Arzu Bayir Yeği̇n
Research Subjects
Arzu Bayir Yeği̇n has a total of 15 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Demet Yıldız Turgut
ANTALYA BATI AKDENİZ TARIMSAL ARAŞTIRMA ENSTİTÜSÜ MÜDÜRLÜĞÜ
4 shared publications - Haluk Tokgöz
Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü
4 shared publications - Muharrem Gölükcü
Batı Akdeniz Agricultural Research Institute
4 shared publications - Fatma Uysal Bayar
Batı Akdeniz Agricultural Research Institute
3 shared publications - Fırat Ayas
Yüreğir İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü
2 shared publications - Muslime Tanriseven
Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü
2 shared publications
Latest Publications
- Open Access
- 30 June 2025
- Published by Muhammet Dogan in Eurasian Journal of Biological and Chemical Sciences
- Vol. 8 (1) , 25-32
Interpretation of the antioxidant potential of Salix purpurea subsp. leucodermis and Salix caprea L. using Phyton
This study explores the medicinal potential of two willow species, Salix purpurea subsp. leucodermis Yalt. and Salix caprea L., with a particular focus on their antioxidant properties. Willows are well known for their therapeutic applications, largely attributed to their phenolic and flavonoid compounds, which exhibit significant bioactive potential. In this research, we quantified the total phenolic and flavonoid contents in different plant parts—leaves, bark, and twigs—collected from distinct habitats. Considering the results of total phenolic and flavonoid content, it was observed that DPPH radical scavenging activity is notably elevated in the bark and leaves of the species, particularly in the NGBT and Kızılcahamam regions. Antioxidant capacity was also assessed using computational analyses performed with Python, with the goal of comparing the species' efficacy and exploring habitat influence on phytochemical composition. The results revealed significant variations in phenolic and flavonoid concentrations across species and habitats, underscoring the role of environmental factors in shaping metabolite accumulation. These findings contribute to the growing body of knowledge on the phytochemical applications of willows and highlight their potential as natural sources of antioxidants.
- 30 June 2025
- Published by Muhammet Dogan in Eurasian Journal of Biological and Chemical Sciences
- Vol. 8 (1) , 25-32
Open AccessInterpretation of the antioxidant potential of Salix purpurea subsp. leucodermis and Salix caprea L. using Phyton
This study explores the medicinal potential of two willow species, Salix purpurea subsp. leucodermis Yalt. and Salix caprea L., with a particular focus on their antioxidant properties. Willows are well known for their therapeutic applications, largely attributed to their phenolic and flavonoid compounds, which exhibit significant bioactive potential. In this research, we quantified the total phenolic and flavonoid contents in different plant parts—leaves, bark, and twigs—collected from distinct habitats. Considering the results of total phenolic and flavonoid content, it was observed that DPPH radical scavenging activity is notably elevated in the bark and leaves of the species, particularly in the NGBT and Kızılcahamam regions. Antioxidant capacity was also assessed using computational analyses performed with Python, with the goal of comparing the species' efficacy and exploring habitat influence on phytochemical composition. The results revealed significant variations in phenolic and flavonoid concentrations across species and habitats, underscoring the role of environmental factors in shaping metabolite accumulation. These findings contribute to the growing body of knowledge on the phytochemical applications of willows and highlight their potential as natural sources of antioxidants.
