SKSema Koçaşli

Sema Koçaşli

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Sema Koçaşli has a total of 77 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Effects of music during endoscopy on pain, anxiety and vital signs: a randomized controlled study

    by Serife Naz Bozkurt, Sema Kocasli

    The aim of this study was to the effects of music during the endoscopy procedure on anxiety, pain and vital signs. This study was conducted as a randomized


  • Open Access

    Türkiye’de Ortopedi ve Travmatoloji Ameliyatı Geçiren Hastaların Memnuniyetlerine İlişkin Yapılan Lisansüstü Tezlerin İncelenmesi

    by Sema Koçaşlı, Cemile Nida Kayış

    Amaç: Bu çalışma, Türkiye’de ortopedi ve travmatoloji ameliyatı geçiren hastaların memnuniyetine ilişkin yapılan lisansüstü tezleri sistematik bir şekilde inceleyerek mevcut literatürdeki eğilimleri, yöntemsel yaklaşımları ve temel bulguları ortaya koymayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Bu sistematik derlemede, Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi’nde kayıtlı olan lisansüstü tezler Ağustos-Eylül 2024 tarihleri arasında “hemşire”, “ortopedi”, “hasta memnuniyeti” anahtar kelimesiyle taranmıştır. Yayınlanma yılı kriter olarak alınmamıştır. Tarama sonucunda veri tabanına kayıtlı 62 lisansüstü teze ulaşılmış, araştırma kriterlerini karşılayan 23 tez araştırmaya dahil edilmiştir. Araştırmaya dahil edilen tezler, veri toplama yöntemleri, çalışma grupları, anabilim dalları ve türlerine göre detaylı olarak incelenmiştir. Bulgular: Ortopedik ameliyatlar ve hasta memnuniyeti konusuyla ilgili hemşirelik alanında yapılan tezlerin 2014 yılında yapılmaya başlandığı tespit edilmiştir. Araştırmaya dahil edilen tezlerin 21’i yüksek lisans, 2’si doktora tezidir. Bu tezlerin 14’ü tanımlayıcı, 3’ü randomize kontrollü olup 5 tanesi de deneysel ve yarı deneysel çalışmalardan oluşmaktadır. Tezlerin 4.407 kişilik örneklem gruplarında ve ortopedi hastalarıyla gerçekleştirildiği saptanmıştır. Sonuç: İncelenen tezlerin çoğunlukla tanımlayıcı nitelikte olduğu, deneysel çalışmaların ise sınırlı sayıda bulunduğu tespit edilmiştir. Hemşirelerin hasta gereksinimlerine öncelik vererek iletişim odaklı, eğitici ve tedavi edici yaklaşımlarının hasta memnuniyetini artırdığı tespit edilmiştir. Gelecekte bu alanda yapılacak deneysel çalışmaların, literatüre önemli katkılar sağlayacağı öngörülmektedir.

  • The Relationship Between Sleep Quality and the Risk of Medication Errors in Nurses Working in Surgical Wards: A Multicenter Study

