Tayfun Salihoğlu

Purpose: This study examines the relationship between leisure satisfaction and perceived quality of urban life in Istanbul. It advocates a policy shift from facility-centric planning toward experience-informed design that prioritizes psychosocial well-being. Design/methodology/approach: Using the Marans–Mohai framework, the research involved stratified sampling across nine neighborhood typologies based on density and land value. Analysis of 1,188 household surveys employed exploratory factor analysis, inverse distance weighting spatial interpolation and hierarchical block regression. Findings: Leisure satisfaction is the second most critical determinant of perceived urban quality of life, ranking only behind health and family. Perceived environmental quality including safety and maintenance predicts satisfaction more strongly than physical usage frequency. Research limitations/implications: The investigation focuses predominantly on spatial dimensions, omitting direct measurements of individual physical health outcomes and longitudinal behavioral shifts. Practical implications: Local governments should prioritize improvements such as safety, aesthetics and social programming over merely constructing new facilities. Inclusive pricing and access policies are recommended to reconnect local residents with central cultural assets. Social implications: Leisure privatization within gated communities deepens urban fragmentation and limits equitable access. Creating high-quality, non-commercial public spaces in peripheral zones is essential for fostering spatial justice. Originality/value: The research integrates objective–subjective indicators to capture the phenomenological complexity of leisure in megacities. It identifies the “education paradox” and the transformation of public leisure into “club goods” in rapidly urbanizing contexts.

Over the past three decades, Turkish cities have experienced significant increases in terms of building densities. This densification is evident not only through taller buildings and increased floor numbers, but also in the balance between built areas and open spaces and the reduction of amenity areas. This study examines the relationship between building density and land use in mass housing projects through objective, measurable and comparable parameters. The research focuses on eight publicly developed mass housing projects in Kocaeli-İzmit, Türkiye. A descriptive mixed-methods case study approach is used together with quantitative analysis of direct measurement and longitudinal comparison of land-use metrics, e.g. floor area ratio (FAR), building coverage ratio (BCR) and building proximity index (BPI). Amenity provision is assessed through normalised per dwelling-unit calculations. These objective measurements are supplemented by qualitative thematic analysis derived from semi-structured interviews (n = 15) with sector professionals, providing causal insights into the observed design shifts. The study demonstrates increasingly higher building densities in housing projects and less open space. This highlights the need to review land and urbanisation policies that cause density intensification. POLICY RELEVANCE This study identifies a structural shift in Türkiye’s public mass housing, moving from social-benefit-oriented models toward systematic density maximisation. Empirical analysis reveals a consistent trend of increased densification, while green spaces and amenity provisions decline. A critical finding for policymakers is the ‘excluded area loophole’, where regulatory frameworks allow specific building components to bypass official FAR calculations, leading to higher realised density than initially planned. To ensure long-term urban liveability, key actions for practitioners and authorities include: (1) reforming zoning legislations to close loopholes that allow the exploitation of ‘excluded areas’ so that the expansion of building mass beyond environmental capacities becomes possible; (2) integrating spatial quality metrics, such as the BPI, into planning standards to serve natural light and ventilation; and (3) isolating amenity provision from market-driven land-cost pressures through targeted government interventions and subsidies.

The COVID-19 pandemic, caused by the novel coronavirus SARS-CoV-2, has profoundly impacted urban environments globally. The virus's dependence on physical proximity for transmission and the necessity for individuals to congregate in urban spaces to meet various needs accelerated its spread. Therefore, as with many other epidemic diseases, investigating the urban factors behind contact and spread has become an important issue for the COVID-19 pandemic as well. This study investigates the relationship between COVID-19 and various urban features by synthesizing recent quantitative research. The review revealed that it is possible to conceptualise urban factors which are influencing COVID-19 spread as sociodemographic characteristics, healthcare services, infrastructure, tourism activities, economic activities, and urban conditions. Understanding these urban determinants is essential for developing targeted strategies to control the spread of COVID-19 and enhance urban resilience against future pandemics.

In recent years, Turkey has seen a rise in investments in the international transportation and logistics sector, positioning the city of Kocaeli as a crucial hub in national planning documents. The national logistics master plan outlines the establishment of two significant logistics centers in Kocaeli. The areas designated for these centers currently have zoning plans for various local uses. However, if the proposed logistics centers are realized, it will necessitate physical transformation and planning revisions in these areas, which have been an element to the city's character for many years. The nationally significant investments in Kocaeli are expected to have a multiplier effect in various sectors, leading to extensive spatial changes around the logistics villages and their immediate surroundings. While the logistics centers have been proposed in Kocaeli's districts in national plans, their location decision needs to consider environmental and sustainability impacts, given their accessibility advantages at transportation intersections and proximity to production centers. This study aims to assess the impacts of globally and nationally significant logistics centers in Kocaeli on urban resilience and sustainability, focusing on their spatial suitability and integration with local plans and property relationships. To achieve this, environmentally fragile areas have been overlaid with logistics village boundaries in a GIS environment, and potential changes and their effects have been evaluated by comparing current land uses with potential new land uses in logistics villages and their surroundings in local-level zoning plans. Request access from your librarian to read this chapter's full text.