- 26 November 2024
- Published by Ataturk Bahce Kulturleri Merkez Arastirma Enstitusu Mudurlugu in Bahçe
- Vol. 53 (2) , 61-70
Depolama Süresi ve Sıcaklığının Düşük Şekerli Turunç Kabuğu Marmelatının Fizikokimyasal ve Mikrobiyolojik Özelliklerine Etkisi
Bu çalışmada düşük şekerli turunç kabuğu marmelatının bazı fizikokimyasal ve mikrobiyolojik özellikleri üzerine depolama sıcaklığı ve süresinin etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Bu kapsamda şeker içeriği %30 azaltılmış ve yerine Steviol glikozit rebaudioside A (Reb A) ikame edilerek üretilmiş turunç kabuğu marmelatı iki farklı depolama sıcaklığında (5-6℃/22-24℃) 12 ay süre ile depolanmıştır. Depolama süresi boyunca suda çözünür kuru madde (SÇKM), pH, titrasyon asitliği (TA), su aktivitesi (aw) renk değerleri (L*, a*, b*, C* ve h°), 5-Hidroksimetilfurfural (HMF) ve toplam küf-maya analizleri gerçekleştirilmiştir. SÇKM değerleri 5-6℃ sıcaklıkta depolanan örneklerde artmış, 22-24℃’de depolanan örneklerde ise depolama sonunda başlangıca göre %1,20 azalmıştır. Depolama başlangıcında 3,86 olan pH değeri 5-6℃’depolama koşulunda 3,82’ye, 22-24℃ depolama koşulunda 3,83’e düşmüştür. Depolama sonunda su aktivitesi değerleri azalış gösterirken, titrasyon asitliği artış göstermiştir. Renk değerleri açısından incelendiğinde genel olarak depolama süresi boyunca marmelat örneklerinin L* ve hue açısı değerleri azalmış, a*, b* ve kroma değerleri artmıştır. HMF miktarı başlangıca göre depolama süresi boyunca artmış, bu artış 22-24℃’de depolama sıcaklığında 57,53 kat, 5-6℃ sıcaklıkta 11,97 kat olarak gerçekleşmiştir. Depolama süresi içerisinde düşük şekerli turunç kabuğu marmelatında küf ve maya gelişimi gözlenmemiştir. Sonuç olarak, şeker içeriği %30 düşürülmüş turunç kabuğu marmelatının incelenen kalite parametreleri açısından 12 ay süre ile 5-6℃’de muhafaza edilmesi tavsiye edilmektedir.
- 26 November 2024
- Published by Ataturk Bahce Kulturleri Merkez Arastirma Enstitusu Mudurlugu in Bahçe
- Vol. 53 (2) , 61-70
Depolama Süresi ve Sıcaklığının Düşük Şekerli Turunç Kabuğu Marmelatının Fizikokimyasal ve Mikrobiyolojik Özelliklerine Etkisi
Bu çalışmada düşük şekerli turunç kabuğu marmelatının bazı fizikokimyasal ve mikrobiyolojik özellikleri üzerine depolama sıcaklığı ve süresinin etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Bu kapsamda şeker içeriği %30 azaltılmış ve yerine Steviol glikozit rebaudioside A (Reb A) ikame edilerek üretilmiş turunç kabuğu marmelatı iki farklı depolama sıcaklığında (5-6℃/22-24℃) 12 ay süre ile depolanmıştır. Depolama süresi boyunca suda çözünür kuru madde (SÇKM), pH, titrasyon asitliği (TA), su aktivitesi (aw) renk değerleri (L*, a*, b*, C* ve h°), 5-Hidroksimetilfurfural (HMF) ve toplam küf-maya analizleri gerçekleştirilmiştir. SÇKM değerleri 5-6℃ sıcaklıkta depolanan örneklerde artmış, 22-24℃’de depolanan örneklerde ise depolama sonunda başlangıca göre %1,20 azalmıştır. Depolama başlangıcında 3,86 olan pH değeri 5-6℃’depolama koşulunda 3,82’ye, 22-24℃ depolama koşulunda 3,83’e düşmüştür. Depolama sonunda su aktivitesi değerleri azalış gösterirken, titrasyon asitliği artış göstermiştir. Renk değerleri açısından incelendiğinde genel olarak depolama süresi boyunca marmelat örneklerinin L* ve hue açısı değerleri azalmış, a*, b* ve kroma değerleri artmıştır. HMF miktarı başlangıca göre depolama süresi boyunca artmış, bu artış 22-24℃’de depolama sıcaklığında 57,53 kat, 5-6℃ sıcaklıkta 11,97 kat olarak gerçekleşmiştir. Depolama süresi içerisinde düşük şekerli turunç kabuğu marmelatında küf ve maya gelişimi gözlenmemiştir. Sonuç olarak, şeker içeriği %30 düşürülmüş turunç kabuğu marmelatının incelenen kalite parametreleri açısından 12 ay süre ile 5-6℃’de muhafaza edilmesi tavsiye edilmektedir.