    by Tuğçe Aksel Demir, Sema Koçaşli

    Aim: Determination of the relationship between sleep quality and the risk of medication errors in nurses working in surgical services. Methods: This multicenter, descriptive and correlational study was conducted with 192 nurses working in surgical wards of all training and research hospitals in Ankara, the capital of Türkiye, between January and December 2023. Data were collected using the “Nurse Information Form,” “Pittsburgh Sleep Quality Index,” “Epworth Sleepiness Scale,” and “Medication Administration Error Scale.” The suitability of numerical variables for normal distribution was examined graphically and with the Shapiro–Wilk test. Additionally, Mann–Whitney test, Kruskal–Wallis, Bonferroni, and Spearman's Rank Correlation Coefficient tests were used in the analyses. The STROBE checklist was followed in writing the study. Results: The median age of nurses was 27.0 (IQR = 8.0) years, and 38.5% were in the 21–25 age group. Among the nurses, 81.3% stated that they had sleep problems due to working hours, and 44.3% stated that they made medication errors due to insomnia. The nurses' Pittsburgh Sleep Quality Index total score median was 12.00 (IQR = 9.00), Epworth Sleepiness Scale score was 11.00 (IQR = 8.75), and Medication Administration Error Scale score was 85.00 (IQR = 25.75). No statistically significant relationship was found between nurses' Epworth Sleepiness Scale and Medication Administration Error Scale scores ( r s = 0.042; p = 0.565). A statistically significant low‐level relationship was found between the nurses' Epworth Sleepiness Scale score and the total Pittsburgh Sleep Quality Index score ( r s = 0.387; p < 0.001). Statistically significant weak and very weak relationships were found between Medication Administration Error Scale and subjective sleep quality, sleeping pill use, and daytime dysfunction ( p < 0.05). Conclusion: The study found that nurses had poor sleep quality and daytime sleepiness. It was determined that nurses with sleep problems were at a higher risk of making medication errors. Public Contribution: Based on these results, it is recommended that nurses' working hours be planned to support their sleep patterns, and nurses be provided with adequate rest time during shift work hours. Additionally, nurses should be educated about sleep hygiene and the effects of sleep disorders, and more research should be conducted to understand the causes of medication errors and develop preventive strategies. Relevance to Clinical Practice: The basic principle of healthcare is to “do no harm.” Among healthcare professionals, nurses have great responsibility in preventing medical errors. However, the excessive workload, high number of patients under their care, and working in a day‐night shift system lead to fatigue and sleep deprivation. Sleep problems increases their tendency to make mistakes. This study aims to contribute evidence to the literature on the impact of sleep problems on medication errors.


  • Open Access

    Yoğun Bakım Hemşirelerinin Eksternal Ventriküler Drenaj Bakımına İlişkin Bilgi Düzeyleri: Yarı Deneysel Bir Çalışma

    by Sema Koçaşlı, Cemile Nida Kayış, Şenay Gökdemir

    Öz Amaç Bu çalışma, yoğun bakımda çalışan hemşirelere verilen eksternal ventriküler drenaj bakımına ilişkin eğitimin hemşirelerin bilgi düzeylerine etkisini belirlemek amacıyla gerçekleştirildi. Yöntem Bu çalışma ön test-son test kontrol gruplu yarı deneysel bir çalışmadır. Bir üniversite hastanesinin Anesteziyoloji ve Reanimasyon Yoğun Bakım Ünitesinde çalışan 45 hemşire ile 01.08.2024-07.09.2024 tarihleri arasında çalışma tamamlanmıştır. Araştırmanın verileri, Kişisel Bilgi Formu, Ön Test-Son Test ve Kalıcılık Testi Soru Formu kullanılarak toplanmıştır. Ön test uygulandıktan sonra hemşirelere Amerikan Nörobilim Hemşireleri Derneği'nin EVD bakım kılavuzlarına uygun eğitim verilmiştir. Ardından son test ve kalıcılık testi yapılmıştır. Bulgular Hemşirelerin yaş ortalaması 28,89 ± 4,89’dır ve %68,9’unun kadın olduğu tespit edildi. Hemşirelerin %64,4’ünün EVD ile ilgili herhangi bir eğitim almadığı; eğitim alanların ise %82,2’sinin aldığı eğitimi yeterli bulmadığı saptandı. Hemşirelerin %48,9’unun EVD’li hasta bakımında kendini yetersiz hissettiği tespit edildi. Hemşirelerin ön test, son test ve kalıcılık testi başarı puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlılık saptandı (p 0,05). Sonuç EVD bakımına ilişkin verilen eğitimin hemşirelerin bilgi düzeylerini arttırdığı saptanmıştır. EVD bakımının etkin yönetimi ve olası komplikasyonların önlenmesi için, hemşirelerin bilgi ve becerilerini güncel tutacak eğitim programlarının yaygınlaştırılması önemlidir. Anahtar Kelimeler: eksternal ventriküler drenaj, eğitim, hemşirelik bakımı