20. yy.’dan itibaren kentlerin şoklara karşı daha dayanıklı hale getirilmesi maksadıyla yapılan araştırmalar Covid-19 salgınının yaşanması sonrasında yeniden gündeme gelmiş ve bu defa salgınlar ve kent sağlığı bağlamında yeniden tartışılmaya başlanmıştır. Küresel ölçekte insan yaşamını tehdit eden bu acil durumu daha iyi anlayabilmek ve kentsel anlamda çözüm arayışları ortaya koyabilmek adına yapılan çalışmalar, ağırlıklı olarak kentsel mekânların çeşitli nitelikteki özelliklerinin Covid-19 salgını ile çeşitli şekillerde ilişkisini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çünkü salgın hastalıkların meydana gelmesi, yayılımı ve kontrolü gibi birçok önemli husus kentlerin sunduğu koşullara bağlı olarak değişmektedir. Bu bağlamda; toplum sağlığının sürdürülebilirliğini sağlayabilmek için öncelikle kentleri daha dayanıklı hale getirmek oldukça önemli bir durum haline gelmiştir. Bu çalışma ile Covid-19 salgını karşısında Türkiye kentlerinin dayanıklılığını ortaya koyan bir indeks geliştirilmiştir. Elde edilen bulgulara göre salgın döneminde ülkemizin güney kesimlerinin sahip oldukları doğal, sosyal, ekonomik ve mekânsal koşullar sebebiyle kuzey kesimlerine göre daha az etkilendikleri görülmüş ve bu dağılımın mekânsal ilişkilerini modelleyen coğrafi ağırlıklı regresyon modeli tekniği uygulanarak indeksin geçerliliği değerlendirilmiştir. Çalışmada geliştirilen indeks, salgın sırasındaki vaka sayılarının dağılımlarından bağımsız bir şekilde, kentlerin çeşitli göstergelerde değişen özelliklerine bağlı olarak salgınlar karşısındaki dayanıklılıklarını tespit edebilmeye olanak sağlaması ile literatüre katkı sağlamaktadır.

Üniversiteler, ülkelerin ve kentlerin nitelikli işgücünün ve entelektüel toplumun kaynağıdır. Üniversitelerde sunulan bilgi ve beceri geliştirici eğitim-öğretim faaliyetleri kadar önemli olan bir başka bileşen, öğrencilerin üniversite mekânında kaliteli zaman geçirmesi ve olumlu anılar biriktirebilmesidir. Üniversite yaşantısının kalitesinden memnuniyet olarak somutlaşan bu konu, bir yönetim problemi olduğu kadar, bir tasarım ve planlama problemi olarak da kabul edilmektedir. Köklü üniversitelerin birçoğunda yıllar içerisinde biriken deneyimler ile bir anlamda kendiliğinden oluşan kampüs yaşam kalitesi düzeyi, yeni kurulan ve gelişmekte olan birçok üniversitede kampüs tasarımı ve yönetimsel müdehaleler ile yükseltilmeye çalışılmaktadır. Türkiye’nin genç sayılabilecek üniversitelerinden biri olan Gebze Teknik Üniversitesi, akademik ölçütlere göre yapılan değerlendirmelerde üst sıralarda yer alsa da akademik yaşantının bir parçası olan kampüs yaşamının önemini de göz önüne alarak, 2015 yılında “Kampüs Master Planı” tasarımı hazırlıklarına başlamış ve kampüs yaşam kalitesinin arttırılmasını amaçlamıştır. Bu amaçla, aynı yıl içinde hazırlanan kampüs tasarımı ile kampüste eksik olduğu çeşitli şekillerde ifade edilen sosyal etkileşim ve boş vakit değerlendirme mekânları önerilmiş, bu mekanlar arasındaki yaya odaklı ilişkiler güçlendirilmiş, kampüsün doğal karakteri korunmuş ve geliştirilmiştir. Aradan geçen süreçte kampüs master planına uygun şekilde kampüs içinde çok sayıda uygulama gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, 20.03.2015 tarihinde onaylanan GTÜ Çayırova Kampüsü Master Planı’nın yürürlüğe girmesi sonrasında kullanıcıların kampüs tasarımından ve kampüs yaşantısından memnuniyet düzeylerinin ölçülerek kampüs master planının etkinliğinin değerlendirilmesidir. Çalışma sonucuna göre; ilerleyen bu süreç içerisinde öğrencilerin kampüsten genel olarak memnun olduğu, ancak sosyal etkileşim alanlarının yeterliliği, tasarımı ve içeriği konusunda halen geliştirilmesi gereken konular olduğu ortaya çıkmıştır.