- Open Access
- 29 October 2024
- Published by Bursa Uludag University in Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi
Kantaron Yağı Üretim Parametrelerinin Optimizasyonu
Tıbbi ve aromatik bitkiler, bunlardan üretilen ürünler ile bu ürünlerin kullanım alanları ve etkileri konusuna olan ilgi sürekli olarak artma eğilimindedir. Bu ürünlerden birisi de kantaron yağı olup birçok amaçla kullanımı oldukça yaygındır. Kantaron yağı üretiminde kaliteyi etkileyen birçok parametre bulunmaktadır. Bu çalışma kapsamında kantaron yağı üretiminde yer alan bitki/zeytinyağı oranı, maserasyon ortam ve süresi parametrelerinin optimize edilmesi amaçlanmıştır. Optimizasyon ürün kalitesinde belirleyici olan hiperisin, hiperforin, pseudohiperisin etken maddeleri ile birlikte serbest yağ asitliği ve peroksit sayısı verileri dikkate alınarak gerçekleştirilmiştir. Çalışma bulguları hiperforin, hiperisin ve pseudohiperisin etken madde miktarları açısından gölgede, %25 bitki oranı ve 30 günlük maserasyon süresinin en başarılı sonucu verdiğini göstermiştir. Ortalama değerlere göre gölgede üretilen örneklerde hiperforin, hiperisin ve pseudohiperisin miktarlarının sırasıyla 44.70 mg L-1, 0.104 mg L-1, 0.075 mg L-1, güneş altında üretime örneklerde ise yine aynı sıra ile 31.51 mg L-1, 0.079 mg L-1 ve 0.108 mg L-1 olarak tespit edilmiştir. Hiperforin (48.57 mg L-1), hiperisin (0.155 mg L-1) ve pseudohiperisin (0.162 mg/L) etken madde miktarları en yüksek %25 bitki oranında belirlenmiştir. Maserasyon sürelerine göre yapılan değerlendirmede de en yüksek hiperforin (69.30 mg/L), hiperisin (0.235 mg/L) ve pseudohiperisin (0.121 mg/L) etken maddeleri 30. gün örneklerinde tespit edilmiştir. Bu süreden sonra etken madde miktarlarında azalış olduğu görülmüştür.
- 29 October 2024
- Published by Bursa Uludag University in Bursa Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi
Open AccessKantaron Yağı Üretim Parametrelerinin Optimizasyonu
Tıbbi ve aromatik bitkiler, bunlardan üretilen ürünler ile bu ürünlerin kullanım alanları ve etkileri konusuna olan ilgi sürekli olarak artma eğilimindedir. Bu ürünlerden birisi de kantaron yağı olup birçok amaçla kullanımı oldukça yaygındır. Kantaron yağı üretiminde kaliteyi etkileyen birçok parametre bulunmaktadır. Bu çalışma kapsamında kantaron yağı üretiminde yer alan bitki/zeytinyağı oranı, maserasyon ortam ve süresi parametrelerinin optimize edilmesi amaçlanmıştır. Optimizasyon ürün kalitesinde belirleyici olan hiperisin, hiperforin, pseudohiperisin etken maddeleri ile birlikte serbest yağ asitliği ve peroksit sayısı verileri dikkate alınarak gerçekleştirilmiştir. Çalışma bulguları hiperforin, hiperisin ve pseudohiperisin etken madde miktarları açısından gölgede, %25 bitki oranı ve 30 günlük maserasyon süresinin en başarılı sonucu verdiğini göstermiştir. Ortalama değerlere göre gölgede üretilen örneklerde hiperforin, hiperisin ve pseudohiperisin miktarlarının sırasıyla 44.70 mg L-1, 0.104 mg L-1, 0.075 mg L-1, güneş altında üretime örneklerde ise yine aynı sıra ile 31.51 mg L-1, 0.079 mg L-1 ve 0.108 mg L-1 olarak tespit edilmiştir. Hiperforin (48.57 mg L-1), hiperisin (0.155 mg L-1) ve pseudohiperisin (0.162 mg/L) etken madde miktarları en yüksek %25 bitki oranında belirlenmiştir. Maserasyon sürelerine göre yapılan değerlendirmede de en yüksek hiperforin (69.30 mg/L), hiperisin (0.235 mg/L) ve pseudohiperisin (0.121 mg/L) etken maddeleri 30. gün örneklerinde tespit edilmiştir. Bu süreden sonra etken madde miktarlarında azalış olduğu görülmüştür.