  • Open Access

    Yanıklı Hastalarda Prosedürel Ağrı ve Kaygı Yönetiminde Bir Yaklaşım: Aromaterapi

    by Ayten Akkaya, Sema Koçaşlı

    Dünyada oldukça sık görülen yanık yaralanmaları, tüm organizmayı etkileyen, uzun süreli ve kapsamlı tedavi ve hastanede yatış gerektiren, oluşturdukları morbidite ve mortalite nedeni ile kişiler ve toplumlar için ciddi sorun oluşturan akut travmalardır. Yanıklı hastalarda yaralanmadan kaynaklanan ağrının yanı sıra tedavi amacıyla uygulanan prosedürel işlemler de ağrının şiddetini artırmaktadır. Tıp ve teknoloji alanında yaşanan gelişmelere rağmen yanık ağrısı tam olarak giderilememekte ve hastalar prosedürel işlemler sırasında orta ila şiddetli derecelerde ağrı yaşamaktadırlar. Tedavi amacıyla uygulanan pansuman değişimi, cerrahi debridman, eksizyon, eskaratomi ve yara bakımı gibi işlemler ağrının şiddetini artırmaktadır. Hastaların tedavi ve bakım girişimleri sırasındaki ağrı deneyimleri ve ağrı yaşama korkusu, farklı düzeylerde kaygıya neden olmakta, kaygı ise ağrı toleransını düşürerek ağrı algısını daha da artırmaktadır. Ağrı ve kaygının kontrol edilememesi hastaların birçok fizyolojik ve psikososyal sorunlar yaşamasına neden olmaktadır. Yanıklı hastalarda ağrı ve kaygı yönetiminde farmakolojik yöntemlerle birlikte farmakolojik olmayan yöntemler de kullanılmaktadır. Farmakolojik olmayan yöntemlerden biri de aromaterapidir. Bu derlemede yanıklı hastalarda prosedürel ağrı ve kaygı yönetimindeki bir yaklaşım olan aromaterapi uygulamalarının etkinliğini değerlendiren yarı deneysel veya deneysel araştırmalar incelenmiştir.


  • Transtibial Amputasyon Uygulanan Bir Hastada Roy Adaptasyon Modeli’ne Göre Hemşirelik Yaklaşımı

    by Gülşah Kayserilioğlu, Sema Koçaşlı, Gülay Yazıcı

    Amaç: Transtibial amputasyon sonrası, hasta ve yakınlarının yeni duruma uyumları fiziksel ve psikososyal yönden oldukça zordur. Hastaların, değişen yaşantılarına uyum sürecinin başarısı etkin multidisipliner yaklaşımla mümkündür. Multidisipliner yaklaşımın vazgeçilmez parçası olan hemşirelik bakımı için Roy Adaptasyon Modeli (RAM) alt ekstremite ampute hastalarda kullanılacak uygun modellerden biridir. Bu modele göre, hemşire; hasta bireyde fizyolojik, benlik kavramı, rol fonksiyonu ve karşılıklı bağlılık alanında uyumsuz davranışları ve neden olan uyaranları saptar, bu doğrultuda hemşirelik girişimlerini planlayarak uygular ve hasta çıktılarını değerlendirir. Bu makalede; Roy Adaptasyon Modeli temel alınarak transtibial amputasyon cerrahisi geçirmiş bir olguda hemşirelik süreci aşamaları incelenmiştir. Klinisyen hemşirelerin, hasta bakımında Roy Adaptasyon Modeli kullanımına ilişkin bilgi, beceri ve tutumlarının desteklenmesi ile hemşirelik bakımında model kullanımının örneklendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya ait veriler, kurum ve hasta izinleri alınarak toplanmıştır. 62 yaşındaki kadın hastaya periferik arter hastalığı tanısı ile sol transtibial amputasyon uygulanmıştır. Post-op 2.gününe kadar Kalp Damar Cerrahi Yoğun Bakım Ünitesi’nde takip edilmiş olup sonrasında ortopedi servisinde izlenmiştir. Roy Adaptasyon Modeli’ne göre veriler hastanın ifadeleri, hasta dosyası, hasta değerlendirme formları kullanılarak toplanmıştır. Kuzey Amerika Uluslararası Hemşirelik Tanıları Derneği (North American Nursing Diagnosis Association-NANDA) ve Hemşirelik Girişimleri Sınıflandırması (Nursing Interventıons Classificatıon-NIC) kullanılarak hemşirelik tanıları planlanmış, uygulanmış ve değerlendirilmiştir. Bulgular: Verilerin değerlendirilmesi sonucunda; Roy’un Adaptasyon Modeli’ne göre fizyolojik alana ilişkin" yeterli besin alımının sürdürülmesinde "Konstipasyon”, aktivite / dinlenme dengesinin sürdürülmesi alanında “Aktivite İntoleransı”, korunmada “Düşme Riski”, duyular alanında “Ağrı ve deri bütünlüğünde bozulma”, ben/benlik kavramına ilişkin alanda “Anksiyete” ve “Beden İmajında Değişim”, rol fonksiyon alanında “Rol Performansında Etkisizlik” ve karşılıklı bağlılık alanında “Sosyal İzolasyon” hemşirelik tanılarıyla hemşirelik girişimleri planlanarak uygulama yapılmıştır. Hemşirelik girişimleri hasta ifadeleri ve ölçeklerle değerlendirilmiştir. Sonuç: Amputasyon hastalarında uzuv kaybı ciddi bir yas sürecine neden olurken hastaların fiziksel ve psikososyal değişime uyumlarını kolaylaştırma için sağlık gereksinimlerinin belirlenmesi önemlidir. Olgu sunumunda Roy Adaptasyon Modeli’ne göre hastanın değerlendirilmesi bütüncül yaklaşım ile sağlık gereksinimlerinin belirlenmesi, hemşirelik girişimlerinin planlanması, uygulanması ve değerlendirilmesi kanıta dayalı hemşirelik uygulamaları yönünden önemli olduğu görülmüştür. Bu nedenle klinisyen hemşirelerin uygulamada RAM kullanabilmeleri bütüncül bakımı geliştirmelerine katkı sağlayarak bakımın kalitesini arttırmada etkili olacaktır.

