, were effective in the field of painting, and the economic, social and political developments in the Ottoman Empire and the innovation movements in the art of painting were also seen. It started with the transition to canvas painting at the beginning of the 19th century. During this period, Turkish painters who went to Europe to receive education pioneered this development. Within this westernization process, there are artistic activities that took place before the D group in contemporary Turkish painting. Among these activities, we can count the contributions of Primitive painters to Turkish painting art, the opening of the Sanayi-i Nefise School, the activities of the 1914 generation painters, the establishment of the Independent Painters and Sculptors Association. Although these activities, which took place in a short time, have a very important place for the development of Turkish painting art, they have lagged behind the art movements of Western art. Group D, which was founded in 1933, quickly integrated with Western art and brought the popular art movements of the period to Turkey and took action to reflect contemporary art movements and art views in our country. Group D argued that the greatest defect of contemporary Turkish painting is its intellectual aspect and sought ways to remedy this defect. In this section, the contributions of the D Group, which has left permanent traces in the modernization of Turkish painting art from the day it emerged, to the contemporary Turkish painting art are examined. What modernization and renewal, which started with the Tanzimat, mean as a historical transformation, is what it means for contemporary Turkish painting in Group D. Our young artists, who went to Europe to receive art education after 1926, were heavily...
- 11 January 2024
- Published by Academician Publishing
Çağdaş Türk Resim Sanatı ve Güncel Yaklaşımlar