- Open Access
- 15 August 2023
- Published by Association of Food Technology, Turkey in Gıda
- Vol. 48 (4) , 872-887
DÜŞÜK ŞEKERLİ TURUNÇ MARMELATI ÜRETİMİNDE REBAUDİOSİDE A KULLANIMININ ARAŞTIRILMASI
Bu çalışmada düşük şekerli turunç marmelatı üretiminde doğal tatlandırıcı olarak steviol glikozit Rebaudioside A (Reb A)’ nın kullanılabilirliğini ortaya koymak ve farklı formülasyonlarda üretilen marmelatların bazı kalite özelliklerini incelemek amaçlanmıştır. Bu kapsamda standart turunç marmelatı (kontrol) ve 15 farklı formülasyonda düşük şekerli turunç marmelatı üretilmiş ve bu ürünlerde fizikokimyasal ve duyusal analizler gerçekleştirilmiştir. Turunç marmelatlarının toplam kuru madde, suda çözünür kuru madde, pH ve titrasyon asitliği değerleri sırasıyla %44.11-78.30, 38.63-70.08 °Bx, 3.15-3.67 ve %0.09-0.28 olarak belirlenmiştir. Marmelat örneklerinde glikoz, fruktoz, sakkaroz, toplam şeker ve HMF içerikleri 20.35-20.61 g/100 g, 28.54-28.56 g/100 g, 20.70-20.75 g/100 g, 69.64-69.87 g/100 g ve 0.22-11.80 mg/kg aralığında bulunmuştur. Marmelat örneklerinin renk, lezzet, kıvam ve genel kabul edilebilirlik özelliklerini içeren duyusal analizleri hedonik test yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Genel kabul edilebilirlik açısından en fazla tercih edilen örneklerin suda çözünür kuru madde (SÇKM) içeriği % 25 azaltılmış 100 mg Reb A içeren marmelat, SÇKM’si %25 azaltılmış 150 mg Reb A içeren marmelat ve SÇKM’si %30 azaltılmış 100 mg Reb A içeren marmelat örnekleri olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak SÇKM içeriği %25 ve 30 oranında azaltılmış, tatlandırıcı olarak 100 ve 150 mg Reb A içeren marmelat örneklerinin gerek fizikokimyasal gerekse duyusal özellikler bakımından üstün özellikler gösterdiği belirlenmiştir.
- 15 August 2023
- Published by Association of Food Technology, Turkey in Gıda
- Vol. 48 (4) , 872-887
Open AccessDÜŞÜK ŞEKERLİ TURUNÇ MARMELATI ÜRETİMİNDE REBAUDİOSİDE A KULLANIMININ ARAŞTIRILMASI
Bu çalışmada düşük şekerli turunç marmelatı üretiminde doğal tatlandırıcı olarak steviol glikozit Rebaudioside A (Reb A)’ nın kullanılabilirliğini ortaya koymak ve farklı formülasyonlarda üretilen marmelatların bazı kalite özelliklerini incelemek amaçlanmıştır. Bu kapsamda standart turunç marmelatı (kontrol) ve 15 farklı formülasyonda düşük şekerli turunç marmelatı üretilmiş ve bu ürünlerde fizikokimyasal ve duyusal analizler gerçekleştirilmiştir. Turunç marmelatlarının toplam kuru madde, suda çözünür kuru madde, pH ve titrasyon asitliği değerleri sırasıyla %44.11-78.30, 38.63-70.08 °Bx, 3.15-3.67 ve %0.09-0.28 olarak belirlenmiştir. Marmelat örneklerinde glikoz, fruktoz, sakkaroz, toplam şeker ve HMF içerikleri 20.35-20.61 g/100 g, 28.54-28.56 g/100 g, 20.70-20.75 g/100 g, 69.64-69.87 g/100 g ve 0.22-11.80 mg/kg aralığında bulunmuştur. Marmelat örneklerinin renk, lezzet, kıvam ve genel kabul edilebilirlik özelliklerini içeren duyusal analizleri hedonik test yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Genel kabul edilebilirlik açısından en fazla tercih edilen örneklerin suda çözünür kuru madde (SÇKM) içeriği % 25 azaltılmış 100 mg Reb A içeren marmelat, SÇKM’si %25 azaltılmış 150 mg Reb A içeren marmelat ve SÇKM’si %30 azaltılmış 100 mg Reb A içeren marmelat örnekleri olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak SÇKM içeriği %25 ve 30 oranında azaltılmış, tatlandırıcı olarak 100 ve 150 mg Reb A içeren marmelat örneklerinin gerek fizikokimyasal gerekse duyusal özellikler bakımından üstün özellikler gösterdiği belirlenmiştir.