  • Open Access

    The Relationship Between Kinesiophobia and Mobilization of Patients with Brain Tumor Surgery

    by Emine Öner Karaveli, Sema Koçaşlı, Ercan Bal

    This study investigated the relationship between kinesiophobia and mobilization levels of patients with brain tumor surgery. This descriptive and correlation study was conducted between April and October 2022. The sample consisted of 80 patients who had brain tumor surgery. Data were collected using a personal information form (PIF), the Tampa Scale of Kinesiophobia (TSK), the Patient Mobility Scale (PMS), and the Observer Mobility Scale (OMS). Participants had a significantly higher mean TSK score on day one after surgery than on days two, three, and four after surgery. Participants had significantly higher PMS scores on the day immediately following surgery compared to two, three, and four days after surgery. Furthermore, they had significantly higher OMS scores on the day immediately following surgery compared to two, three, and four days after surgery. Participants with a history of falls had significantly higher TSK, PMS and OMS scores on days one, two, three, and four after surgery compared to those without a history of falls (p<0.05). Similarly, participants who experienced a fear of falling during mobilization exhibited significantly higher TSK, PMS and OMS scores on days one, two, three, and four after surgery compared to those without such fear. There was a moderate positive correlation between TSK, PMS, and OMS scores on days one, two, three, and four after surgery. As a result of this study, nurses should be aware that they experience kinesiophobia when mobilizing patients after neurosurgery. Therefore, they should develop nursing care to prevent this fear from preventing them from moving. In addition, for patient safety, patient falls that may occur together with fear of movement must be handled carefully. It was determined that the mobilization levels of patients who underwent brain tumor surgery decreased as their fear of movement increased after surgery. As a result, it is important that nurses should take fall prevention measures to reduce patients' fear of movement, ensure that they do not move alone during their mobilization, and provide patient training to help them move more. Our findings have the potential to serve as a foundation for future research endeavors and offer practical solutions for nurses working in neurosurgery clinics.


  • Open Access

    Cerrahi Hastalarında Bakım Odaklı Hemşire Hasta Etkileşim Düzeyinin Derlenme Sürecine Etkisi