Yaşam kalitesi, bir toplumdaki yaşam koşullarını değerlendirmek için yaygın olarak kullanılan bir teorik çerçevedir. Bireyin ve toplumun herhangi bir konudaki ihtiyaçlarının karşılanma düzeyi olarak özetleyebileceğimiz memnuniyet düzeyi arttıkça, o toplumun yaşam kalitesinin de arttığı söylenebilmektedir. Kentsel mekâna yönelik ihtiyaçlar karşılandığında, mekândan duyulan memnuniyet yükselmekte ve bu durum kentsel yaşam kalitesi algısını olumlu yönde etkilemektedir. Bu bağlamda kentsel kullanım alanlarının birçoğuna kıyasla yüksek bir kullanıcı kitlesine hitap etmekte olan “üniversite kampüslerindeki yaşam kalitesi” konusu da kentsel yaşam kalitesi çalışmalarında ele alınabilecek konulardan biridir. Bu çalışmada Gebze Teknik Üniversitesi öğrencilerinin kampüs memnuniyetlerine etki eden faktörler belirlenmiş ve bu faktörlerin kampüs yaşam kalitesi algısı üzerindeki etkisinin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Çalışma kampüs yaşam kalitesi gibi bir kentsel tasarım ölçeğindeki kullanıcı algısını analitik bir yaklaşımla açıklamaktadır. Gebze Teknik Üniversitesi’nde lisans öğrenimi görmekte olan ve tabakalı örneklem yöntemi ile seçilen 355 öğrenci ile kampüsten memnuniyeti ve kampüs yaşam kalitesi algısını ölçen bir anket çalışması yapılmıştır. Anket çalışmasına ilişkin yanıtlar, SPSS 20.0 programına aktarılmış olup, üniversite yaşam kalitesine ilişkin tanımlayıcı istatistikler, güvenilirlik analizi, faktör analizi, tek yönlü varyans (ANOVA) analizi ve regresyon analizi yapılmıştır. Analizler sonucunda kampüs memnuniyetinde üç faktörlü bir yapının var olduğu görülmüştür. Öğrencilerin akademik ve idari yönden duydukları memnuniyet yüksek, hizmetler yönünden duydukları memnuniyet orta, sosyal faaliyetler yönünden duyulan memnuniyet ise düşük düzeydedir. Öğrencilerin, akademik ve idari yönden, imkânlar ve hizmetler yönünden ve sosyal ve kültürel yönden memnuniyetleri arttıkça kampüs yaşam kalitesi algılarının da arttığı tespit edilmiştir.

In meeting today's increasing energy needs, the use of renewable energy sources becomes widespread comparing with the thermal and nuclear power plants, which cause great harm to nature. While hydroelectric power plants are most common among renewable energy plants in Turkey, national policies towards increasing wind power plants and solar power plants are gaining momentum. Due to its geographical location, Turkey is more advantageous position compared to many other countries in terms of solar energy potential. The region receiving the most solar energy in Turkey is Southeastern Anatolia, followed by the Mediterranean and Eastern Anatolia. It is seen that the solar energy potentials of Antalya, Karaman, Mersin and Van provinces are higher than other provinces of Turkey. With the help of a well-known Turkey map on the solar potential of cities, it is possible to determine the advantageous cities which solar power plants (SPP) can be placed. However, there is a need for a multi-criteria decision-making method regarding where position solar power plants in these cities. With this work; according to the solar radiation values of Turkey, it is aimed to determine the alternatives for the most suitable SPP locations in Karaman Province, which has an important potential for the establishment of a solar power plant. Appropriate locations were determined by a multi-criteria and geographic information systems (GIS) supported method. Eleven criteria with data for the city of Karaman have been identified among the criteria mentioned in the related literature. The scores obtained from these criteria (in grids of 100x100 meters) are classified into five categories. The weighted scores were then standardized to a range of 1-5 with tools to reclassify in GIS environment. Reclassified weighted criteria were overlapped with Weighted Overlay Analysis to determine the most suitable regions for SPP investment.

Coğrafi Bilgi Sistemleri’nin planlama alanındaki temel katkısı, mekânsal verilerin çeşitli biçimlerde bir arada değerlendirilmesinde sağlamış olduğu imkanlardır. Bu bağlamda, farklı ölçeklerdeki verinin belirli kabuller dahilinde birbiriyle entegre edilerek amaç çerçevesinde sentezlenmesi gerek karar verme süreçlerine gerekse ileri düzey çalışmalara veri altlığı sağlanması açısından kritik önem taşımaktadır. Bu çalışmada, metropoliten kent planlamasının öncelikli konularından birisi olan merkez alanların belirlenmesi amacıyla, konuya ilişkin literatürde öne çıkan kriterler, İstanbul özelinde coğrafi bilgi sistemleri temel araçları kullanılarak bir araya getirilmiş ve kentte merkez karakteri gösteren bölgeler tespit edilmiştir.