- 11 December 2020
- Published by Association of Food Technology, Turkey in Gıda
- Vol. 46 (1) , 216-228
PHYSICO-CHEMICAL AND ANTIOXIDANT PROPERTIES OF TRADITIONAL CITRUS PEEL JAMS SOME QUALITY CHARACTERISTICS OF CITRUS PEEL JAMS
Bu çalışmada, turunç (Citrus aurantium), bergamot (Citrus bergamia) ve altıntop (Citrus paradisi) kabukları ve bunlardan geleneksel olarak üretilen reçellerin fiziko-kimyasal ve antioksidan özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Turunçgil kabuk reçellerinin toplam kuru madde, suda çözünür kuru madde, pH ve titrasyon asitliği değerleri sırasıyla 78.23 – 80.01 g/100 g, 70.15 - 70.87 °Bx, 3.36 - 3.49 ve %0.26 – 0.27 arasında belirlenmiştir. Turunçgil kabuk reçellerinin toplam fenolik madde miktarları 22.38 - 38.21 mg GAE/100 g, toplam flavonoid miktarları ise 2.45 - 6.30 mg CE/100 olarak tespit edilmiştir. Kabukların reçele işlenmesi ile askorbik asit içeriği %82.47 - 84.50 oranında azalarak 13.91 - 16.43 mg/100 g olarak belirlenmiştir. En yüksek toplam fenolik madde miktarı altıntop kabuğu reçelinde bulunmuştur. Turunç kabuğu reçelinin ise en yüksek toplam flavonoid ve askorbik asit içeriğine sahip olduğu belirlenmiştir. Reçel prosesi ile birlikte DPPH radikali süpürme aktivitesi önemli oranda düşmüştür.
- 11 December 2020
- Published by Association of Food Technology, Turkey in Gıda
- Vol. 46 (1) , 216-228
PHYSICO-CHEMICAL AND ANTIOXIDANT PROPERTIES OF TRADITIONAL CITRUS PEEL JAMS SOME QUALITY CHARACTERISTICS OF CITRUS PEEL JAMS
Bu çalışmada, turunç (Citrus aurantium), bergamot (Citrus bergamia) ve altıntop (Citrus paradisi) kabukları ve bunlardan geleneksel olarak üretilen reçellerin fiziko-kimyasal ve antioksidan özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Turunçgil kabuk reçellerinin toplam kuru madde, suda çözünür kuru madde, pH ve titrasyon asitliği değerleri sırasıyla 78.23 – 80.01 g/100 g, 70.15 - 70.87 °Bx, 3.36 - 3.49 ve %0.26 – 0.27 arasında belirlenmiştir. Turunçgil kabuk reçellerinin toplam fenolik madde miktarları 22.38 - 38.21 mg GAE/100 g, toplam flavonoid miktarları ise 2.45 - 6.30 mg CE/100 olarak tespit edilmiştir. Kabukların reçele işlenmesi ile askorbik asit içeriği %82.47 - 84.50 oranında azalarak 13.91 - 16.43 mg/100 g olarak belirlenmiştir. En yüksek toplam fenolik madde miktarı altıntop kabuğu reçelinde bulunmuştur. Turunç kabuğu reçelinin ise en yüksek toplam flavonoid ve askorbik asit içeriğine sahip olduğu belirlenmiştir. Reçel prosesi ile birlikte DPPH radikali süpürme aktivitesi önemli oranda düşmüştür.