    by Banu Gürel Eriş, Sema Koçaşlı

    Giriş: Etkileşimin bir parçası olan iletişim, hemşirelik mesleğinde önemli bir rol oynamakta, hastanın bağımsızlığını, memnuniyetini ve bakım kalitesini artırmaktadır. Amaç: Cerrahi hastalarında hemşire hasta etkileşiminin derlenme sürecine etkisini belirlemektir. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tipteki araştırma Aralık 2021-Nisan 2022 tarihleri arasında bir üniversite hastanesinin cerrahi kliniklerinde yatan 160 hasta ile yapıldı. Veriler Hasta Bilgi Formu, Bakım Odaklı Hemşire-Hasta Etkileşim Ölçeği – Kısa Formu ve Derlenme Kalitesi Anketi kullanılarak toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler, Mann Whitney U test, Kruskal Wallis H ve Mann Whitney U analizi kullanılmıştır (p< .05). Bulgular: Hastaların hemşire-hasta etkileşimi ölçeği önemlilik boyutu puan ortalaması (102.52± 11.71), sıklık (88.71±10.10) ve memnuniyet (89.46±10.37) puan ortalamalarından yüksek bulundu. Hemşire-hasta etkileşim ölçeğinin önemlilik, sıklık ve memnuniyet boyutları ile hastaların yaş grupları, yatmakta olduğu klinik ve ağrı şiddeti arasında anlamlı farklılık tespit edildi (p= .05). Derlenme kalitesi anketi puan ortalaması ile yaş grupları (p= .001), yatmakta olduğu klinik (p= .001), kronik hastalık (p= .001), anestezi türü (p= .008) ve ağrı şiddeti (p= .001) arasında istatistiksel anlamlılık olduğu görüldü. Derlenme kalitesi anket puanı ile hemşire-hasta etkileşim ölçeğinin önemlilik (r= .518, p= .001), sıklık (r= .505, p= .001) ve memnuniyet (r= .520, p= .001) boyutları arasında anlamlı ilişki tespit edildi. Sonuç: Hemşire-hasta etkileşiminin hastaların derlenme sürecini etkilediği saptandı. Ayrıca hemşire-hasta etkileşimi ve derlenme sürecinin, hastaların yaş grubu, yatmakta olduğu klinik, kronik hastalık, anestezi türü ve ağrı şiddetinden etkilendiği belirlendi.


  • Cerrahi Hemşirelerinin Hastaların Beslenme Durumunu Saptamadaki Bilgi Düzeyleri: Eğitimin Etkisi

    by Şerife Naz Bozdoğan, Sema Koçaşli

    Amaç: Bu çalışma, cerrahi hemşirelerine verilen beslenme eğitiminin, hastaların beslenme durumunu saptamadaki bilgi düzeylerine ve bilginin kalıcılığına etkisini incelemek amacıyla gerçekleştirildi. Yöntem: Ön test-son test kontrol grupsuz yarı deneysel tipteki bu araştırma, bir üniversite hastanesinin cerrahi birimlerinde çalışan 68 hemşire ile Şubat- Nisan 2022 tarihleri arasında yapıldı. Veriler veri toplama formu, ön test-son test soru formu, eğitim materyali kullanılarak elde edildi. Ön test sonrası hemşirelere eğitim verilerek son test uygulandı, 21 gün sonra kalıcılık testi yapıldı. Elde edilen verilerin istatistiklerinde p<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hemşirelerin %27,9’unun hastaların beslenme durumuna ilişkin eğitim aldığı, bu eğitimi %63,2’sinin 1 yıldan fazla bir zaman önce aldığı ve %94,4’ünün hizmet içi eğitimle aldığı belirlendi. Hastaların beslenme durumunu saptama ve beslenme bakımı konusunda kendi bilgi seviyelerini yeterli düzeyde bulan hemşirelerin oranı son testte %82,4 ve kalıcılık testinde %79,4 olarak, ön testte %35,3 oranına karşın istatistiksel anlamda daha yüksek seviyede bulundu (p<0,001). Hemşirelerin, bakım verdikleri hastaların beslenme durumunu değerlendirme oranı son testte ve kalıcılık testinde (%100), ön test (%89,7) oranına göre istatistiksel olarak yüksek seviyede saptandı (p<0,01). Verilen eğitim sonrası hemşirelerin son test bilgi puanları 24,68(±2,71), hem kalıcılık testi puanından 23,50(±1,13) hem de ön test puanından 14,38(±5,11) istatistiksel anlamda yüksek tespit edildi (p<0,001). Sonuç ve Öneriler: Beslenmeye yönelik verilen eğitimin hemşirelerde bilgi puanlarını artırdığı ve kalıcılığı sağladığı görülmüştür. Cerrahi servislerde çalışan hemşirelere belirli aralıklarla beslenme konulu eğitimler verilmesi, güncel kanıta dayalı uygulamaların kliniğe yansımasının sağlanması, bu konuda yapılan çalışmaların artırılması önerilmektedir.