- Open Access
- 26 August 2020
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 24 (2) , 464-473
Batı Akdeniz Bölgesi Crataegus spp. Taksonlarında Fenolik/ Flavonoit Madde Miktarları, Antioksidan ve Antimikrobiyal Aktivite Değerleri
Crataegus cinsine ait taksonlar antioksidan, antimikrobiyal ve kardiyovasküler etkileriyle tıbbi önem taşımaktadır. Bu çalışma ile Antalya, Isparta ve Burdur illerinde yayılış gösteren Crataegus taksonlarının bazı tıbbi özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmış ve fenolik/ flavonoit madde miktarları, antioksidan ve antimikrobiyal aktivite etkileri, fenolik bileşen (viteksin, hiperosit, rutin, kuersetin, kamferol, kumuronin klorit) içerikleri belirlenmiştir. Toplam fenolik madde, toplam flavonoit miktarı ve antioksidan aktivite için en yüksek değerler, C. x sinaica bahar dönemi yapraklarında kuru ağırlıkta sırasıyla 88.82 mg g-1, 45.40 mg g-1 ve %85 olmuştur. Fenolik içerik bakımından çiçeklerde; C. monogyna (Yemişen) ve C. orientalis (Alıç), yaprak ve meyvelerde ise C. monogyna (Yemişen) ve C. x sinaica (Çöl Alıcı) öne çıkmış, hiperosit tüm örneklerde baskın bileşen olurken, kuersetin miktarı çiçeklerde, rutin miktarı yapraklarda daha yüksek bulunmuştur. Antioksidan ve antimikrobiyal aktivite analizleri de genel olarak fenolik içeriğe paralel olmuştur. Sonuçlar tıbbi etki bakımından yaprakların çiçek döneminde toplanmasının daha uygun olduğunu göstermiştir. Çalışma bölgede doğal yayılış gösteren Crataegus taksonları ve tıbbi kullanım potansiyelleri açısından temel bir araştırma niteliğinde olmuştur.
- 26 August 2020
- Published by SDU Journal of Natural and Applied Sciences in SDÜ Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
- Vol. 24 (2) , 464-473
Open AccessBatı Akdeniz Bölgesi Crataegus spp. Taksonlarında Fenolik/ Flavonoit Madde Miktarları, Antioksidan ve Antimikrobiyal Aktivite Değerleri
Crataegus cinsine ait taksonlar antioksidan, antimikrobiyal ve kardiyovasküler etkileriyle tıbbi önem taşımaktadır. Bu çalışma ile Antalya, Isparta ve Burdur illerinde yayılış gösteren Crataegus taksonlarının bazı tıbbi özelliklerinin belirlenmesi amaçlanmış ve fenolik/ flavonoit madde miktarları, antioksidan ve antimikrobiyal aktivite etkileri, fenolik bileşen (viteksin, hiperosit, rutin, kuersetin, kamferol, kumuronin klorit) içerikleri belirlenmiştir. Toplam fenolik madde, toplam flavonoit miktarı ve antioksidan aktivite için en yüksek değerler, C. x sinaica bahar dönemi yapraklarında kuru ağırlıkta sırasıyla 88.82 mg g-1, 45.40 mg g-1 ve %85 olmuştur. Fenolik içerik bakımından çiçeklerde; C. monogyna (Yemişen) ve C. orientalis (Alıç), yaprak ve meyvelerde ise C. monogyna (Yemişen) ve C. x sinaica (Çöl Alıcı) öne çıkmış, hiperosit tüm örneklerde baskın bileşen olurken, kuersetin miktarı çiçeklerde, rutin miktarı yapraklarda daha yüksek bulunmuştur. Antioksidan ve antimikrobiyal aktivite analizleri de genel olarak fenolik içeriğe paralel olmuştur. Sonuçlar tıbbi etki bakımından yaprakların çiçek döneminde toplanmasının daha uygun olduğunu göstermiştir. Çalışma bölgede doğal yayılış gösteren Crataegus taksonları ve tıbbi kullanım potansiyelleri açısından temel bir araştırma niteliğinde olmuştur.
- 1 June 2020
- Published by Nevsehir Bilim ve Teknoloji Dergisi in Nevşehir Bilim ve Teknoloji Dergisi
- Vol. 9 (1) , 63-72
Batı Akdeniz Bölgesi Crataegus L. Taksonlarının Bazı Morfolojik ve Biyokimyasal Özellikleri
Yaygın olarak ‘alıçlar’ ismiyle bilinen Crataegus L. cinsi, birçok üyesi süs bitkisi ve gıda ürünü olarak kullanılan Rosaceae Juss familyasının bir üyesi olup, yaprak döken dikenli ağaç ve çalılardan oluşmaktadır. Cinse ait taksonlar meyve ağacı ve peyzaj amaçlı kullanıma ek olarak tıbbi amaçla da kullanılmaktadır. Bu çalışmada Antalya- Isparta ve Burdur illerinde doğal yayılış gösteren Crataegus taksonları, doğada bolluk ve gençleşme durumları, lokasyon özellikleri, standart toprak analizleri, bazı morfolojik ve biyokimyasal ölçüm sonuçları; çiçek çapı (mm) ve kümedeki sayısı (adet), yaprak eni (mm), boyu (mm) ve rengi (L, a, b, c, H°), meyve eni (mm), boyu (mm), rengi (L, a, b, c, H°), ağırlığı (g), suda çözünen kuru madde (%), pH, toplam asitlik (%), nem (%), kül (%), tohum sayısı (adet) ve tohum ağırlığı (g) değerleri belirlenmiştir. Doğada bolluk bakımından C. monogyna var. monogyna Jacq ve C. orentalis subsp. orientalis Pall. Ex M. Bieb. (Sarı meyveli), gençleşme bakımından ise C. azarolus L. taksonları ön plana çıkmıştır. Ölçüm ve analiz sonuçları taksonlar ve genotipler bazında değişiklikler göstermiş, meyve büyüklüğü C. orentalis subsp. orientalis Pall. Ex M. Bieb. ve C. azarolus var. azarolus L. taksonlarında daha iri bulunmuştur. Crataegus taksonlarının daha etkin değerlendirilmesi ile sürdürülebilir şekilde korunmasının mümkün olabileceği düşünülmektedir.
- 1 June 2020
- Published by Nevsehir Bilim ve Teknoloji Dergisi in Nevşehir Bilim ve Teknoloji Dergisi
- Vol. 9 (1) , 63-72
Batı Akdeniz Bölgesi Crataegus L. Taksonlarının Bazı Morfolojik ve Biyokimyasal Özellikleri
Yaygın olarak ‘alıçlar’ ismiyle bilinen Crataegus L. cinsi, birçok üyesi süs bitkisi ve gıda ürünü olarak kullanılan Rosaceae Juss familyasının bir üyesi olup, yaprak döken dikenli ağaç ve çalılardan oluşmaktadır. Cinse ait taksonlar meyve ağacı ve peyzaj amaçlı kullanıma ek olarak tıbbi amaçla da kullanılmaktadır. Bu çalışmada Antalya- Isparta ve Burdur illerinde doğal yayılış gösteren Crataegus taksonları, doğada bolluk ve gençleşme durumları, lokasyon özellikleri, standart toprak analizleri, bazı morfolojik ve biyokimyasal ölçüm sonuçları; çiçek çapı (mm) ve kümedeki sayısı (adet), yaprak eni (mm), boyu (mm) ve rengi (L, a, b, c, H°), meyve eni (mm), boyu (mm), rengi (L, a, b, c, H°), ağırlığı (g), suda çözünen kuru madde (%), pH, toplam asitlik (%), nem (%), kül (%), tohum sayısı (adet) ve tohum ağırlığı (g) değerleri belirlenmiştir. Doğada bolluk bakımından C. monogyna var. monogyna Jacq ve C. orentalis subsp. orientalis Pall. Ex M. Bieb. (Sarı meyveli), gençleşme bakımından ise C. azarolus L. taksonları ön plana çıkmıştır. Ölçüm ve analiz sonuçları taksonlar ve genotipler bazında değişiklikler göstermiş, meyve büyüklüğü C. orentalis subsp. orientalis Pall. Ex M. Bieb. ve C. azarolus var. azarolus L. taksonlarında daha iri bulunmuştur. Crataegus taksonlarının daha etkin değerlendirilmesi ile sürdürülebilir şekilde korunmasının mümkün olabileceği düşünülmektedir.
- Open Access
- 23 December 2019
- Published by Harran Tarim ve Gida Dergisi in Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi
- Vol. 23 (4) , 477-488
Kamkat Tozunun Fizikokimyasal Özellikleri Üzerine Kurutma Uygulamalarının Etkisi
Bu çalışmada farklı kurutma uygulamalarının kamkat tozlarının fizikokimyasal özelliklerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Püre haline getirilmiş kamkat meyveleri %10 maltodekstrin ilaveli ve maltodekstrinsiz olmak üzere sıcak hava kurutma (SHK) ve dondurarak kurutma (DK) yöntemi ile kurutulmuş ve toz haline getirilmiştir. Elde edilen kamkat tozlarında nem içeriği, su aktivitesi, renk değerleri, ıslanabilirlik, çözünürlük, yığın yoğunluğu, sıkıştırılmış yoğunluk, akabilirlik ve yapışkanlık özellikleri belirlenmiştir. En düşük nem içeriği (%10.32) ve su aktivitesi değeri (0.106) maltodekstrin ilaveli dondurarak kurutma yöntemi ile elde edilen örnekte belirlenmiştir. Sıcak hava ile kurutulan örneklerin taze meyve püresinin renk değerlerine en yakın özellikte olduğu tespit edilmiştir. Örneklerin ıslanabilirlik ve çözünürlük süreleri sırasıyla 196-450 s ve 230-414 s olarak belirlenmiştir. Kamkat tozlarının yığın ve sıkıştırılmış yoğunluk değerleri sırasıyla 0.27-0.70 g ml-1 ve 0.39-0.77 g ml-1 olup, en yüksek değerler sıcak hava ile kurutulan örneklerde tespit edilmiştir. Maltodekstrin ilaveli sıcak hava kurutma yöntemi ile elde edilen toz örneğinin çok iyi akabilirlik ve düşük yapışkanlık özelliği gösterdiği belirlenmiştir.
- 23 December 2019
- Published by Harran Tarim ve Gida Dergisi in Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi
- Vol. 23 (4) , 477-488
Open AccessKamkat Tozunun Fizikokimyasal Özellikleri Üzerine Kurutma Uygulamalarının Etkisi
Bu çalışmada farklı kurutma uygulamalarının kamkat tozlarının fizikokimyasal özelliklerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Püre haline getirilmiş kamkat meyveleri %10 maltodekstrin ilaveli ve maltodekstrinsiz olmak üzere sıcak hava kurutma (SHK) ve dondurarak kurutma (DK) yöntemi ile kurutulmuş ve toz haline getirilmiştir. Elde edilen kamkat tozlarında nem içeriği, su aktivitesi, renk değerleri, ıslanabilirlik, çözünürlük, yığın yoğunluğu, sıkıştırılmış yoğunluk, akabilirlik ve yapışkanlık özellikleri belirlenmiştir. En düşük nem içeriği (%10.32) ve su aktivitesi değeri (0.106) maltodekstrin ilaveli dondurarak kurutma yöntemi ile elde edilen örnekte belirlenmiştir. Sıcak hava ile kurutulan örneklerin taze meyve püresinin renk değerlerine en yakın özellikte olduğu tespit edilmiştir. Örneklerin ıslanabilirlik ve çözünürlük süreleri sırasıyla 196-450 s ve 230-414 s olarak belirlenmiştir. Kamkat tozlarının yığın ve sıkıştırılmış yoğunluk değerleri sırasıyla 0.27-0.70 g ml-1 ve 0.39-0.77 g ml-1 olup, en yüksek değerler sıcak hava ile kurutulan örneklerde tespit edilmiştir. Maltodekstrin ilaveli sıcak hava kurutma yöntemi ile elde edilen toz örneğinin çok iyi akabilirlik ve düşük yapışkanlık özelliği gösterdiği belirlenmiştir.